Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και το ΣτΕ

«…Δεν σας υπό­σχο­μαι ότι η κυ­βέρ­νη­σις εκ προ­θέ­σε­ως θα δια­πρά­ξη πα­ρα­νο­μί­αν, δια να σας δώση την ευ­και­ρί­αν ν΄α­κυ­ρώ­ση­τε την πρά­ξιν της και την επα­να­φέ­ρη­τε εις την τάξιν. Άλ­λω­στε, αν η αρχή της σο­φί­ας είναι ο φόβος του Κυ­ρί­ου, η λει­τουρ­γία του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας είναι η αρχή ίσως πε­ρισ­σο­τέ­ρας προ­σο­χής εκ μέ­ρους των κυ­βερ­νώ­ντων, όπως απο­φεύ­γουν πα­ρα­νό­μους πρά­ξεις. Αλλ΄ όσην προ­σο­χήν και αν δεί­ξω­μεν είναι αν­θρώ­πι­νον, να υπο­πέ­σω­μεν και εις πα­ρα­νό­μους ενερ­γεί­ας. Όταν δε έστω και άνευ προ­θέ­σε­ως δια­πρά­ξη η κυ­βέρ­νη­σις καμ­μί­αν πα­ρα­νο­μί­αν και έλθη το Συμ­βού­λιον της Επι­κρα­τεί­ας να της πη, ότι της ακυ­ρώ­νει την πρά­ξιν της ταύ­την, σας βε­βαιώ ότι θα έλθω προ­σω­πι­κώς να συγ­χα­ρώ και να σφίξω το χέρι του προ­έ­δρου και των μελών του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, διότι υπεν­θύ­μι­σαν εις την κυ­βέρ­νη­σιν, ότι δεν έχει το δι­καί­ω­μα να πα­ρα­νο­μή». Το από­σπα­σμα αυτό είναι μέρος της ομι­λί­ας του Ελευ­θε­ρί­ου Βε­νι­ζέ­λου, κατά την πρώτη συ­νε­δρί­α­ση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, στις 17 Μαΐου του 1929. Η ομι­λία του Έλ­λη­να πρω­θυ­πουρ­γού δη­μο­σιεύ­ε­ται αυ­τού­σια στην ιστο­σε­λί­δα του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, σαν φάρος, που μένει αναμ­μέ­νος, για να θυ­μί­ζει στο πέ­ρα­σμα των χρό­νων τη ση­μα­σία και βα­ρύ­τη­τα του ρόλου των δι­κα­στών και τον τρόπο με τον οποί­ον μία κυ­βέρ­νη­ση θα πρέ­πει να έχει το πο­λι­τι­κό σθέ­νος, να δε­χτεί την ακύ­ρω­ση τυχόν πα­ρά­νο­μης πρά­ξης της.