Διαλύθηκε η ΚΟ της Νέας Αριστεράς: Έξι βουλευτές ανεξαρτητοποιήθηκαν, η Αχτσιόγλου παραιτήθηκε και ακόμη 143 στελέχη αποχώρησαν

Επτά βου­λευ­τές απο­χώ­ρη­σαν από τη Νέα Αρι­στερά, με απο­τέ­λε­σμα τη διάλυση της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας του κόμ­μα­τος. Παράλ­ληλα, την απο­χώ­ρησή τους γνω­στο­ποί­η­σαν και 143 στελέχη, εκ των οποίων τα 36 είναι μέλη της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής.

Ειδι­κό­τερα, οι Αλέξης Χαρί­τσης, Έφη Αχτσιό­γλου, Νάσος Ηλιό­που­λος, Θεανώ Φωτίου, Μερόπη Τζούφη, Χουσεΐν Ζεϊμπέκ και Δημή­τρης Τζα­να­κό­που­λος γνω­στο­ποί­η­σαν με κοινή επι­στολή τους προς τον πρόεδρο της Νέας Αρι­στε­ράς, Γαβριήλ Σακελ­λα­ρίδη, την απόφασή τους να απο­χω­ρή­σουν από το κόμμα. Η επι­στολή ανα­μέ­νε­ται να απο­στα­λεί και στον πρόεδρο της Βουλής, Νικήτα Κακλα­μάνη, προ­κει­μέ­νου να ολο­κλη­ρω­θεί και τυπικά η δια­δι­κα­σία.

H  Έφη Αχτσιό­γλου παρέ­δωσε την κοι­νο­βου­λευ­τική της έδρα. Τη θέση της στη Βουλή θα κατα­λά­βει ο Γιάννης Δρα­γα­σά­κης, ως ο πρώτος επι­λα­χών.

Οι απο­χω­ρή­σα­ντες κάνουν λόγο για μια «δύσκολη αλλά ανα­γκαία απόφαση», εκτι­μώ­ντας ότι «ο κύκλος που άνοιξε πριν από δύο χρόνια έχει φτάσει στα όριά του». Όπως σημειώ­νουν, η Νέα Αρι­στερά δημιουρ­γή­θηκε με στόχο να εκφρά­σει μια δια­φο­ρε­τική προ­ο­πτική για την Αρι­στερά και την κοι­νω­νία, αντι­πα­ρα­τι­θέ­μενη, όπως ανα­φέ­ρουν, στον εκφυ­λι­σμό της πολι­τι­κής ζωής και

Στην επι­στολή τους υπο­γραμ­μί­ζουν ότι το κόμμα δια­τή­ρησε «αιχμηρό και τεκ­μη­ριω­μένο κοι­νο­βου­λευ­τικό λόγο» και ανέ­πτυξε κινη­μα­τική δράση σε μια περίοδο κατά την οποία, όπως εκτι­μούν, το πολι­τικό περι­βάλ­λον γίνεται ολοένα και πιο συντη­ρη­τικό και αυταρ­χικό. Παράλ­ληλα, τονί­ζουν ότι επε­ξερ­γά­στη­καν και στή­ρι­ξαν ριζο­σπα­στι­κές προ­τά­σεις για κρίσιμα ζητή­ματα που αφορούν τη δημο­κρα­τία και την κοι­νω­νία.

Ωστόσο, επι­ση­μαί­νουν ότι η πολι­τική δράση δεν αρκεί να περιο­ρί­ζε­ται στη δια­τύ­πωση θέσεων και στη διε­ξα­γωγή πολι­τι­κών αγώνων, αλλά απαιτεί κοι­νω­νική απήχηση, δυνα­μική και δυνα­τό­τητα δια­μόρ­φω­σης πλειο­ψη­φι­κών ρευ­μά­των που θα μπορούν να επη­ρε­ά­σουν ουσια­στικά τις εξε­λί­ξεις.

Οι επτά πρώην βου­λευ­τές της Νέας Αρι­στε­ράς ανα­φέ­ρο­νται επίσης στην ανάγκη συγκρό­τη­σης ενός ευρύ­τε­ρου προ­ο­δευ­τι­κού μετώπου απέ­να­ντι στη Νέα Δημο­κρα­τία και την άνοδο της ακρο­δε­ξιάς. Υπεν­θυ­μί­ζουν ότι το κόμμα είχε θέσει στο δημόσιο διάλογο την προ­ο­πτική ενός «Λαϊκού Μετώπου», ωστόσο εκτι­μούν πως η στρα­τη­γική που ακο­λου­θεί σήμερα η πλειο­ψη­φία της ηγεσίας δεν μπορεί να αντα­πο­κρι­θεί σε αυτή την ανάγκη.

«Δεν αρκεί η λογική της αυτό­νο­μης ανα­συ­γκρό­τη­σης της ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης», σημειώ­νουν, προ­σθέ­το­ντας ότι στην κοι­νω­νία ενι­σχύ­ε­ται η απαί­τηση για ευρύ­τε­ρες πολι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές συσπει­ρώ­σεις που θα μπορούν να απο­τε­λέ­σουν εναλ­λα­κτική πρόταση απέ­να­ντι στην κυβέρ­νηση.

Κλεί­νο­ντας, δηλώ­νουν ότι θα συνε­χί­σουν να δρα­στη­ριο­ποιού­νται πολι­τικά με στόχο την προ­ώ­θηση της δημο­κρα­τίας, της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης, της ειρήνης και της στή­ρι­ξης των λαϊκών στρω­μά­των, τονί­ζο­ντας πως εκεί βρί­σκε­ται σήμερα «η πραγ­μα­τική μάχη» για την Αρι­στερά.

Ανα­λυ­τικά η επι­στολή:

«Απο­χω­ρούμε από τη Νέα Αρι­στερά, γιατί πιστεύ­ουμε ότι ο κύκλος που άνοιξε πριν από δύο χρόνια έχει φτάσει στα όριά του. Είναι μια δύσκολη αλλά ανα­γκαία απόφαση.

Δημιουρ­γή­σαμε τη Νέα Αρι­στερά για να κρα­τή­σουμε ζωντανή μια άλλη δυνα­τό­τητα για την Αρι­στερά, την κοι­νω­νία και τη χώρα. Για να αντι­πα­ρα­τε­θούμε στον εκφυ­λι­σμό, στην απα­ξί­ωση της πολι­τι­κής, στη λογική του μέσου όρου. Δώσαμε αυτή τη μάχη με επιμονή και πολι­τική εντι­μό­τητα.

Η Νέα Αρι­στερά δεν ήταν ένα κόμμα σιωπής ή ίσων απο­στά­σεων. Ήταν η πολι­τική δύναμη που, μέσα σε ένα όλο και πιο συντη­ρη­τικό και αυταρ­χικό πολι­τικό περι­βάλ­λον, είχε αιχμηρό και τεκ­μη­ριω­μένο κοι­νο­βου­λευ­τικό λόγο και ζωντανή κινη­μα­τική δράση. Δεν κάναμε πίσω σε ζητή­ματα αρχών. Επε­ξερ­γα­στή­καμε και υπο­στη­ρί­ξαμε ριζο­σπα­στι­κές θέσεις και προ­τά­σεις για κάθε κρίσιμο ζήτημα που αφορά την κοι­νω­νία και τη δημο­κρα­τία στη χώρα μας.

Ξέρουμε, όμως, ότι δεν αρκεί μόνο να έχεις σωστές θέσεις ή να δίνεις τίμιες μάχες. Το κρίσιμο είναι αν αυτές απο­κτούν κοι­νω­νική γείωση, δυνα­μική και κοι­νω­νικό αντί­κτυπο. Αν μπορούν να οργα­νώ­σουν πλειο­ψη­φικά ρεύματα και να συμ­βάλ­λουν, στο σήμερα, στην αντι­με­τώ­πιση των κρί­σι­μων προ­βλη­μά­των που αντι­με­τω­πί­ζει ο κόσμος της εργα­σίας και η κοι­νω­νική πλειο­ψη­φία.

Ως Νέα Αρι­στερά θέσαμε στο δημόσιο πεδίο την ανάγκη του Λαϊκού Μετώπου, της συσπεί­ρω­σης απέ­να­ντι στη Δεξιά και την ακρο­δε­ξιά. Την ανάγκη της προ­γραμ­μα­τι­κής σύγκρου­σης με το καθε­στώς Μητσο­τάκη. Επι­μεί­ναμε σε πραγ­μα­τι­κές συγκρού­σεις.

Σήμερα, βλέ­πουμε καθαρά ότι η στρα­τη­γική που επι­λέ­γει η πλειο­ψη­φία της ηγεσίας της Νέας Αρι­στε­ράς δεν μπορεί να απα­ντή­σει σε αυτή την ανάγκη. Σεβό­μα­στε τους συντρό­φους και τις συντρό­φισ­σες που βρε­θή­καμε μαζί. Δια­φω­νούμε, όμως, στο κρίσιμο στρα­τη­γικό ζήτημα. Σήμερα, οι δια­φο­ρε­τι­κές μας εκτι­μή­σεις μας οδηγούν σε δια­φο­ρε­τι­κές δια­δρο­μές. Δεν αρκεί η λογική της αυτό­νο­μης ανα­συ­γκρό­τη­σης της ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς σε καιρούς βαθιάς κρίσης, τη στιγμή που μέσα στην κοι­νω­νία δυνα­μώ­νει η απαί­τηση για συσπεί­ρωση δυνά­μεων και για μια πραγ­μα­τική πολι­τική εναλ­λα­κτική απέ­να­ντι στη Δεξιά της δια­φθο­ράς, του αυταρ­χι­σμού, της ταξικής μερο­λη­ψίας υπέρ των ισχυρών. Αν η Αρι­στερά δεν μπορεί να υπη­ρε­τή­σει σήμερα αυτό το μέτωπο δεν μπορεί να υπη­ρε­τή­σει και τον απα­ραί­τητο αγώνα για σοσια­λι­σμό με δημο­κρα­τία και ελευ­θε­ρία.

Το σημε­ρινό καθε­στώς δεν πρέπει να έχει τρίτη θητεία, με ή χωρίς τον Μητσο­τάκη.

Ακούμε αυτή την απαί­τηση. Δεν πιστεύ­ουμε ότι απαι­τεί­ται πλήρης ταύτιση για να υπάρξει κοινή πορεία. Αυτό που έχει σημασία είναι η δια­μόρ­φωση όρων μιας μεγάλης πολι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής συσπεί­ρω­σης, με απώτερο στόχο να μετα­τρα­πούν οι αρι­στε­ρές ιδέες σε εφαρ­μο­σμέ­νες ριζο­σπα­στι­κές πολι­τι­κές.

Η ανα­νε­ω­τική και ριζο­σπα­στική Αρι­στερά σήμερα μπορεί και πρέπει να φανεί χρήσιμη στον αγώνα του λαού για δημο­κρα­τία και δικαιο­σύνη, στον αγώνα των λαϊκών τάξεων για ζωή και όχι επι­βί­ωση, στον αγώνα για ειρήνη και ενάντια σε σύγ­χρο­νες μορφές βαρ­βα­ρό­τη­τας, όπως η γενο­κτο­νία του παλαι­στι­νια­κού λαού από το Ισραήλ.

Εκεί βρί­σκε­ται σήμερα η πραγ­μα­τική μάχη και για αυτόν τον σκοπό θα εργα­στούμε».

Πηγή: protothema.gr