Γιατί, τι θα πουν (πάλι) οι τουρίστες;

Παρα­κο­λου­θώ­ντας τα ρεπορ­τάζ, για τις μεγάλες κατα­στρο­φές στην Κρήτη από την κακο­και­ρία, βλέ­πουμε να εξε­λίσ­σε­ται και εκεί το «τι θα πουν οι του­ρί­στες». Στην προ­σπά­θεια του στρατού να στήσει 2 από τις 6 γέφυρες που έχουν κατα­στρα­φεί, εκείνο που άκουγε κανείς ήταν «ευτυχώς, γιατί αρχίζει η σεζόν, έρχο­νται οι πρώτοι του­ρί­στες σε λίγες ημέρες» και να εκφρά­ζε­ται η αγωνία, εάν από τις γέφυρες αυτές «θα μπορούν να περνούν του­ρι­στικά λεω­φο­ρεία;». Λες και από εκεί θα περνούν μόνο του­ρι­στικά λεω­φο­ρεία και όχι το λεω­φο­ρείο που θα πηγαί­νει παιδιά σε διπλανό σχολείο από τα 15-20 χωριά που έχουν απο­κλει­στεί και  κατοί­κους στην κοντινή πόλη. Λες και δεν έπρεπε να βια­στούμε να γίνει η γέφυρα, εάν δεν ξεκί­ναγε η σεζόν. Αυτό το σύν­δρομο, να καλ­λω­πί­σουμε τις πόλεις, να φτιά­ξουμε δρόμους (μπα­λώ­σουμε καλύ­τερα), να καθα­ρί­σουμε τις παρα­λίες και τα πάρκα (όσα βλέπει η πεθερά ) γιατί τι θα πουν οι του­ρί­στες, εάν δεν το απο­βάλ­λουμε, εάν δεν γίνει συνεί­δηση πλέον, ότι οι του­ρί­στες έρχο­νται να απο­λαύ­σουν τις πόλεις, τα χωριά, τη φύση, τις παρα­λίες, την αισθη­τική, τον πολι­τι­σμό  που ΕΜΕΙΣ απο­λαμ­βά­νουμε, εάν δεν στα­μα­τή­σουμε να έχουμε πόλεις βιτρί­νες που κάθε που τελειώ­νει η σεζόν κατε­βά­ζει ρολά, τότε, ας μην ψάχνουμε ούτε για την καθη­με­ρι­νό­τητά μας, την αισθη­τική, τον πολι­τι­σμό, την ποιό­τητα της ζωής μας, ούτε για ποιο­τικό του­ρι­σμό και ίσως για του­ρί­στες…