Η Ευαγγελία Παυλούς θέτει τον πήχη ψηλά και δεν παραλείπει να ονειρεύεται!

Η Ευαγ­γε­λία Παυ­λούς, είναι ένας δια­φο­ρε­τι­κός  άν­θρω­πος. Έχει μια αξιό­λο­γη ακα­δη­μαϊ­κή πο­ρεία, πολ­λές υπο­τρο­φί­ες στο ενερ­γη­τι­κό της, έχει επεν­δύ­σει στην εκ­παί­δευ­ση, εμπλου­τί­ζει συ­νε­χώς τις γνώ­σεις της, είναι μια ευ­συ­νεί­δη­τη υπάλ­λη­λος, έχει πολλά εν­δια­φέ­ρο­ντα, θέτει τον πήχη ψηλά και δεν πα­ρα­λεί­πει να ονει­ρεύ­ε­ται!

Πα­ρό­λα αυτά η Ευαγ­γε­λία είναι μία γυ­ναί­κα  με ανα­πη­ρία  – γεν­νή­θη­κε με ορ­θο­πε­δι­κή ανα­πη­ρία- αλλά αυτό ποτέ δεν απο­τέ­λε­σε εμπό­διο στους στό­χους της και δεν της στέ­ρη­σε τη διά­θε­ση για ζωή.

Στην συ­νέ­ντευ­ξή της στην «δ», πα­ρα­δί­δει μα­θή­μα­τα αι­σιο­δο­ξί­ας, δίνει τροφή για προ­βλη­μα­τι­σμό θέ­το­ντας τον δά­κτυ­λον επί τον τύπον των ήλων στο θέμα του bullying, μιλά για τα επό­με­να σχέ­διά της και μας υπεν­θυ­μί­ζει πως πρέ­πει να περ­νά­με χρόνο με τους αν­θρώ­πους που μας αγα­πούν και τους αγα­πού­με!

• Το κι­νη­τι­κό πρό­βλη­μα που έχεις είναι εκ γε­νε­τής;

Γεν­νή­θη­κα με ορ­θο­πε­δι­κή ανα­πη­ρία, με ανά­κυρ­τα γό­να­τα. Έκανα αρ­κε­τά χει­ρουρ­γεία μέχρι την τρίτη τάξη του δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου, με πολ­λές εν­διά­με­σες θε­ρα­πεί­ες και από τότε έμαθα να βιώνω με την ανα­πη­ρία  μέχρι  και σή­με­ρα.

Σή­με­ρα περ­πα­τάω αλλά δεν μπορώ να κάνω με­γά­λες απο­στά­σεις. Στο ένα πόδι έκανα συμ­βα­τι­κή χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση, ενώ στο άλλο χει­ρουρ­γή­θη­κα με μια πρω­το­πο­ρια­κή για την τότε εποχή μέ­θο­δο, που είχε από­λυ­τη επι­τυ­χία και εφαρ­μό­ζε­ται μέχρι σή­με­ρα πα­γκο­σμί­ως. Τα πολλά χει­ρουρ­γεία, επη­ρέ­α­σαν γε­νι­κό­τε­ρα την ανά­πτυ­ξή μου αλλά μόνο την σω­μα­τι­κή.

• Ως παιδί, πώς το βί­ω­σες όλο αυτό; Πώς ήταν τα πράγ­μα­τα στο σχο­λείο;

Το bullying υπήρ­χε, αλλά η οι­κο­γέ­νειά μου με είχε προ­ε­τοι­μά­σει πολύ καλά. Κατά κά­ποιο τρόπο η μη­τέ­ρα μου και η προ­για­γιά μου πάντα προ­σπα­θού­σαν να μου δώ­σουν εν­θάρ­ρυν­ση λέ­γο­ντάς μου «Δες τα δα­χτυ­λά­κια στο χέρι σου! Είναι όλα ίδια; Άλλο είναι πιο ψηλό, άλλο πιο αδύ­να­το, άλλο πιο κοντό. Έτσι και οι άν­θρω­ποι είναι δια­φο­ρε­τι­κοί». Πο­ρεύ­ο­μαι με αυτό το ιδε­ώ­δες μέχρι σή­με­ρα και μου δη­μιούρ­γη­σε την μία πλευ­ρά της αντι­με­τώ­πι­σης του θέ­μα­τος ότι είχα καλή επι­κοι­νω­νία στο σπίτι μου. Η άλλη πλευ­ρά ήταν ότι δεν δέ­χτη­κα την δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τά μου ως αντι­κεί­με­νο οί­κτου ή χλευα­σμού από κα­νέ­να, δεν την αρ­νή­θη­κα αλλά δεν την είδα σαν τρο­χο­πέ­δη. Ως μα­θή­τρια ήμουν άρι­στη πα­ρό­λο που είχα και χει­ρουρ­γεία και τα­ξί­δια στην Αθήνα για θε­ρα­πεί­ες και επι­σκέ­ψεις σε για­τρούς. Το bullying, όπως θα λέ­γα­με στις μέρες μας, το λάμ­βα­να από αν­θρώ­πους που ήξερα μέσα στη μικρή κοι­νω­νία του χω­ριού μου, από αν­θρώ­πους που με ήξε­ραν και αυτό ήταν που με στε­να­χω­ρού­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο για λο­γα­ρια­σμό τους. Στά­θη­κα πολύ τυ­χε­ρή που είχα αυ­τούς τους γο­νείς, που με στή­ρι­ξαν τόσο πολύ, όπως επί­σης και ο με­γα­λύ­τε­ρος αδελ­φός μου και πολ­λοί φίλοι και φίλες μου. Ποτέ δεν με είδαν σαν πρό­βλη­μα, πάντα μου έλε­γαν ότι ο νταής είναι ο δει­λός, εσύ είσαι δυ­να­τή και δεν με αντι­με­τώ­πι­σαν με άξονα την δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα μου.

• Τε­λειώ­νεις λοι­πόν το σχο­λείο και δί­νεις πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις.

Έδωσα εξε­τά­σεις το 1995, δεν πέ­ρα­σα την πρώτη φορά και ερ­γά­στη­κα ως συμ­βα­σιού­χος στον τότε Δήμο Αφά­ντου. Ξα­να­δί­νω την επό­με­νη χρο­νιά και ει­σά­γο­μαι δεύ­τε­ρη στο Τμήμα Νη­πια­γω­γών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου και τε­λεί­ω­σα δεύ­τε­ρη με υπο­τρο­φία. Το επάγ­γελ­μα δεν μπό­ρε­σα να το ασκή­σω, διότι τότε η νο­μο­θε­σία δεν το επέ­τρε­πε επει­δή είμαι ΑμεΑ. Τότε λοι­πόν, μπήκα με πρό­γραμ­μα  του ΟΑΕΔ στον Δήμο Αφά­ντου και μετά με Προ­ε­δρι­κό Διά­ταγ­μα μέσω ΑΣΕΠ, η σύμ­βα­σή μου με­τε­τρά­πη σε αο­ρί­στου χρό­νου και εξα­κο­λου­θώ μέχρι σή­με­ρα να ερ­γά­ζο­μαι εκεί. Έχω κλεί­σει πε­ρί­που 16,5 χρό­νια υπη­ρε­σί­ας. Βέ­βαια όλα αυτά τα χρό­νια, επει­δή αγαπώ τη γνώση και την μά­θη­ση, δεν έμει­να στά­σι­μη. Έκανα με­τα­πτυ­χια­κό στην «Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή Εκ­παί­δευ­ση»του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου, έχω πτυ­χίο «Συμ­βου­λευ­τι­κή & Δε­ξιό­τη­τες Συμ­βου­λευ­τι­κής», Πι­στο­ποι­η­τι­κό επι­μόρ­φω­σης στις Μα­θη­σια­κές Δυ­σκο­λί­ες, γνω­ρί­ζω την νοη­μα­τι­κή γλώσ­σα και μιλώ αγ­γλι­κά, γαλ­λι­κά, ιτα­λι­κά και είμαι υπο­ψή­φια δι­δά­κτο­ρας στο τμήμα Τ.Ε.Π.Α.Ε.Σ. του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου. Ως φοι­τή­τρια πήρα μέρος σε μια έρευ­να των Ευ­ρω­παϊ­κών Πα­νε­πι­στη­μί­ων με το πρό­γραμ­μα «Λε­ο­νάρ­ντο Ντα Βίν­τσι» για φοι­τη­τές/τριες με ανα­πη­ρία, που ήταν ελά­χι­στο πο­σο­στό συμ­με­το­χής για τα ελ­λη­νι­κά δε­δο­μέ­να. Ομο­λο­γώ πως στα προ­πτυ­χια­κά και με­τα­πτυ­χια­κά χρό­νια δεν αντι­με­τώ­πι­σα κα­νέ­να πρό­βλη­μα. Μο­να­δι­κές στιγ­μές, αξέ­χα­στες. Απο­φοί­τη­σα με 9,58 στο προ­πτυ­χια­κό δεύ­τε­ρη και με 9,74 στο με­τα­πτυ­χια­κό, όπου έκανα και την ορ­κω­μο­σία ως πρω­τεύ­σα­σα. Ακο­λού­θη­σαν και άλλοι τί­τλοι σπου­δών,   ξένων γλωσ­σών, υπο­τρο­φί­ες  και συμ­με­το­χές ως Ει­ση­γή­τρια σε Συ­νέ­δρια Διε­θνή – Εθνι­κά και Το­πι­κά, καθώς και σε Ημε­ρί­δες.

Πριν 2 χρό­νια έλαβα μια τε­ρά­στια για μένα ανα­γνώ­ρι­ση από τους  συμ­μα­θη­τές όταν βρε­θή­κα­με στην επε­τεια­κή  συ­νά­ντη­ση μετά από 20 χρό­νια απο­φοί­τη­σης. Οι διορ­γα­νω­τές έθε­σαν θέμα προ­σβα­σι­μό­τη­τας στην επι­λο­γή κέ­ντρου για μένα και κά­ποιοι δή­λω­σαν πως αν δεν πή­γαι­να δε θα έκα­ναν καν τη συ­νά­ντη­ση. Μα­ζευ­τή­κα­με σε ένα κέ­ντρο οι συμ­μα­θη­τές/τριες – με τα χρό­νια πλέον οι πε­ρισ­σό­τε­ροι/ες γο­νείς παι­διών φε­ρέλ­πι­δων σε ήθος και παι­δεία. Ένας από τους συμ­μα­θη­τές – διορ­γα­νω­τές, αφού μας κα­λη­σπέ­ρι­σε και ευ­χα­ρί­στη­σε όλους, απευ­θύν­θη­κε σε μένα λέ­γο­ντας «Σε ευ­χα­ρι­στού­με για την τιμή που μας έκα­νες να είσαι απόψε μαζί μας. Ευαγ­γε­λία, εί­μα­στε πε­ρή­φα­νοι που η σειρά μας έβγα­λε μια υπο­ψή­φια Δι­δά­κτο­ρα!». Όλοι οι συμ­μα­θη­τές μετά από αυτό χει­ρο­κρό­τη­σαν, στιγ­μή αφά­ντα­στα συ­γκι­νη­τι­κή…

• Από τότε που ήσουν στο σχο­λείο μέχρι σή­με­ρα, έχουν αλ­λά­ξει τα πράγ­μα­τα στην κοι­νω­νία απέ­να­ντι στα ΑμεΑ;

Υπάρ­χουν με­γά­λες αλ­λα­γές, κι αυτό είναι εμ­φα­νές κυ­ρί­ως στους νέους αν­θρώ­πους και στις νέες γε­νιές που δεν έχουν τα­μπού και προ­κα­τα­λή­ψεις, άλ­λω­στε η γενιά που τα γα­λου­χεί έχει εμπει­ρί­ες και βιώ­μα­τα ει­δι­κά στην ση­με­ρι­νή εποχή με τις όσες δυ­σκο­λί­ες που βιώ­νει ο κό­σμος, η νέα γενιά δεν έχει ηθική κρίση. Έχου­με όμως  ακόμα πολλά βή­μα­τα να κά­νου­με προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, αλλά μου αρκεί που γί­νο­νται στα­θε­ρά βή­μα­τα. Αυτό που θα πρέ­πει να δούμε ως κοι­νω­νία, είναι ο σε­βα­σμός προς τον συ­νάν­θρω­πο  ΑμεΑ και φέρνω ως πα­ρά­δειγ­μα τις θέ­σεις στάθ­μευ­σης ή τις ρά­μπες ανα­πή­ρων, που οι οδη­γοί στην πλειο­νό­τη­τά τους δεν τις σέ­βο­νται.

• Ως ενή­λι­κη, έχεις βιώ­σει bullying;

Ναι βέ­βαια, αυτό δεν στα­μα­τά­ει ποτέ. Bullying δεν είναι μόνο να σε προ­πη­λα­κί­σει ή να σε βρί­σει κά­ποιος. Το Bullying  έχει πολ­λές μορ­φές από μια ματιά οί­κτου ή πε­ρι­φρό­νη­σης ή φόβου … Στην κοι­νω­νία υπάρ­χει θυμός και φόβος για το δια­φο­ρε­τι­κό και ίσως κά­ποιες φορές αυτός που κάνει bullying να μην κα­τα­λα­βαί­νει ότι το κάνει. Θέλω να πι­στεύω ότι όσοι κά­νουν bullying επί τού­του, είναι οι εξαι­ρέ­σεις και ως συ­νή­θως άτομα που δεν έχουν κοι­νω­νι­κή παι­δεία.

• Πώς μπο­ρεί να κα­τα­πο­λε­μη­θεί αυτό;

Μέσω της οι­κο­γέ­νειας κυ­ρί­ως και της εκ­παι­δευ­τι­κής κοι­νό­τη­τας. Είναι απα­ραί­τη­το οι γο­νείς να περ­νούν χρόνο με τα παι­διά τους και το παιδί να είναι εύ­κο­λο να επι­κοι­νω­νή­σει για ό,τι το απα­σχο­λεί με την οι­κο­γέ­νειά του, αν και οι ρυθ­μοί της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας δεν βοη­θούν προς αυτό. Είναι απα­ραί­τη­το τα μέλη της οι­κο­γέ­νειας να μοι­ρά­ζο­νται ποιο­τι­κό χρόνο με­τα­ξύ τους. Να γί­νουν πιο ανοι­κτοί στο δια­φο­ρε­τι­κό. Επί­σης το δεύ­τε­ρο μέρος της αντι­με­τώ­πι­σης είναι να μην δε­χτείς την κα­κο­προ­αί­ρε­τη διά­θε­ση του άλλου να σε υπο­βι­βά­σει.

• Ευαγ­γε­λία, εσύ είσαι πά­ντως ένας άν­θρω­πος που απο­λαμ­βά­νει την ζωή, φρο­ντί­ζεις να βρί­σκεις ποιο­τι­κό χρόνο στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά σου…

Το να σκε­φτό­μα­στε συ­νε­χώς τα προ­βλή­μα­τα που έχου­με, αυτό δεν βοη­θά­ει. Έχου­με λάβει το δώρο της  ζωής  και πρέ­πει να την ζούμε όσο κα­λύ­τε­ρα μπο­ρού­με. Το ότι εγώ είμαι ΑμεΑ, δεν ση­μαί­νει ότι δεν μπορώ να κάνω πράγ­μα­τα που θέλω. Το ζη­τού­με­νο είναι κατά πόσον η κοι­νω­νία μπο­ρεί να γίνει δε­χτι­κή. Υπάρ­χει ένας άν­θρω­πος που έκανε την αρχή  εδώ στα Αφά­ντου, που έφτια­ξε ράμπα στο μα­γα­ζί του για να έχω εγώ πρό­σβα­ση …

Ο κάθε ένας μπο­ρεί να δε­χτεί λίγο και όλοι μαζί να κά­νου­με την δια­φο­ρά .

• Όταν βγαί­νεις για δια­σκέ­δα­ση, πού σου αρέ­σει να πη­γαί­νεις;

Μου αρκεί να έχω καλή παρέα! Μου αρέ­σει να πη­γαί­νω για καφέ με την παρέα μου, μου αρέ­σει το καλό φα­γη­τό, αλλά δεν έχω πάντα την δυ­να­τό­τη­τα της πρό­σβα­σης, μου αρέ­σει η καλή μου­σι­κή. Πη­γαί­νω πα­ντού, αρκεί να υπάρ­χει πρό­σβα­ση.

• Ευαγ­γε­λία, έχεις μια  αξιό­λο­γη ακα­δη­μαϊ­κή πο­ρεία ωστό­σο είσαι άν­θρω­πος που δεν επα­να­παύ­ε­σαι. Τι άλλο σχε­διά­ζεις να κά­νεις;

Ο πρώ­τος στό­χος μου είναι να ολο­κλη­ρώ­σω το δι­δα­κτο­ρι­κό μου, είμαι στο τρίτο έτος. Πέρα από τα ακα­δη­μαϊ­κά προ­σπα­θώ να ασχο­λού­μαι με την πα­ρά­δο­ση και να δια­σώ­σω όσο μπορώ τέ­χνες και τις πα­ρα­δό­σεις  που κλη­ρο­νο­μή­σα­με από λα­μπρούς αν­θρώ­πους ως τόπος, επί­σης είναι ένας τρό­πος δη­μιουρ­γι­κής απα­σχό­λη­σης! Φτιά­χνω κου­κού­λε­ρα, πα­ρα­δο­σια­κά μα­ντί­λια, κο­σμή­μα­τα με απλά υλικά και συλ­λέ­γω πο­λι­τι­σμι­κό και πα­ρα­δο­σια­κό υλικό!  Ένας από τους στό­χους μου είναι να κάνω τα­ξί­δια, τον γύρο της Ελ­λά­δας και σε χώρες του εξω­τε­ρι­κού. Να μπορώ να έχω την δύ­να­μη της προ­σφο­ράς στον συ­νάν­θρω­πο και στην κοι­νω­νία.

• Είσαι ένας εξαι­ρε­τι­κά δρα­στή­ριος άν­θρω­πος, να υπο­θέ­σω ότι δέ­χθη­κες προ­τά­σεις να ασχο­λη­θείς με τα κοινά, να πο­λι­τευ­θείς;

Αρ­κε­τές  φορές! Αλλά δεν με εν­δια­φέ­ρει να ασχο­λη­θώ με την πο­λι­τι­κή, δεν είναι στα σχέ­διά μου. Θέλω να ασχο­λη­θώ με εκ­παι­δευ­τι­κά θέ­μα­τα, δεν νο­μί­ζω ότι θα στα­μα­τή­σω ποτέ να ασχο­λού­μαι με την εκ­παί­δευ­ση. Η γνώση είναι η τροφή της ψυχής, κάθε μέρα μα­θαί­νου­με και­νού­ρια πράγ­μα­τα.

• Τι θα ήθε­λες να πεις στον κόσμο που θα δια­βά­σει την συ­νέ­ντευ­ξη;

Ο  κάθε άν­θρω­πος είναι ξε­χω­ρι­στός κι αυτό θέλω να κα­τα­λά­βει ο κό­σμος. Να αφή­νει πάντα χώρο στην ζωή του για να κάνει πράγ­μα­τα που αγα­πά­ει και κυ­ρί­ως να μην στε­ρεί­ται στιγ­μές με τους αν­θρώ­πους που αγα­πά­νε. Προ­φα­νώς υπάρ­χουν προ­βλή­μα­τα και δυ­σκο­λί­ες στην ζωή μας, αλλά δεν πρέ­πει να κυ­ριαρ­χούν αυτά.

Πριν 2 χρό­νια είχα την τύχη να δι­δά­ξω σε φοι­τη­τές που είναι εν ενερ­γεία κα­θη­γη­τές. Οι δια­λέ­ξεις μου στη­ρί­χθη­καν στο ό,τι κάθε μα­θη­τής είναι μια μο­να­δι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα, την οποία πρέ­πει να δε­χθούν και να προ­σπα­θή­σουν να κα­τα­λά­βουν, ώστε να μπο­ρέ­σουν να είναι κοντά τους. Να μη φο­βη­θούν! Ο φόβος είναι παιδί της άγνοιας,  να είναι έτοι­μοι να ακού­σουν και να μοι­ρα­στούν μαζί τους.  Για να το πε­τύ­χουν, πρέ­πει να γνω­ρί­σουν τον ίδιο τους τον εαυτό, να απο­κτή­σουν αυ­το­γνω­σία. Να μην είναι κλει­στοί και επι­φυ­λα­κτι­κοί και να μην είναι αμή­χα­νοι και άπρα­γοι σε κα­τα­στά­σεις που είναι δυ­να­τόν να συ­να­ντή­σουν στην τάξη τους, να είναι ανοι­κτοί στο και­νούρ­γιο και στο δια­φο­ρε­τι­κό σε ότι μορφή και αν έχει. Αλ­λοί­μο­νο αν μοιά­ζα­με με­τα­ξύ μας!

• Απ΄ό,τι μπορώ να αντι­λη­φθώ έχεις πάρει πολλή αγάπη και δί­νεις πολλή αγάπη.

Όταν παίρ­νεις αγάπη, δί­νεις αγάπη!  Και η αγάπη είναι πράξη προ­στα­τευ­τι­κή, την δί­νου­με και ανι­διο­τε­λώς, και όσο πιο ανι­διο­τε­λώς τόσο σε κάνει να κοι­μά­σαι καλά τα βρά­δια.