Μ. Κόκκινος: Η «νεομετανάστευση» προκαλεί έντονη ανησυχία

Συ­νέ­ντευ­ξη

στην Πέγκυ Ντό­κου

Την έντο­νη ανη­συ­χία του για το φαι­νό­με­νο της «νε­ο­με­τα­νά­στευ­σης» που πα­ρα­τη­ρεί­ται τα τε­λευ­ταία χρό­νια στην χώρα μας αλλά και στα Δω­δε­κά­νη­σα, εκ­φρά­ζει στην ση­με­ρι­νή συ­νέ­ντευ­ξή του ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας Από­δη­μου Ελ­λη­νι­σμού, συ­μπα­τριώ­της μας κ. Μι­χά­λης Κόκ­κι­νος. Ο κ. Κόκ­κι­νος δεν απο­κλεί­ει το εν­δε­χό­με­νο να ασχο­λη­θεί κά­ποια στιγ­μή ξανά με τα κοινά στην Ρόδο καθώς είναι η ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα του και τον συ­γκι­νεί –αν και ξε­κα­θα­ρί­ζει πως αυτή την πε­ρί­ο­δο ασχο­λεί­ται απο­κλει­στι­κά και μόνο με τις αρ­μο­διό­τη­τες που του έχει ανα­θέ­σει ο ΥΠΕΞ κ. Νίκος Κο­τζιάς.

Εν­δια­φέ­ρον πα­ρου­σιά­ζει το γε­γο­νός πως σκια­γρα­φεί την προ­σω­πι­κό­τη­τα του κ. Κο­τζιά, ενώ κάνει ει­δι­κή μνεία στην διορ­γά­νω­ση της «Διά­σκε­ψης για την Ασφά­λεια και την Στα­θε­ρό­τη­τα» -ένας εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κός θε­σμός που ανα­δει­κνύ­ει τον ρόλο της Ρόδου σε τέ­τοιες υψη­λού επι­πέ­δου διε­θνείς πο­λι­τι­κές συ­να­ντή­σεις.

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά:

• Κύριε Κόκ­κι­νε, να ξε­κι­νή­σου­με από την «Διά­σκε­ψη για την Ασφά­λεια και την Στα­θε­ρό­τη­τα» που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε για 2η φορά στην Ρόδο. Πόσο ση­μα­ντι­κός είναι αυτός ο θε­σμός για την ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή αλλά και για την χώρα μας;

Είναι κάτι που προ­βάλ­λει την Ρόδο, ανα­δει­κνύ­ει την Δω­δε­κά­νη­σο ολό­κλη­ρη, της δίνει και πάλι την δια­χρο­νι­κή «στρα­τη­γι­κή επιρ­ροή» στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου. Ας μην ξε­χνού­με ότι η Ρόδος υπήρ­ξε πάντα σταυ­ρο­δρό­μι πο­λι­τι­σμών και έχει παί­ξει κυ­ρί­αρ­χο γε­ω­στρα­τη­γι­κό ρόλο κι άλλες φορές στη διάρ­κεια του ει­κο­στού αιώνα με ανά­λο­γου ει­δι­κού βά­ρους δια­σκέ­ψεις. Εκτι­μώ βα­θύ­τα­τα το ό,τι ο υπουρ­γός των Εξω­τε­ρι­κών της Ελ­λά­δας Νίκος Κο­τζιάς, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την ιστο­ρι­κή ταυ­τό­τη­τα του νη­σιού μας σε αυτόν τον τομέα, έδωσε στη Ρόδο την ευ­και­ρία να συ­νε­χί­σει αυτήν την ιστο­ρι­κή πα­ρά­δο­ση, συμ­βάλ­λο­ντας ση­μα­ντι­κά, μέσω της συ­γκε­κρι­μέ­νης διά­σκε­ψης, που πλέον έχει γίνει θε­σμός, στην εδραί­ω­ση της ασφά­λειας και της στα­θε­ρό­τη­τας στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.

• Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, θα ήθελα να μας μι­λή­σε­τε για την σχέση σας με τον ΥΠΕΞ κ. Κο­τζιά. Φαί­νε­ται ότι δίνει ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα στην δι­πλω­μα­τι­κή οδό για την επί­λυ­ση των ζη­τη­μά­των στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή. Θα ήθελα την άποψή σας.

Ο Νίκος Κο­τζιάς απο­τε­λεί εθνι­κό κε­φά­λαιο. Τον σέ­βο­μαι, τον εκτι­μώ, θαυ­μά­ζω την πο­λι­τι­κή του διο­ρα­τι­κό­τη­τα, είναι ταυ­τό­χρο­να και μέ­ντο­ρας και δά­σκα­λος τόσο σε θέ­μα­τα εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής, όσο και σε θέ­μα­τα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας που αφο­ρούν σή­με­ρα τον κάθε Έλ­λη­να πο­λί­τη. Βιώ­νει προ­σω­πι­κά κάθε στιγ­μή της πα­τριω­τι­κής πο­λι­τι­κής που ασκεί σε όλα τα επί­πε­δα, γνω­ρί­ζο­ντας σε βάθος όχι μόνον τα θέ­μα­τα της πα­γκό­σμιας δι­πλω­μα­τί­ας, αλλά και την εσω­τε­ρι­κή ελ­λη­νι­κή πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα της πο­λυ­διά­στα­της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής, που ασκεί ο Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών της Ελ­λά­δας είναι πλέον ορατά στον κα­θέ­να. Τρανό πα­ρά­δειγ­μα η πα­τριω­τι­κή δια­χεί­ρι­ση του Κυ­πρια­κού, που ένωσε όλες τις πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις της Ελ­λά­δας και της Κύ­πρου σε ένα κοινό αγώνα για μία Κύπρο ενιαία και αδιαί­ρε­τη, χωρίς στρα­τό κα­το­χής και χωρίς τις ανα­χρο­νι­στι­κές εγ­γυ­ή­σεις, οι οποί­ες θυ­μί­ζουν άλλες επο­χές. Δεν είναι τυ­χαία η βρά­βευ­σή του από τις απα­ντα­χού της γης κυ­πρια­κές ορ­γα­νώ­σεις. Θεωρώ ύψι­στη τιμή να είμαι μέλος της πο­λι­τι­κής κί­νη­σης ΠΡΑΤ­ΤΩ που ίδρυ­σε ο ίδιος και πα­ράλ­λη­λα να συ­νερ­γά­ζο­μαι μαζί του για ένα κοινό όραμα, για μία Ελ­λά­δα στον κυ­ρί­αρ­χο ρόλο που έχει σή­με­ρα και ιστο­ρι­κά της αξί­ζει, αλλά και για μία κοι­νω­νία πε­ρισ­σό­τε­ρο αν­θρώ­πι­νη την οποία οφεί­λου­με να πα­ρα­δώ­σου­με στις νε­ώ­τε­ρες γε­νιές.

• Από την συ­νε­χή επαφή που έχετε με τους ομο­γε­νείς, τι ει­σπράτ­τε­τε; Πώς εκλαμ­βά­νουν την κα­τά­στα­ση της κρί­σης που βιώ­νει η Ελ­λά­δα; Σας εκ­φρά­ζουν τις ανη­συ­χί­ες τους;

Η απα­ντα­χού της γης ομο­γέ­νεια μπο­ρεί να ζει, να δη­μιουρ­γεί και να προ­κό­βει εκεί όπου βρί­σκε­ται, αλλά η καρ­διά της βρί­σκε­ται πάντα στην Ελ­λά­δα. Αγω­νιά για την Ελ­λά­δα. Ελ­πί­ζει για την Ελ­λά­δα. Πι­στεύ­ει στην Ελ­λά­δα. Νο­μί­ζω ότι ο Έλ­λη­νας της δια­σπο­ράς μπο­ρεί να φεύ­γει από τη χώρα απο­γοη­τευ­μέ­νος από το σύ­στη­μα, αλλά δεν χάνει ποτέ τον πα­τριω­τι­σμό του. Έτσι δι­καιώ­νε­ται και η άποψη του Νίκου Κο­τζιά, ο οποί­ος θε­ω­ρεί ότι δεν νο­εί­ται η Ελ­λά­δα χωρίς τη δια­σπο­ρά της.

• Κύριε Κόκ­κι­νε, σας εί­δα­με πρό­σφα­τα στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο να λέτε ότι πάντα σας συ­γκι­νεί η Ρόδος. Υπάρ­χουν δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις για να ασχο­λη­θεί­τε με τα κοινά στο νησί;

Μα είναι δυ­να­τόν να μην αγαπώ την πα­τρί­δα μου; Είναι δυ­να­τόν να μην με συ­γκι­νεί ο τόπος που με γέν­νη­σε, ο τόπος τον οποίο ο ίδιος ο πα­τέ­ρας μου υπη­ρέ­τη­σε ως δή­μαρ­χος; Οι παι­δι­κές μου μνή­μες έχουν ως επί­κε­ντρο το εν­δια­φέ­ρον του πα­τέ­ρα μου για το νησί μας και γε­νι­κά για ολό­κλη­ρη τη Δω­δε­κά­νη­σο. Αυτές υπήρ­ξαν πά­ντο­τε οι συ­ζη­τή­σεις που άκου­γα στο οι­κο­γε­νεια­κό μας τρα­πέ­ζι, στο μά­ζε­μα της φα­μί­λιας. Νιώθω με­ρι­κές φορές βα­θειά συ­γκί­νη­ση και υπε­ρη­φά­νεια για την κα­τα­γω­γή μου και τις ρίζες μου. Την ίδια συ­ναι­σθη­μα­τι­κή φόρ­τι­ση αι­σθάν­θη­κα σε κάθε συ­νά­ντη­ση με δω­δε­κα­νη­σια­κό σω­μα­τείο της δια­σπο­ράς, σε κάθε τόπο που επι­σκέ­φθη­κα. Όμως η συμ­με­το­χή στα κοινά δεν αφή­νει με­γά­λα πε­ρι­θώ­ρια για να σκέ­φτε­σαι το αύριο. Σε συ­νε­παίρ­νει το παρόν, γιατί όταν σε εν­δια­φέ­ρει η πο­λι­τι­κή και όχι η πο­λι­τι­κή κα­ριέ­ρα, δί­νε­σαι σε αυτό που κά­νεις ψυχή τε και σώ­μα­τι. Τώρα ασχο­λού­μαι με τον από­δη­μο ελ­λη­νι­σμό και κατά συ­νέ­πεια ασχο­λού­μαι και με την δω­δε­κα­νη­σια­κή πα­ρου­σία, όπου γης. Το μυαλό και η ψυχή μου τώρα είναι στο Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών και στην ευ­θύ­νη που μου ανέ­θε­σε ο Υπουρ­γός Νίκος Κο­τζιάς και στην οποία έχω ηθική και πα­τριω­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση να αντα­πο­κρι­θώ δί­νο­ντας τον κα­λύ­τε­ρο εαυτό μου.

• Πα­ρα­τη­ρού­με ότι το φαι­νό­με­νο της «νε­ο­με­τα­νά­στευ­σης» συ­νε­χί­ζε­ται και όχι μόνον σε νε­α­ρές ηλι­κί­ες. Οι αριθ­μοί ανε­βαί­νουν και φαί­νε­ται πως θα συ­νε­χι­στεί αυτό. Σας ανη­συ­χεί αυτή η κα­τά­στα­ση;

Κατά μεί­ζο­να λόγο με λυπεί το γε­γο­νός της οι­κο­νο­μι­κής πί­ε­σης που δέ­χε­ται η χώρα μας από τους δα­νει­στές της. Δυ­στυ­χώς αυτή η ιστο­ρία επα­να­λαμ­βά­νε­ται κάθε τόσο. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελ­λά­δα βρί­σκε­ται σε αυτή την κα­τά­στα­ση. Δια­βά­ζο­ντας την νε­ώ­τε­ρη ιστο­ρία της, βλέ­που­με ότι υπήρ­ξαν επο­χές που η χώρα μας βρέ­θη­κε κάτω από τε­ρά­στια πίεση από τον ξένο πα­ρά­γο­ντα, ο οποί­ος επε­νέ­βη στην οι­κο­νο­μία της χώρας, προ­σπα­θώ­ντας να επι­βά­λει αυ­στη­ρή και τα­πει­νω­τι­κή επι­τρο­πεία. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αυτό εξυ­πη­ρε­τεί πάντα τον ξένο πα­ρά­γο­ντα ή αν προ­τι­μά­τε, τις πο­λι­τι­κές ελίτ των ισχυ­ρών χωρών της κάθε επο­χής.

Σή­με­ρα ο ξένος πα­ρά­γο­ντας είναι οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες ελίτ της Ευ­ρώ­πης που έχουν επι­βά­λει σε όλους τους ευ­ρω­παϊ­κούς λαούς έναν πο­λι­τι­κό προ­τε­στα­ντι­σμό, που βα­σι­κό πυ­λώ­να έχει την θε­ώ­ρη­ση του αν­θρώ­που όχι σε επί­πε­δο προ­σω­πι­κό­τη­τας, αλλά σε επί­πε­δο οι­κο­νο­μι­κής μο­νά­δας. Έχου­με νόημα ύπαρ­ξης, διότι έχου­με τρα­πε­ζι­κό λο­γα­ρια­σμό και όχι γιατί εί­μα­στε άν­θρω­ποι.

Απο­τέ­λε­σμα όλης αυτής της κα­τά­στα­σης είναι η με­τα­νά­στευ­ση των Ελ­λή­νων, νέων και λι­γό­τε­ρο νέων, η απο­στέ­ρη­ση του πο­λύ­τι­μου για τη χώρα αν­θρώ­πι­νου δυ­να­μι­κού που μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει συν­θή­κες ανά­πτυ­ξης. Στη Γε­νι­κή Γραμ­μα­τεία Απο­δή­μου Ελ­λη­νι­σμού, της οποί­ας έχω την τιμή να προϊ­στα­μαι, θε­ω­ρού­με ότι ο πλέον ση­μα­ντι­κός λόγος ύπαρ­ξης αυτής της υπη­ρε­σί­ας είναι αφ’ ενός η με­τα­στρο­φή του brain drain σε brain gain και αφ’ ετέ­ρου η αξιο­ποί­η­ση της Ελ­λη­νι­κής δια­σπο­ράς προς όφε­λος της πα­τρί­δας.