Η Ελλάδα στις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά κακοποίησης ζώων

ΗΕλλάδα τα τελευ­ταία χρόνια έχει φτάσει να βρί­σκε­ται ανάμεσα στις χώρες με τα υψη­λό­τερα ποσοστά κακο­ποί­η­σης ζώων, παρά τις βελ­τιώ­σεις στη νομο­θε­σία που προ­βλέ­πουν αυστη­ρό­τε­ρες κυρώ­σεις για όσους κακο­ποιούν ζώα.

Τα στοι­χεία δεί­χνουν ότι ο αριθμός των καταγ­γε­λιών έχει αυξηθεί πολύ, ωστόσο δεν έχει αυξηθεί ανάλογα και ο αριθμός των ατόμων που συλ­λαμ­βά­νο­νται και παρα­πέ­μπο­νται στη δικαιο­σύνη.

Όπως ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά ο Βαγ­γέ­λης Δρίβας, αστυ­νο­μι­κός, Κλι­νι­κός Ψυχο­λό­γος – Ψυχο­θε­ρα­πευ­τής κατά τη διάρ­κεια εκδή­λω­σης που διορ­γά­νωσε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος «στο πρώτο εξάμηνο του 2019 έγιναν 1.799 καταγ­γε­λίες εκ των οποίων μόλις 117 άτομα συνε­λή­φθη­σαν».

Οι ποινές για τους παρα­βά­τες είναι πλέον βαριές. Πρό­κει­ται για έγκλημα αυτε­πάγ­γελτα διω­κό­μενο με τη δια­δι­κα­σία του αυτο­φώ­ρου. Το πρό­στιμο φτάνει μέχρι τις 30.000 ευρώ, και παράλ­ληλα προ­βλέ­πε­ται και ποινή φυλά­κι­σης μέχρι και 5 χρόνια.

Ο ορισμός της κακο­ποί­η­σης των ζώων δεν είναι κοινός για όλες τις χώρες, αλλά δια­φέ­ρει ανάλογα με την κουλ­τούρα και το επίπεδο ανά­πτυ­ξης της χώρας. Υπάρ­χουν ωστόσο, κάποιες κοινές γραμμές πάνω στις οποίες οι ανα­πτυγ­μέ­νες χώρες κινού­νται. «Ένας ορισμός που χρη­σι­μο­ποιεί­ται ευρέως είναι ότι η κακο­ποί­ηση απο­τε­λεί μια κοι­νω­νικά μη απο­δε­κτή συμπε­ρι­φορά, η οποία μπορεί να προ­κα­λέ­σει από δυσφο­ρία μέχρι θάνατο σε ένα ζώο. Η κακο­ποί­ηση εξαρ­τά­ται και από την χώρα στην οποία ανα­φε­ρό­μα­στε. Αν ανα­φε­ρό­μα­στε σε ανα­πτυγ­μένη χώρα ή σε μια υπο­α­να­πτυγ­μένη χώρα, όπως είναι οι τρίτες χώρες», τόνισε ο κ. Δρίβας, ενώ η δικη­γό­ρος Έλενα Δέδε από την Μη Κυβερ­νη­τική Οργά­νωση DOG’S VOICE επι­σή­μανε:

«Κακο­ποί­ηση ζώων σημαί­νει άσκηση άμεσης βίας, ο βασα­νι­σμός, ο ακρω­τη­ρια­σμός, η κακή μετα­χεί­ριση, η απο­στέ­ρηση του ζώου από την από­λαυση των πέντε βασικών του ελευ­θε­ριών, η πρό­κληση στρες. Τα ζώα μπορεί να κακο­ποιού­νται, είτε σαν ζώα συντρο­φιάς, έχουμε δηλαδή ένα ζώο το οποίο κλω­τσάμε, βασα­νί­ζουμε, θανα­τώ­νουμε, το έχουμε στην ταράτσα μονίμως, του απο­στε­ρούμε την τροφή, αλλά μπορεί να κακο­ποιού­νται και με την ιδιό­τητα που τους έχουμε εμείς δώσει, δηλαδή ως παρα­γω­γικά ζώα, όπως για παρά­δειγμα τα γαϊ­δου­ρά­κια στην Σαντο­ρίνη, κάτι που θα έχετε δει όλοι, τα οποία είναι στα πρόθυρα της από­λυ­της εξό­ντω­σης, αλλά εμείς συνε­χί­ζουμε παρόλα αυτά. Η κακο­ποί­ηση αφορά όλα τα ζώα παρά το γεγονός ότι η αστική πανίδα, δηλαδή ο σκύλος και η γάτα προ­στα­τεύ­ο­νται από το νόμο πλέον».

«Η ευζωία του ζώου έχει ουσια­στικά να κάνει με το να δίνουμε στο ζώο μια ζωή που αξίζει να ζει, τίποτε περισ­σό­τερο και τίποτε λιγό­τερο. Κακο­ποί­ηση για ένα ζώο μπορεί να είναι και το να του φωνά­ζουμε, και να το τρα­βο­λο­γάμε», πρό­σθεσε ο κτη­νί­α­τρος Χρήστος Καρα­γιάν­νης.

Όπως ανα­φέ­ρουν συχνά ακτι­βι­στές, υπε­ρα­σπι­στές των δικαιω­μά­των των ζώων ακόμα και αστυ­νο­μι­κοί, στην Ελλάδα δεν γίνο­νται εύκολα καταγ­γε­λίες σχετικά με κακο­ποί­ηση ζώων και αυτός είναι ένας λόγος για το γενι­κό­τερο αίσθημα ατι­μω­ρη­σίας που υπάρχει. «Οι μορφές κακο­ποί­η­σης είναι πολλές. Στην Ελλάδα υπάρχει ένας ακραίος δισταγ­μός στο να καταγ­γελ­θούν τέτοια περι­στα­τικά από τη μία γιατί οι πολίτες, οι αυτό­πτες μάρ­τυ­ρες φοβού­νται για αντί­ποινα και δεν μπορούν με αυτόν τον τρόπο να είναι σύμφωνα με τη δική τους θεώρηση, αλλά και τη νομική, θα έλεγα, και παράλ­ληλα βλέπω ότι υπάρχει μια μεγάλη τάση να μετα­τί­θε­ται η ευθύνη. Όλοι δηλαδή θέλουν να βγουν από την δύσκολη θέση και να μετα­θέ­σουν την ευθύνη σε οργα­νω­μέ­νους φορείς. Οι φορείς αυτοί πρέπει να απο­δε­χτούμε ωστόσο ότι δεν μπορούν να είναι παντού, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, ο κάθε αυτό­πτης μάρ­τυ­ρας έχει την ευθύνη της καταγ­γε­λίας».

Ενδει­κτικά ανέφερε ο κ. Δρίβας, με βάση στοι­χεία της ιστο­σε­λί­δας «Report Animal Abuse Greece», το 2014 κατα­γρά­φθη­καν 809 καταγ­γε­λίες, ενώ το 2018 ο αριθμός εκτο­ξεύ­θηκε στις 3.734. Ο αριθμός των ατόμων που συνε­λή­φθη­σαν παρόλα αυτά παρα­μέ­νει δυσα­νά­λο­γος του αριθμού των καταγ­γε­λιών. Για παρά­δειγμα, στο πρώτο εξάμηνο του 2019 έγιναν 1.799 καταγ­γε­λίες εκ των οποίων μόλις 117 άτομα συνε­λή­φθη­σαν.

Εδώ και τριάντα χρόνια υπάρ­χουν πολλές ακα­δη­μαϊ­κές μελέτες που δεί­χνουν ότι η κακο­ποί­ηση των ζώων συν­δέ­ε­ται και με τη βία κατά των ανθρώ­πων, όπως η ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία, η κακο­ποί­ηση των παιδιών καθώς και η καθ’ έξιν δολο­φο­νίες.

«Κάθε περί­πτωση ανθρώ­που που ασκεί βία σε ένα ζώο πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται δια­φο­ρε­τικά. Ωστόσο, αυτό που έχει βρεθεί είναι ότι ένα ζώο είναι ένα εύκολο θύμα. Δεν θα δείξει τόση μεγάλη αντί­σταση όση θα έδειχνε ένας άνθρω­πος. Τα κίνητρα που βρί­σκουμε συνήθως στις έρευνες αφορούν αρχικά την άσκηση ελέγχου. Ότι δηλαδή το ζώο είναι ένας δέκτης για να ασκηθεί έλεγχος. Δηλαδή, το άτομο σε όλο το μήκος της ζωής του δεν έχει την αίσθηση της αυτο­α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας, να νιώσει δηλαδή ότι είναι κάπου ικανό, ότι ελέγχει τα πράγ­ματα και το περι­βάλ­λον του», επι­σή­μανε ο Βαγ­γέ­λης Δρίβας.

Οι κυνο­μα­χίες στην Ελλάδα

Ο δημο­σιο­γρά­φος Θοδωρής Χον­δρό­γιαν­νος ερεύ­νησε το τελευ­ταίο διά­στημα την διε­ξα­γωγή κυνο­μα­χιών στην Ελλάδα και κατέ­ληξε σε συγκε­κρι­μένα συμπε­ρά­σματα.

«Η κακο­ποί­ηση των ζώων ξεκι­νάει πολύ πριν την κυνο­μα­χία. Δίνει για παρά­δειγμα κάποιος μια κλωτσιά στο σκυλί για να το αγριέ­ψει και συνε­χί­ζει με ανα­βο­λικά. Είδαμε στο πλαίσιο της έρευνας σκυλιά τα οποία ήταν πάρα πολύ γυμνα­σμένα, τα οποία έπαιρ­ναν ανα­βο­λικά και τα οποία τα εκπαί­δευαν και τα γύμνα­ζαν 12-14 ώρες την ημέρα. Φαντα­στείτε να προ­σπα­θεί κανείς να τρέχει με μεγάλη ταχύ­τητα, με 50 χλμ, για μια ώρα, είναι πραγ­μα­τικά βασα­νι­στή­ριο. Είδαμε βίντεο όπου ένα σκυλί ανέ­βαινε πάνω, χτυ­πούσε το πρόσωπό του γιατί δεν μπο­ρούσε να τρέξει τόσο γρήγορα και ανα­γκα­στικά έφτανε στο σημείο να τρέξει τόσο γρήγορα γιατί το είχαν δεμένο από τον λαιμό του, οπότε αν δεν έτρεχε θα πνι­γό­ταν», είπε ο κ. Χον­δρό­γιαν­νος.

Και πρό­σθεσε: «Με λίγα λόγια η κακο­ποί­ηση ενός σκυλιού που συμ­με­τέ­χει σε κυνο­μα­χίες ξεκι­νάει από πριν, με σωμα­τική βία για να αγριέ­ψουν τα ζώα, βρί­σκο­νται σε πολύ μικρά κλουβιά, πολλές φορές με τα κόπρανά τους, τα αφήνουν δηλαδή σε πολύ κακές συν­θή­κες για να αγριέ­ψουν, όπως θα συνέ­βαινε και σε έναν άνθρωπο δηλαδή, και φτάνει στο σημείο του θανάτου, που είναι συχνά το απο­τέ­λε­σμα μιας κυνο­μα­χίας. Οι κυνο­μα­χίες έχουν δύο μεγάλα κέρδη, είτε από την πώληση σκυλιών στο πλαίσιο παρά­νο­μου εμπο­ρίου, είτε από στοι­χή­ματα. Μιλάμε μάλιστα για στοι­χή­ματα που μπορεί να είναι και 50.000 ευρώ. Οι κυνο­μα­χίες είναι ένα έγκλημα το οποίο ανα­πτύσ­σε­ται στην ανώτερή του μορφή με όπλα, με ναρ­κω­τικά, ακόμα και με παιδική κακο­ποί­ηση».

Παράλ­ληλα μετά από τριάντα χρόνια υπη­ρε­σίας στη βρε­τα­νική αστυ­νο­μία ως μέλος της Αντι­τρο­μο­κρα­τι­κής Υπη­ρε­σίας ο Μαρκ Ράντελ, επι­κε­φα­λής της Οργά­νω­σης Hidden-in-Sight International ανέφερε στο πλαίσιο τη εκδή­λω­σης στο ΙΣΝ ότι «στην κορυφή, ή καλύ­τερα στον πάτο, των κυνο­μα­χιών βρί­σκε­ται η πιο φρικτή πλευρά: αυτή του οργα­νω­μέ­νου εγκλή­μα­τος». Για τη θέση της Ελλάδας στον παγκό­σμιο χάρτη, ο Μάρκος Ράντελ τόνισε πως «οι κυνο­μα­χίες είναι δια­δε­δο­μέ­νες στην Ελλάδα. Υπάρ­χουν πολλοί μεγάλοι διορ­γα­νω­τές κυνο­μα­χιών στην Ελλάδα, όμως το ίδιο ισχύει και για άλλες χώρες. Μην κατη­γο­ρείτε την Ελλάδα για τις κυνο­μα­χίες».

Πηγή ethnos.gr