Χρήστος Μπάρδος: Από πότε το συνώνυμο της «συναίνεσης»… είναι η υπονόμευση;

Τη Δευτέρα 30 Ιανουα­ρίου παρου­σιά­στηκε στο περι­φε­ρειακό συμ­βού­λιο ο απο­λο­γι­σμός της περι­φε­ρεια­κής αρχής για τα πεπραγ­μένα του προη­γού­με­νου έτους. Σύγ­χρο­νος, ορα­μα­τι­κός, και­νο­τό­μος και προ­πά­ντων, γεμάτος με ανα­πτυ­ξια­κές πολι­τι­κές για το σύνολο των νησιών μας. Πλήρως κοστο­λο­γη­μέ­νος και απόλυτα ελεγ­χό­με­νος. Κατα­λή­ξαμε σε τρεις δια­πι­στώ­σεις. Η πρώτη δια­πί­στωση αφο­ρούσε την ομοιο­μορ­φία των θέσεων που κατά­θεσε σχεδόν το σύνολο της αντι­πο­λί­τευ­σης. Απόψεις εντυ­πω­σια­σμού, προ­χει­ρό­τη­τας και με άμεση επί­κληση στο λαϊκό αίσθημα της ανεύ­θυ­νης ευαι­σθη­το­ποί­η­σης. Για να έχουμε κάτι να λέμε, δηλαδή. Και αυτό δεν παρα­τη­ρεί­ται για πρώτη φορά. Επι­βε­βαιώ­νε­ται έμπρα­κτα λοιπόν, ο αρχικός ισχυ­ρι­σμός μας, ότι οι παρα­τά­ξεις δημιουρ­γή­θη­καν απο­κλει­στικά, για να απο­τρέ­ψουν από την αυτο­δυ­να­μία την παρά­ταξη του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου και όχι για να οδη­γή­σουν αυτόν τον ευλο­γη­μένο τόπο ένα βήμα ψηλό­τερα. Και τελικά λει­τουρ­γούν σαν μία παρά­ταξη απέ­να­ντι στη δική μας!

Η δεύτερη δια­πί­στωση είναι η δια­φο­ρε­τι­κό­τητα στη στάση που δια­τη­ρούν εντός της αίθου­σας τού περι­φε­ρεια­κού συμ­βου­λίου και έξω από αυτήν. Ενώπιος ενωπίω κυριαρ­χεί η απόλυτη συναί­νεση, η ανα­γνώ­ριση, η καλή προ­αί­ρεση και προ­διά­θεση. Μέχρι να βρεθούν στο «απο­στει­ρω­μένο» και ασφαλές περι­βάλ­λον των Δελτίων Τύπου και των μονο­λό­γων στις ραδιο­φω­νι­κές εκπο­μπές. Εκεί ανα­κα­λύ­πτουν ατέ­λειες, αξιο­ποιούν ως ανυ­πό­στα­τες τεχνι­κές τη σκαν­δα­λο­λο­γία και τη λασπο­λο­γία και οικειο­ποιού­νται την ευαι­σθη­σία για τους νησιώ­τες. Και με ένα μαγικό και ταυ­τό­χρονα απλό τρόπο, δοκι­μα­σμένο πολλές φορές, η συναί­νεση μετα­τρά­πηκε σε υπο­νό­μευση τού περι­φε­ρεια­κού έργου. Πολι­τική δειλία ή εκπλή­ρωση της υπο­χρέ­ω­σης για αντι­πα­ρά­θεση στους ενα­πο­μεί­να­ντες ψηφο­φό­ρους τους; Βολε­μένη στάση ή ενί­σχυση του εγω­κε­ντρι­σμού τους; Δημιουρ­γία τοξικού κλί­μα­τος ή προ­σπά­θεια (αυτο)προ­βο­λής; Ποιος ξέρει… Εμείς πάντως… ένα πρόσωπο, μια συμπε­ρι­φορά, ένα καθήκον και ένας στόχος. Σταθερά και αμε­τά­κλητα.

Η τρίτη και τελευ­ταία δια­πί­στωση είναι η απελ­πι­σμένη προ­σπά­θεια συμ­με­το­χής στην επι­τυ­χία. «Όλοι μαζί». Ακού­στηκε πολλές φορές στη διάρ­κεια της συνε­δρί­α­σης. Όχι κυρίες και κύριοι της αντι­πο­λί­τευ­σης. Δεν είμαστε όλοι μαζί στη δουλειά, στην ευθύνη, στον σχε­δια­σμό, στα ξενύ­χτια, στη δημιουρ­γία πολύ­τι­μων συνερ­γα­σιών, στα συνε­χό­μενα ταξίδια στα νησιά, στην υλο­ποί­ηση, στις διεκ­δι­κή­σεις στα

υπουρ­γικά γραφεία… πουθενά. Μαζί ήμασταν στα κατη­γο­ρη­τή­ρια, στους εισαγ­γε­λείς που μας στέλ­νατε ανά δύο μήνες και στις κατη­γο­ρίες που αθόρυβα επι­τρέ­πατε να διαρ­ρεύ­σουν. Γιατί δεν ξεχνάμε, επειδή δικαιω­θή­καμε. Δεν είμαστε δια­τε­θει­μέ­νοι ούτε να μοι­ρα­στούμε, ούτε να χαρί­σουμε αυτά που έχουμε πετύχει μόνοι μας, χωρίς εσάς! Οι νησιώ­τες ξέρουν ότι τα έργα, άυλα και υλικά, έχουν ονο­μα­τε­πώ­νυμο και υπο­γραφή.

«Θέλει γερά στο­μά­χια, για να αντέ­ξεις στην πολι­τική», μου έλεγαν. Αυτός είναι άλλος ένας μύθος που καταρ­ρί­ψαμε. Θέλει απλώς, να λες την αλήθεια, να υπε­ρα­σπί­ζε­σαι το έργο σου και να προ­σφέ­ρεις. Αυτό που η παρά­ταξη Χατζη­μάρ­κου πραγ­μα­το­ποιεί 8 χρόνια τώρα. Άλλωστε, εμείς δεν εξε­τά­ζουμε μόνο τα οφέλη από την εφαρ­μογή ενός ορθού και συγκρο­τη­μέ­νου προ­γράμ­μα­τος, αλλά απο­τρέ­πουμε και τα δεινά που θα φέρει η εσφαλ­μένη υλο­ποί­ησή του. Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Αντι­θέ­τως, απο­τε­λεί ένα έργο δυσε­πί­τευ­κτο. Σίγουρα, όμως, οι πιθα­νό­τη­τες είναι συντρι­πτικά υπέρ μας, δηλαδή υπέρ των νησιών μας. Εξάλλου, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα για την παρά­ταξή μας!

Χρήστος Γ. Μπάρδος

Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Πολι­τι­σμού Δωδε­κα­νή­σου και

Ευρω­παϊ­κών Προ­γραμ­μά­των Νοτίου Αιγαίου