Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και το ΣτΕ

«…Δεν σας υπόσχομαι ότι η κυβέρνησις εκ προθέσεως θα διαπράξη παρανομίαν, δια να σας δώση την ευκαιρίαν ν΄ακυρώσητε την πράξιν της και την επαναφέρητε εις την τάξιν. Άλλωστε, αν η αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου, η λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι η αρχή ίσως περισσοτέρας προσοχής εκ μέρους των κυβερνώντων, όπως αποφεύγουν παρανόμους πράξεις. Αλλ΄ όσην προσοχήν και αν δείξωμεν είναι ανθρώπινον, να υποπέσωμεν και εις παρανόμους ενεργείας. Όταν δε έστω και άνευ προθέσεως διαπράξη η κυβέρνησις καμμίαν παρανομίαν και έλθη το Συμβούλιον της Επικρατείας να της πη, ότι της ακυρώνει την πράξιν της ταύτην, σας βεβαιώ ότι θα έλθω προσωπικώς να συγχαρώ και να σφίξω το χέρι του προέδρου και των μελών του Συμβουλίου της Επικρατείας, διότι υπενθύμισαν εις την κυβέρνησιν, ότι δεν έχει το δικαίωμα να παρανομή». Το απόσπασμα αυτό είναι μέρος της ομιλίας του Ελευθερίου Βενιζέλου, κατά την πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, στις 17 Μαΐου του 1929. Η ομιλία του Έλληνα πρωθυπουργού δημοσιεύεται αυτούσια στην ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας, σαν φάρος, που μένει αναμμένος, για να θυμίζει στο πέρασμα των χρόνων τη σημασία και βαρύτητα του ρόλου των δικαστών και τον τρόπο με τον οποίον μία κυβέρνηση θα πρέπει να έχει το πολιτικό σθένος, να δεχτεί την ακύρωση τυχόν παράνομης πράξης της.