Δεν θα γίνει κατηγορία σε δύο ημεδαπούς για απάτη εις βάρος ροδίτικης ΕΠΕ

Να μην γίνει κατη­γο­ρία εις βάρος ενός κατοί­κου Στουτ­γάρ­δης Γερ­μα­νίας κι ενός κατοί­κου Χαϊ­δα­ρίου Αττικής για την πράξη της απάτης από κοινού τελε­σθεί­σας, από την οποία η προ­ξε­νη­θείσα ζημιά υπερ­βαί­νει συνο­λικά το ποσό των 120.000 ευρώ απο­φά­σισε με Βού­λευμα, που εξέδωσε, το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Με το ίδιο Βού­λευμα έπαυσε η δίωξη για έκδοση ακά­λυ­πτης επι­τα­γής κατ’ εξα­κο­λού­θηση εις βάρος του δεύ­τε­ρου, πράξη που φέρεται να τελέ­στηκε στην Ρόδο στις 11 Μαΐου 2011 και 9 Μαρτίου 2011.

Οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι κατα­μη­νύ­θη­καν από δύο Ροδίτες, μέλη ΕΠΕ, που λει­τουρ­γού­σαν γνωστό κατά­στημα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος στην πόλη της Ρόδου.

Η εται­ρεία από το έτος 2006 δρα­στη­ριο­ποι­ή­θηκε στο χώρο της εκμε­τάλ­λευ­σης εστια­το­ρίων, καφέ μπαρ, μπαρ και νυκτε­ρι­νών κέντρων δια­σκέ­δα­σης.

Εκμε­ταλ­λευό­ταν, καφε­τέ­ρια – εστια­τό­ριο, η οποία είχε εκμι­σθω­θεί σ’ αυτήν από ανώνυμη ξενο­δο­χειακή εται­ρεία.

Η επι­χεί­ρηση μετα­βι­βά­στηκε τον Αύγου­στο του 2010 στους μηνυό­με­νους και συγκε­κρι­μένα η άδεια λει­τουρ­γίας της και συγκε­κρι­μένα πάγια.

Η μηνύ­τρια εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι ανέλαβε με την υπο­γραφή σχε­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού την υπο­χρέ­ωση να προβεί από κοινού με την εκμι­σθώ­τρια εται­ρεία στην ορι­στική λύση της σύμ­βα­σης μίσθω­σης.

Το συνο­λικό τίμημα για την προ­α­να­φερ­θείσα μετα­βί­βαση συμ­φω­νή­θηκε, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται η μηνύ­τρια ΕΠΕ, στο ποσό των 840.000 ευρώ.

Η μηνύ­τρια εται­ρεία, αφού ανα­φέ­ρε­ται στη μεταξύ τους συμ­φω­νία για την κατα­βολή του ως άνω τιμή­μα­τος, δια­τεί­νε­ται ότι επι­δει­κνύ­ε­ται αδια­φο­ρία εκ μέρους των μηνυο­μέ­νων για την εκπλή­ρωση των οικο­νο­μι­κών υπο­χρε­ώ­σεών τους και ότι οι επι­τα­γές που εξέ­δω­σαν προς εξό­φληση του χρέους, σφρα­γί­στη­καν.

Ανα­φέ­ρε­ται επίσης στην έκδοση δια­τα­γών πλη­ρω­μής και δια­τεί­νε­ται ότι από κοινού ενερ­γού­ντες, με σκοπό να απο­κο­μί­σουν παρά­νομο περιου­σιακό όφελος έβλαψαν την περιου­σία της, πεί­θο­ντας τόσο το νόμιμο εκπρό­σωπό της όσο και την εταίρο της στη μετα­βί­βαση της επι­χεί­ρη­σης με την εν γνώσει τους παρά­σταση ψευδών γεγο­νό­των ως αλη­θι­νών.

Η μηνύ­τρια ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι εκπρό­σω­ποί της πεί­σθη­καν συγκε­κρι­μένα να συναι­νέ­σουν και να υπο­γρά­ψουν τη σύμβαση μετα­βί­βα­σης της επι­χεί­ρη­σης λαμ­βά­νο­ντας μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες επι­τα­γές του δευ­τέ­ρου των μηνυο­μέ­νων οι οποίες όμως, όπως απο­δεί­χθηκε, δεν είχαν αντί­κρυ­σμα.

Οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι αρνή­θη­καν την κατη­γο­ρία ως εντελώς αβάσιμη τονί­ζο­ντας ότι η μηνύ­τρια εται­ρεία και οι εκπρό­σω­ποι της επι­χει­ρούν να ποι­νι­κο­ποι­ή­σουν μια καθαρά αστική διαφορά.

Τόνισαν μεταξύ άλλων ότι το συνο­λικό τίμημα της αγο­ρα­πω­λη­σίας της εται­ρείας ορί­σθηκε στο υπέ­ρο­γκο ποσό των 840.000 ευρώ, ενώ τόνισαν ότι οι επι­τα­γές εκδό­θη­καν κατ’ απαί­τηση της μηνύ­τριας επειδή ο ένας εκ των κατη­γο­ρου­μέ­νων διέθετε μεγάλη ακίνητη περιου­σία ώστε να αισθά­νε­ται εξα­σφα­λι­σμένη.

Σημεί­ω­σαν ότι 12 εγγυ­η­τι­κές μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες επι­τα­γές που εκδό­θη­καν θα «εκά­λυ­πταν» εγγυ­η­τικά την 4 δόσεις του τιμή­μα­τος της αγο­ρα­πω­λη­σίας και ήσαν «δίγραμ­μες» μη δυνά­με­νες να οπι­σθο­γρα­φη­θούν και να μετα­βι­βα­σθούν περαι­τέρω σύμφωνα με ρητό όρο ιδιω­τι­κού πωλη­τη­ρίου συμ­φω­νη­τι­κού.

Μέχρι όμως να συντε­λε­σθεί η έκδοση των 12 εγγυ­η­τι­κών ισό­πο­σων μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νων επι­τα­γών ένας εκ των κατη­γο­ρου­μέ­νων υπο­χρε­ώ­θηκε για πρό­σθετη εξα­σφά­λιση της μηνύ­τριας να εκδώσει επι­πλέον και δύο ακόμη ισό­πο­σες «εγγυ­η­τι­κές» δίγραμ­μες αλλά και πάλι μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες προ­σω­πι­κές επι­τα­γές του συνο­λι­κής αξίας 240.000 ευρώ σε διαταγή της μηνύ­τριας οι οποίες επρό­κειτο να αντι­κα­τα­στα­θούν στο μέλλον με τα σώματα των 12 ισό­πο­σων μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νων «εγγυ­η­τι­κών» επι­τα­γών ονο­μα­στι­κής αξίας 20.000 ευρώ η κάθε μία.

Τόνισαν ότι η γενική οικο­νο­μική κρίση και ύφεση επη­ρέ­ασε τη λει­τουρ­γία και τα ανα­με­νό­μενα έσοδα της εται­ρείας με απο­τέ­λε­σμα να υπάρχει δυσχέ­ρεια στην εμπρό­θε­σμη και κανο­νική εξό­φληση των δόσεων του πιστω­θέ­ντος τιμή­μα­τος εκ μέρους της ΕΠΕ με απο­τέ­λε­σμα να υπάρξει πρό­σκαιρη ταμιακή αδυ­να­μία πλη­ρω­μής δόσης ύψους 100.000 ευρώ της 31/8/2011 για την οποία ένας εκ των κατη­γο­ρου­μέ­νων είχε εκδώσει και παρα­δώ­σει στη μηνύ­τρια ισόποση εγγυ­η­τική μετα­χρο­νο­λο­γη­μένη δίγραμμη επιταγή του.

Την επιταγή αυτή, όπως επε­σή­μα­ναν οι κατη­γο­ρού­με­νοι, εντελώς παρά­νομα και κατά παρά­βαση ρητού όρου ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού την εμφά­νισε η μηνύ­τρια ενω­ρί­τερα προς πληρωμή (μαζί με τις υπό­λοι­πες 3 δίγραμ­μες μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες εγγυ­η­τι­κές επι­τα­γές του) στις 11/5/2011 δηλαδή 3 και πλέον μήνες ενω­ρί­τερα από την ανα­γρα­φό­μενη σ’ αυτήν ημε­ρο­μη­νία πλη­ρω­μής.

Τελικά η μηνύ­τρια συμ­φώ­νησε να εξο­φλη­θεί η δόση αυτή τμη­μα­τικά ανάλογα με τις ημε­ρή­σιες εισπρά­ξεις που θα είχε το κατά­στημα. Με βάση την νεότερη αυτή συμ­φω­νία η εται­ρεία κατέ­βαλε στη μηνύ­τρια τμη­μα­τικά το συνο­λικό ποσό των 88.650 ευρώ έναντι της οφειλής της των 123.350 ευρώ από τη Διαταγή Πλη­ρω­μής.

Μάλιστα η μηνύ­τρια χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ως τίτλο εκτέ­λε­σης τη διαταγή πλη­ρω­μής κατέ­σχεσε και επί­σπευσε σε βάρος του ενός κατη­γο­ρού­με­νου πλει­στη­ρια­σμό 5 τερά­στιας αξίας ακι­νή­των του για ένα υπό­λοιπο οφειλής της εται­ρείας ύψους 34.700 ευρώ!!!

Επίσης στην πορεία επέδωσε σε έναν κατη­γο­ρού­μενο κι άλλη διαταγή πλη­ρω­μής για ποσό 374.500 ευρώ.

Στην πορεία κατέ­σχεσε ανα­γκα­στικά για ποσό 123.350 ευρώ το σύνολο της ακί­νη­της περιου­σίας ενός εκ των κατη­γο­ρου­μέ­νων η αξία της οποίας υπερ­βαί­νει τα 2 εκατ. ευρώ.

Τόνισαν επίσης ότι έχουν κερ­δί­σει σε πρώτο βαθμό τις αστικές δίκες με την μηνύ­τρια.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης των κατη­γο­ρου­μέ­νων παρί­στα­νται οι δικη­γό­ροι κ.κ. Μ. Κου­τσού­κος και Ελλη Βελιάδη.