«Η 17χρονη σημαιοφόρος Μέρσι Ουζόρ: “Δεν περίμενα πως θα μιλούσαν για μένα στη Βουλή»

Ηεπι­βλη­τική κορ­μο­στα­σιά της και το αγέρωχο περ­πά­τημα της στην παρέ­λαση της 28^ης Οκτω­βρίου στην Αθήνα προ­κά­λεσε θαυ­μα­σμό και συγκί­νηση στο πανελ­λή­νιο. Έδωσε τροφή στα social media αλλά και για κόντρες εντός της Βουλής μεταξύ του πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη και του αρχηγού της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης Αλέξη Τσίπρα οι οποίοι ωστόσο από δια­φο­ρε­τικό μετε­ρίζι επαί­νε­σαν την παρου­σία της σε μία Ελλάδα που δίνει ευκαι­ρίες στα παιδιά προ­σφύ­γων και μετα­να­στών.

Βόλεϊ, πιάνο και χορωδία…

Επι­κοι­νω­νιακή, ώριμη και συνει­δη­το­ποι­η­μένη η 17χρονη Μέρσι Ουζόρ ξεχω­ρί­ζει με τη δυνατή προ­σω­πι­κό­τητα της και αφο­πλί­ζει με τον αυθορ­μη­τι­σμό και την ειλι­κρί­νεια της. Απο­κά­λυψε στο ethnos.gr για το πως βίωσε τις συγκι­νή­σεις της τελευ­ταίας εβδο­μά­δας αλλά και για τα μεγάλα της όνειρα. Θέλει να γίνει καρ­διο­λό­γος, της αρέσει η οικο­γέ­νεια, παίζει βόλεϊ και πιάνο, ακούει γκόσπελ μουσική και είναι μέλος της χορω­δίας στην εκκλη­σία.

Ολοι έχουν έναν Αντε­το­κού­μπο

Είναι το δεύτερο παιδί της οικο­γέ­νειας μετα­να­στών που ήρθαν πριν από 20 χρόνια στην Ελλάδα. Ο μεγα­λύ­τε­ρος αδελφός της Ντιβάιν παίζει μπάσκετ και έχει ίνδαλμα τον συμπα­τριώτη του Γιάννη Αντε­το­κού­μπο ενώ και ο μικρός Ονεσίμο βαδίζει στα χνάρια του μεγάλου αδελφού. Οι γονείς της είναι ιερείς στην πεντη­κο­στιανή εκκλη­σία στην Αχαρνών. Τα πρώτα τους χρόνια ήταν πολύ δύσκολα. Κατά­γο­νται από δύο απο­μα­κρυ­σμέ­νες επαρ­χίες της Νιγη­ρίας και έφτασαν στην Αθήνα το 1999.

«Δεν δυσκο­λεύ­τηκα ποτέ με τα ελλη­νικά»

Από μικρή ξεχώ­ριζε για τις επι­δό­σεις της στο Δια­πο­λι­τι­σμικό της Νέας Ιωνίας όπου έβγαλε το Δημο­τικό σχολείο. «Δεν δυσκο­λεύ­τηκα ποτέ με την ελλη­νική γλώσσα. Από την Α΄Δημοτικού όλοι μου έλεγαν πως θα δυσκο­λευτώ, αλλά κάθε φορά που γύριζα από το σχολείο δεν ένιωθα κάποιο εμπόδιο. Από μικρή έβλεπα πολλά παιδικά προ­γράμ­ματα και διάβαζα απλά παιδικά βιβλία και έτσι μου ήταν πιο εύκολο από τα άλλα παιδιά. Ημουν όμως και πάντα θετική στην σκέψη. Αγαπάω ότι κάνω, βάζω στόχους και έχω όνειρα», είπε στο ethnos.gr η Μέρσι Ουζόρ.

Τρίτη φορά σημαιο­φό­ρος

Απο­κά­λυψε πως η επιλογή της ως σημαιο­φό­ρος στο 40^ο Λύκειο Αθηνών στην Γκράβα ήταν η τρίτη στην διάρ­κεια του μαθη­τι­κού της βίου και όπως είπε κάθε φορά ήταν ξεχω­ρι­στή. «Η πρώτη φορά που ήμουν σημαιο­φό­ρος ήταν στο Δημο­τικό Δια­πο­λι­τι­σμικό σχολείο Νέας Ιωνίας. Τότε δεν είχαμε κάνει παρέ­λαση σε δημόσιο δρόμο αλλά μέσα στο σχολείο. Η δεύτερη φορά ήταν στο Γυμνά­σιο της Γκράβας και τώρα η τρίτη στο 40ο Λύκειο. Κάθε φορά ένιωσα το ίδιο και πιο δυνατό συναί­σθημα. Ένιωσα μεγάλη υπε­ρη­φά­νεια. Είναι για μένα μέγιστη τιμή. Νιώθω Ελλη­νίδα και αγαπάω την Ελλάδα, την ιστορία της και τον πολι­τι­σμό της. Εδώ γεν­νή­θηκα, μεγά­λωσα, εδώ θέλω να φτιάξω τη ζωή μου».

«Στην Ελλάδα κάνεις τα όνειρα σου πραγ­μα­τι­κό­τητα»

Σε ερώτηση εάν κάποτε βίωσε την απόρ­ριψη ή εάν δέχτηκε bulling η Μέρσι όχι μόνο απα­ντάει αρνη­τικά αλλά απο­κά­λυψε την πιο συγκι­νη­τική στιγμή που βίωσε τις τελευ­ταίες ημέρες: «Δεν ξέρω εάν ήμουν τυχερή, δεν ξέρω εάν δεν τον κατά­λαβα πάντως ποτέ δεν ένιωσα ποτέ απόρ­ριψη από το σχολείο, τους συμ­μα­θη­τές μου και τον περί­γυρο μου. Η ζωή μου κυλάει πολύ ωραία, νιώθω πολύ ευτυ­χι­σμένη που μεγα­λώνω σε αυτή την όμορφη χώρα και θέλω να πω σε όλα τα παιδιά οικο­γε­νειών μετα­να­στών και προ­σφύ­γων πως η Ελλάδα είναι μία υπέροχη χώρα που μπορείς να κάνεις τα όνειρα σου πραγ­μα­τι­κό­τητα».

Η συμ­μα­θή­τρια που την συγκί­νησε…

Στην φετινή παρέ­λαση της 28^ης παρα­δέ­χτηκε πως ανυ­πο­μο­νούσε για την ώρα που θα ξεκι­νούσε με την ελλη­νική σημαία στα χέρια. Από νωρίς όλοι οι μαθητές είχαν συγκε­ντρω­θεί στον προ­αύ­λιο χώρο του Ζαπ­πείου και μαζί της ήταν ο μπαμπάς της που όλες αυτές τις μέρες έχει «τρε­λα­θεί» από την χαρά του και την υπε­ρη­φά­νεια του. Η Μέρσι ανα­φέρ­θηκε στην πιο δυνατή στιγμή των τελευ­ταίων ημερών: «Στο σχολείο υπάρχει μεγάλο δέσιμο με τους συμ­μα­θη­τές μου και αμοι­βαίος σεβα­σμός. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την φράση μιας συμ­μα­θή­τριας μου μόλις ανα­κοι­νώ­θηκε η απόφαση να μου γίνω σημαιο­φό­ρος. Μου είπε “το σωστό ήταν να πάρεις εσύ τη σημαία, το αξίζεις”. Αυτό ήταν κάτι πολύ δυνατό που δεν θα το ξεχάσω ποτέ».

«Θέλω να γίνω καρ­διο­λό­γος»

Το όνειρο της 17χρονης Μέρσι είναι να γίνει καρ­διο­λό­γος: «Η πρώτη μου μεγάλη απόφαση ήταν να αφήσω το Δια­πο­λι­τι­σμικό Δημο­τικό σχολείο στη Νέα Ιωνία και να γραφτώ στο Γυμνά­σιο της Γκράβας. Μου έλεγαν πως θα είναι δύσκολα στα κανο­νικά σχολεία αλλά ήμουν σίγουρη πως θα τα κατα­φέρω. Στην πορεία έβαλα στόχο να γίνω γιατρός αλλά δεν είχα κατα­λή­ξει εάν θέλω να γίνω παι­δί­α­τρος ή οδο­ντο­για­τρός. Τελικά κατέ­ληξα πως θέλω να γίνω καρ­διο­λό­γος. Διαβάζω μέχρι και επτά ώρες την ημέρα γιατί προ­ε­τοι­μά­ζο­μαι για τις Πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις. Στον ελεύ­θερο χρόνο μου παίζω βόλεϊ, ακούω μουσική γκόσπελ και συμ­με­τέχω στην χορωδία της εκκλη­σίας».

«Δεν περί­μενα πως θα μιλού­σαν για μένα»

Η Μέρσι περι­γρά­φει και τη στιγμή που είδε στις ειδή­σεις τον πρω­θυ­πουργό να ανα­φέ­ρε­ται στην ίδια ως σημαιο­φό­ρος της παρέ­λα­σης: «Εβλεπα ειδή­σεις, άκουσα τι δήλωσε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης αλλά δεν αντι­λή­φθηκα αμέσως πως η αναφορά του ήταν για μένα. Νόμιζα πως ήταν για άλλη σημαιο­φόρο. Αρχικά υπήρχε και λάθος φωτο­γρα­φία στο βίντεο. Εδει­χναν μία άλλη κοπέλα. Ο μπαμπάς μου το κατά­λαβε πρώτος. Μόλις μου το είπε και το συνει­δη­το­ποί­ησα κυριο­λε­κτικά έμεινα άφωνη. Δεν περί­μενα πως ο πρω­θυ­πουρ­γός θα έκανε αναφορά σε εμένα. Ηταν πολύ μεγάλη τιμή για μένα και την οικο­γέ­νεια μου. Από την πλευρά μου πιστεύω πως έκανα το χρέος μου και αισθά­νο­μαι μεγάλη τιμή για αυτό. Είναι μία στιγμή που σίγουρα θα την θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή. Οι γονείς μου “τρε­λά­θη­καν” και ο μπαμπάς μου μέσα στη χαρά του μου ευχή­θηκε να “μπω και στη Βουλή”. Είναι ωραίες στιγμές για κάθε άνθρωπο. Με γεμίζει μεγάλη ευθύνη όλο αυτό που έγινε και αισθά­νο­μαι πολύ γεμάτη και πολύ δυνατή για να συνε­χίσω να παλεύω μέχρι να κάνω τα όνειρα μου πραγ­μα­τι­κό­τητα».

πηγή ethnos.gr

Κώστας Αση­μα­κό­που­λος