Παιχνίδι εντυπώσεων

Στα τέλη κάθε Αυ­γού­στου η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία ζει και ξα­να­ζεί το δράμα της δη­μο­σιο­ποί­η­σης των βά­σε­ων ει­σα­γω­γής στα πα­νε­πι­στή­μια .Που­θε­νά αλλού η έναρ­ξη των Πα­νελ­λη­νί­ων, αλλά και εί­σο­δος στα πα­νε­πι­στή­μια δεν παίρ­νει τέ­τοιες δια­στά­σεις, δεν απο­τε­λεί μεί­ζον θέμα με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά  δο­κι­μα­σί­ας εθνι­κών δια­στά­σε­ων μα­θη­τών και οι­κο­γε­νειών . Διευ­θε­τεί­ται απλού­στε­ρα από τα ίδια τα πα­νε­πι­στή­μια. Από το άρθρο «Οι βά­σεις της χα­μέ­νης προ­σπά­θειας» ενός πιο ει­δι­κού από εμάς, του Αν­δρέα Ζα­μπού­κα, εκ­παι­δευ­τι­κού και δη­μο­σιο­γρά­φου, για την ιστο­ρία των Πα­νελ­λή­νιών που χρό­νια τώρα γί­νο­νται οι άπει­ρες συ­ζη­τή­σεις τα πει­ρά­μα­τα, χωρίς μέχρι τώρα να έχει βρε­θεί η μα­γι­κή συ­ντα­γή για ένα σύ­στη­μα εκ­παί­δευ­σης: «Δια­τη­ρού­με ένα ξε­πε­ρα­σμέ­νο πλαί­σιο λει­τουρ­γί­ας, ενώ οι πο­λι­τι­σμι­κές εξε­λί­ξεις και η αγορά μας έχουν, ήδη, ξε­πε­ρά­σει. Κι όταν λέω αγορά, δεν εννοώ μόνο την οι­κο­νο­μία και την ανερ­γία των νέων αλλά και τις συν­θή­κες ανά­πτυ­ξης της κοι­νω­νί­ας, μέσα από αξίες, ήθη, κα­νό­νες και αρχές. Μόνο ένα 15% των νέων προ­τί­θε­ται να εν­σω­μα­τω­θεί σε κά­ποια ει­δι­κό­τη­τα μέσω των ΕΠΑΛ. Οι υπό­λοι­ποι σπεύ­δουν να διεκ­δι­κή­σουν μια θέση σε ανώ­τε­ρο ή ανώ­τα­το ίδρυ­μα Προ­σέξ­τε την κα­τα­νο­μή των μα­θη­τών που συμ­με­τέ­χουν στις εξε­τά­σεις : πε­ρί­που 80 χιλ μα­θη­τές από Γε­νι­κά Ημε­ρή­σια Λύ­κεια, χί­λιοι  από Εσπε­ρι­νά και από ΕΠΑΛ 12,5 χιλ. Λες και η αγορά των 10 εκατ. Ελ­λή­νων θα αυ­γα­τί­σει για να δε­χτεί κι άλλες ορδές απα­ξιω­μέ­νων ανέρ­γων. Λες και τα κρα­τι­κά τα­μεία πρό­νοιας έχουν κι άλλες δυ­να­τό­τη­τες να συ­ντη­ρούν πα­ρα­πλα­νη­μέ­νους «μορ­φω­μέ­νους» νέους- είναι γνω­στό άλ­λω­στε ότι από τους συμ­μα­θη­τές τους των ΕΠΑΛ είναι πιο καλ­λιερ­γη­μέ­νοι! Ένα ίδιο και απα­ράλ­λα­χτο σκη­νι­κό: κόποι, τε­ρά­στια κε­φά­λαια, αγω­νί­ες, νευ­ρώ­σεις και ένα σωρό άλλες εντά­σεις για μία δια­δι­κα­σία που με­τα­φέ­ρει από γενιά σε γενιά, την κα­θυ­στέ­ρη­ση και των συ­ντη­ρη­τι­σμό. Τη δει­λία μάλ­λον και τις αγκυ­λώ­σεις μιας κοι­νω­νί­ας που δεν θέλει να δει πέρα από τους μύ­θους της. Που δεν θέλει να απαλ­λα­γεί από τον πρω­το­γο­νι­σμό και τον επαρ­χιω­τι­σμό της Ο μα­κρο­πρό­θε­σμος στό­χος πρέ­πει να είναι η κα­τάρ­γη­ση των Πα­νελ­λη­νί­ων και μία νέα αρχή με τα πα­νε­πι­στή­μια να επι­λέ­γουν τους φοι­τη­τές τους. Αφού πρώτα, εντα­χθούν σε ένα αυ­στη­ρό σύ­στη­μα αξιο­λό­γη­σης, και από την πο­λι­τεία,  ώστε ανα­γκα­στι­κά, να κρα­τούν σε υψηλό επί­πε­δο το κύρος και το πρό­γραμ­μά τους. Οι Πα­νελ­λή­νιες δεν είναι τί­πο­τε άλλο από ένα παι­χνί­δι εντυ­πώ­σε­ων για μι­κρούς και με­γά­λους. Εκτός από τους άρι­στους που έτσι κι αλ­λιώς θα εντα­χθούν με αξιώ­σεις στο σύ­στη­μα -άσχε­το αν μετά θα απο­δρά­σουν…- οι υπό­λοι­ποι βα­σα­νί­ζο­νται χωρίς λόγο και αιτία. Μόνο ο λαϊ­κι­σμός θα θριαμ­βεύ­σει και πάλι, ανοί­γο­ντας κι άλλες τρύ­πες, στην οι­κο­νο­μία και στην πο­λι­τι­σμι­κή πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα. Κυ­ρί­ως όμως, στις συ­νει­δή­σεις μίας ακόμα χα­μέ­νης γε­νιάς ανυ­πο­ψί­α­στων και γε­λα­σμέ­νων Ελ­λή­νων.»