«Αρχιπέλαγος»: Σκουπίδια και πλαστικά «πνίγουν» την Ελλάδα

Τον κώδωνα του κιν­δύ­νου κρούει το Ινστι­τούτο Θαλάσ­σιας Προ­στα­σίας «Αρχι­πέ­λα­γος», καθώς δια­πι­στώ­νει την υπερ­συσ­σώ­ρευση απορ­ριμ­μά­των και κυρίως πλα­στι­κών στις ελλη­νι­κές θάλασ­σες και τελικά στην τροφική αλυσίδα.

«Για πολλούς μήνες δεν υπήρξε από την Τοπική Αυτο­διοί­κηση η στοι­χειώ­δης κινη­το­ποί­ηση ώστε να καθα­ρι­στούν τα σκου­πί­δια, με απο­τέ­λε­σμα πολλές περιο­χές της χώρας να έχουν μετα­τρα­πεί σε έναν ατε­λεί­ωτο σκου­πι­δό­τοπο», εξηγεί στο ΑΠΕ ο διευ­θυ­ντής του Ινστι­τού­του, Θοδωρής Τσι­μπί­δης.

Ο ίδιος προ­σθέ­τει, ότι τα προ­σω­ρινά μέτρα του καθα­ρι­σμού των παρα­λιών λίγο πριν από το καλο­καίρι δεν επαρ­κούν, καθώς η αυξη­μένη του­ρι­στική κίνηση οδηγεί σε νέα συσ­σώ­ρευση σκου­πι­διών.

Ο σκου­πι­δό­το­πος αυτός μετα­φέ­ρε­ται με τις πρώτες βροχές στο θαλάσ­σιο οικο­σύ­στημα, καθώς τα ορμη­τικά νερά παρα­σύ­ρουν τα απορ­ρίμ­ματα στη θάλασσα. Το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα παρα­μέ­νουν τα πλα­στικά, τα οποία δια­σπώ­νται και οι ίνες τους κατα­λή­γουν στο πιάτο μας.

«Μέχρι πρό­σφατα επι­κρα­τούσε η αντί­ληψη, ότι απαι­τού­νται εκα­το­ντά­δες χρόνια για τη διά­σπαση των πλα­στι­κών, με απο­τέ­λε­σμα να επα­να­παυό­μα­στε και να “φορ­τώ­νουμε” το βάρος της αντι­με­τώ­πι­σης του προ­βλή­μα­τος στις επό­με­νες γενιές» παρα­τη­ρεί η διευ­θύ­ντρια έρευνας του Ινστι­τού­του, Ανα­στα­σία Μήλιου.

Έρευνα του Ινστι­τού­του «Αρχι­πέ­λα­γος», που βρί­σκε­ται σε εξέλιξη από τον Ιούλιο, στο­χεύει στη διε­ρεύ­νηση των πραγ­μα­τι­κών χρόνων διά­σπα­σης του πλα­στι­κού σε πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες οικο­συ­στη­μά­των. Η έρευνα διε­ξά­γε­ται σε θάλασ­σες, ποτάμια και ακτές και ανα­μέ­νε­ται να διαρ­κέ­σει μέχρι το τέλος του χρόνου.

Σύμφωνα με τα πρώτα απο­τε­λέ­σματά της, φαί­νε­ται να καταρ­ρί­πτε­ται ο μύθος της αργής διά­σπα­σης των πλα­στι­κών, καθώς ο ρυθμός διά­σπα­σής τους είναι πιο γρή­γο­ρος στη θάλασσα. «Από τον πρώτο κιόλας μήνα, με την επί­δραση της υπε­ριώ­δους ακτι­νο­βο­λίας, του αλατιού και του κυμα­τι­σμού, ξεκι­νάει η διά­σπαση των πλα­στι­κών, κυρίως στις λεγό­με­νες δια­σπώ­με­νες σακού­λες» εξηγεί η κ. Μήλιου.

Η διά­σπαση αυτή, προ­σθέ­τει η ίδια, ολο­κλη­ρώ­νε­ται μέσα σε λίγους μήνες, με απο­τέ­λε­σμα οι ίνες των πλα­στι­κών να κατα­λή­γουν γρήγορα στο θαλάσ­σιο οικο­σύ­στημα και τελικά στην τροφική αλυσίδα.

Το πείραμα διε­ξά­γε­ται σε διά­φο­ρους τύπους πλα­στι­κού, κυρίως μπου­κά­λια και σακού­λες, με στόχο να γίνει σύγκριση του ρυθμού διά­σπα­σής τους. Τα πρώτα ολο­κλη­ρω­μένα απο­τε­λέ­σματα θα είναι δια­θέ­σιμα μετά την ολο­κλή­ρωσή της στο τέλος του έτους.

Ωστόσο, από άλλες έρευνες που έχουν διε­ξα­χθεί από το «Αρχι­πέ­λα­γος» για τη δια­σπορά των μικρο­πλα­στι­κών σε ακτές, ψάρια και νερά έχει δια­πι­στω­θεί ότι αυτά βρί­σκο­νται σε όλη την Ελλάδα και μεγάλες συγκε­ντρώ­σεις τους έχουν εντο­πι­στεί ακόμα και σε ακα­τοί­κη­τες περιο­χές του Αιγαίου.

Ανα­λύ­θηκε το στο­μα­χικό περιε­χό­μενο σε τρία δημο­φιλή είδη ψαριών, τον γαύρο, τον τόνο και τον κολιό, και εντο­πί­στη­καν στο 89% μικρο­πλα­στι­κές ίνες.

«Το ανη­συ­χη­τικό είναι πως οι ίνες αυτές λει­τουρ­γούν ως “σφουγ­γάρι”, απορ­ρο­φώ­ντας επι­κίν­δυνα χημικά συστα­τικά από φυτο­φάρ­μακα» συμπλη­ρώ­νει ο κ. Τσι­μπί­δης και κατα­λή­γει ότι ο περιο­ρι­σμός χρήσης του πλα­στι­κού και η ενί­σχυση του μέτρου της ανα­κύ­κλω­σης είναι οι μόνες λύσεις για την αντι­με­τώ­πιση του προ­βλή­μα­τος.

in.gr