Πολεμικό ανακοινωθέν

Ένας εικονολήπτης  δολοφονήθηκε από «πασχαλινές» σαΐτες. Ενα 8χρονο κοριτσάκι χαροπαλεύει  χτυπημένο στο κεφάλι από κάποιον που αδυνατούσε να γιορτάσει χωρίς να δώσει σαματατζίδικα με μπαλωθιές το «παρών» της κομπλεξικής του ύπαρξης.  Δύο 14χρονα αγόρια από την Κω και την Αίγινα κινδυνεύουν να χάσουν τα δάχτυλα τους. Είναι το «πολεμικό ανακοινωθέν» των εθίμων του παραλογισμού. Πόσοι  άνθρωποι, πόσα παιδιά, πρέπει κάθε χρόνο να πεθαίνουν, να χάνουν χέρια, δάχτυλα , μάτια, να σημαδεύονται από εγκαύματα, στις κατά τόπους «εμπόλεμες» ζώνες της Ανάστασης; Στους «πολέμους» μιας βάρβαρης ηλιθιότητας, που την βαφτίζουν «έθιμο». Σε τι συνίσταται ακριβώς το έθιμο; Στους τραυματισμούς, ακρωτηριασμούς ή στους θανάτους; Κι εκεί που ακόμη είσαι σοκαρισμένος, έρχεται να σ’ αποτελειώσει η δήλωση του Δημάρχου της πόλης που έγινε το φονικό (ναι δολοφονία είναι): «ο σαϊτοπόλεμος είναι καταγεγραμμένος στο DNA των Μεσσήνιων οπότε δύσκολα μπορεί να απαγορευτεί γιατί θα υπάρξουν αντιδράσεις» είπε. Από τη στιγμή που κοστολογούμε τις «αντιδράσεις» ως ακριβότερες από την ανθρώπινη ζωή, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Στεκόμαστε μικροί και λίγοι, να βυθιζόμαστε για κάποια λεπτά σαν ναρκωμένοι στη θύμηση του παρελθόντος, πληρώνοντας την αναβίωσή του με νεκρούς και τραυματίες κάθε χρόνο. Οι συλλήψεις και οι κατασχέσεις βεγγαλικών δεν φτάνουν.Το πρόβλημα Βρίσκεται κυρίως στη συλλογική συνείδηση που απενοχοποιεί τη βαρβαρότητα επικαλούμενη τις παραδόσεις. Βρίσκεται στους δημάρχους που λένε ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις. Μακάρι να βρεθεί ένας γενναίος, να πάει κόντρα στις αντιδράσεις και να κάνει αυτό που πρέπει. Γιατί τα έθιμα που σκοτώνουν πρέπει να πεθάνουν.