Χ. Μαλιαράκης: Αποχαιρετώντας τη Ζωή Woolrych – York

Στην απώλεια της Ζωή Woolrych – York, το γένος Noel Rees ανα­φέ­ρε­ται σε ανάρ­τηση του ο νομικός και πρό­ε­δρος των RICHES κ. Χρι­στό­δου­λος  Μαλ­λιά­ρά­κης, Ανα­φέ­ρει τα εξής:

Απο­χαι­ρε­τώ­ντας τη Ζωή

Χθες το πρωί, με απόλυτη ηρεμία στον ύπνο της και πλήρης ημερών, έφυγε από κοντά μας η αγα­πη­μένη φίλη Ζωή Woolrych – York, το γένος Noel Rees. Μια γυναίκα ξεχω­ρι­στή, που άφησε ανε­ξί­τηλο το απο­τύ­πωμά της σε όσους είχαν την τύχη να τη γνω­ρί­σουν.

Γεν­νη­μένη το 1930 στην Αλε­ξάν­δρεια, ήταν καρπός ενός μεγάλου έρωτα αλλά και –όπως έλεγε η ίδια– ενός θαύ­μα­τος. Η γέννησή της ήρθε εννέα μήνες μετά από ένα τάμα που έκαναν οι γονείς της τον Δεκα­πε­νταύ­γου­στο του 1929 στην Παναγία της Κρε­μα­στής, δωρί­ζο­ντας ένα αση­μέ­νιο καντήλι που θα κοσμούσε την Ιερά Πύλη.

Ο πατέρας της, Noel Rees, προ­ερ­χό­ταν από πλούσια οικο­γέ­νεια της Σμύρνης και αργό­τερα της Αλε­ξάν­δρειας, ενώ η μητέρα της, Αλίκη Ξύδη, κατα­γό­ταν από μια επιφανή οικο­γέ­νεια της αθη­ναϊ­κής κοι­νω­νίας της Κηφι­σιάς.

Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε τα καλο­καί­ρια στη Ρόδο, στο σπίτι που είχε χτίσει ο πατέρας της –με ειδική άδεια από τους Ιταλούς– ως γαμήλιο δώρο στη μητέρα της. Η Villa Rees στην Ιξιά, που έμελλε να γίνει το αγα­πη­μένο της κατα­φύ­γιο.

Στο σπίτι τους μεγά­λωσε περι­στοι­χι­σμένη από σημα­ντι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες. Ο πατέρας της, ως Πρό­ξε­νος της Μεγάλης Βρε­τα­νίας στη Σμύρνη κατά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο, αλλά και ως άνθρω­πος με κοι­νω­νικό και οικο­νο­μικό κύρος αλλά και λόγω της κοι­νω­νι­κής θέσης της μητέρας της είχε στενές σχέσεις με προ­σω­πι­κό­τη­τες όπως ο Σοφο­κλής Βενι­ζέ­λος, ο Αντώνης Μπε­νά­κης, ο Γιώργος Σεφέρης καθώς και οικο­γέ­νειες όπως οι Δρα­γούμη, Μελά, Βέμπο, Καζούλη και πολλοί άλλοι.

Η ζωή της υπήρξε πολυ­τά­ραχη, γεμάτη ταξίδια, εμπει­ρίες και δημιουρ­γία. Παντρεύ­τηκε, απέ­κτησε παιδιά, σπού­δασε συντή­ρηση έργων τέχνης στη Φλω­ρε­ντία και άνοιξε γκαλερί σε πολλές ευρω­παϊ­κές πρω­τεύ­ου­σες. Η τέχνη και ο πολι­τι­σμός ήταν πάντα ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της ζωής της. Ο πολι­τι­σμός και η απλό­χερη υπο­στή­ριξη της στις «Ανοι­χτές Πόρτες» ήταν ο λόγος που έδεσε τη φιλία μας και που συνε­χί­στηκε μέσα στα χρόνια, γεμάτη αγάπη, εκτί­μηση και σεβασμό. Στη μνήμη του πατέρα της, χρη­μα­το­δό­τησε ένα βιβλίο με τίτλο «Ο Άγγλος Πρό­ξε­νος», αφιε­ρω­μένο στον ρόλο του και στην επιρροή των Βρε­τα­νών στην Ελλάδα κατά τον πόλεμο.

Παρά τις δια­δρο­μές της ανά τον κόσμο, η Ρόδος παρέ­μενε το σημείο ανα­φο­ράς της. Το σπίτι της στη Ρόδο, η Villa Rees, ήταν ένας τόπος συνά­ντη­σης φίλων, μια όαση ζεστα­σιάς και φιλο­ξε­νίας. Εκεί, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, αγνά­ντευε το απέ­ρα­ντο γαλάζιο και μιλούσε για τη ζωή της, τους φίλους της, τις μεγάλες μορφές της πολι­τι­κής και καλ­λι­τε­χνι­κής ζωής που συνά­ντησε, πάντα με την απλό­τητα και τη φινέτσα που χαρα­κτη­ρί­ζει τους αληθινά ευγε­νείς ανθρώ­πους.

Πριν από αρκετά χρόνια είχε δωρίσει στο Δήμο Ρόδου τη συλλογή της από γκρα­βού­ρες και χαρα­κτικά των νησιών του Αιγαίου.

Τελευ­ταία έλεγε συχνά:

«Θα πάρω το βαπόρι και θα έρθω στη Ρόδο, στο σπίτι μου, κοντά στη θάλασσα».

Και όσο πλη­σί­αζε το τέλος, μιλούσε μόνο ελλη­νικά – φέρ­νο­ντας σε δύσκολη θέση τους οικεί­ους της στο Λονδίνο, που δεν μπο­ρού­σαν να την κατα­λά­βουν.

Ένας υπέ­ρο­χος άνθρω­πος, ένας σπάνιος χαρα­κτή­ρας, από αυτούς που δεν συνα­ντάς συχνά στη ζωή.

Νιώθω βαθιά ευγνω­μο­σύνη που τη γνώρισα.

Ας είναι αιώνια η μνήμη της.