Χρήστος Μπάρδος: Από πότε το συνώνυμο της «συναίνεσης»… είναι η υπονόμευση;

Τη Δευ­τέ­ρα 30 Ια­νουα­ρί­ου πα­ρου­σιά­στη­κε στο πε­ρι­φε­ρεια­κό συμ­βού­λιο ο απο­λο­γι­σμός της πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής για τα πε­πραγ­μέ­να του προη­γού­με­νου έτους. Σύγ­χρο­νος, ορα­μα­τι­κός, και­νο­τό­μος και προ­πά­ντων, γε­μά­τος με ανα­πτυ­ξια­κές πο­λι­τι­κές για το σύ­νο­λο των νη­σιών μας. Πλή­ρως κο­στο­λο­γη­μέ­νος και από­λυ­τα ελεγ­χό­με­νος. Κα­τα­λή­ξα­με σε τρεις δια­πι­στώ­σεις. Η πρώτη δια­πί­στω­ση αφο­ρού­σε την ομοιο­μορ­φία των θέ­σε­ων που κα­τά­θε­σε σχε­δόν το σύ­νο­λο της αντι­πο­λί­τευ­σης. Από­ψεις εντυ­πω­σια­σμού, προ­χει­ρό­τη­τας και με άμεση επί­κλη­ση στο λαϊκό αί­σθη­μα της ανεύ­θυ­νης ευαι­σθη­το­ποί­η­σης. Για να έχου­με κάτι να λέμε, δη­λα­δή. Και αυτό δεν πα­ρα­τη­ρεί­ται για πρώτη φορά. Επι­βε­βαιώ­νε­ται έμπρα­κτα λοι­πόν, ο αρ­χι­κός ισχυ­ρι­σμός μας, ότι οι πα­ρα­τά­ξεις δη­μιουρ­γή­θη­καν απο­κλει­στι­κά, για να απο­τρέ­ψουν από την αυ­το­δυ­να­μία την πα­ρά­τα­ξη του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου και όχι για να οδη­γή­σουν αυτόν τον ευ­λο­γη­μέ­νο τόπο ένα βήμα ψη­λό­τε­ρα. Και τε­λι­κά λει­τουρ­γούν σαν μία πα­ρά­τα­ξη απέ­να­ντι στη δική μας!

Η δεύ­τε­ρη δια­πί­στω­ση είναι η δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα στη στάση που δια­τη­ρούν εντός της αί­θου­σας τού πε­ρι­φε­ρεια­κού συμ­βου­λί­ου και έξω από αυτήν. Ενώ­πιος ενω­πίω κυ­ριαρ­χεί η από­λυ­τη συ­ναί­νε­ση, η ανα­γνώ­ρι­ση, η καλή προ­αί­ρε­ση και προ­διά­θε­ση. Μέχρι να βρε­θούν στο «απο­στει­ρω­μέ­νο» και ασφα­λές πε­ρι­βάλ­λον των Δελ­τί­ων Τύπου και των μο­νο­λό­γων στις ρα­διο­φω­νι­κές εκ­πο­μπές. Εκεί ανα­κα­λύ­πτουν ατέ­λειες, αξιο­ποιούν ως ανυ­πό­στα­τες τε­χνι­κές τη σκαν­δα­λο­λο­γία και τη λα­σπο­λο­γία και οι­κειο­ποιού­νται την ευαι­σθη­σία για τους νη­σιώ­τες. Και με ένα μα­γι­κό και ταυ­τό­χρο­να απλό τρόπο, δο­κι­μα­σμέ­νο πολ­λές φορές, η συ­ναί­νε­ση με­τα­τρά­πη­κε σε υπο­νό­μευ­ση τού πε­ρι­φε­ρεια­κού έργου. Πο­λι­τι­κή δει­λία ή εκ­πλή­ρω­ση της υπο­χρέ­ω­σης για αντι­πα­ρά­θε­ση στους ενα­πο­μεί­να­ντες ψη­φο­φό­ρους τους; Βο­λε­μέ­νη στάση ή ενί­σχυ­ση του εγω­κε­ντρι­σμού τους; Δη­μιουρ­γία το­ξι­κού κλί­μα­τος ή προ­σπά­θεια (αυτο)προ­βο­λής; Ποιος ξέρει… Εμείς πά­ντως… ένα πρό­σω­πο, μια συ­μπε­ρι­φο­ρά, ένα κα­θή­κον και ένας στό­χος. Στα­θε­ρά και αμε­τά­κλη­τα.

Η τρίτη και τε­λευ­ταία δια­πί­στω­ση είναι η απελ­πι­σμέ­νη προ­σπά­θεια συμ­με­το­χής στην επι­τυ­χία. «Όλοι μαζί». Ακού­στη­κε πολ­λές φορές στη διάρ­κεια της συ­νε­δρί­α­σης. Όχι κυ­ρί­ες και κύ­ριοι της αντι­πο­λί­τευ­σης. Δεν εί­μα­στε όλοι μαζί στη δου­λειά, στην ευ­θύ­νη, στον σχε­δια­σμό, στα ξε­νύ­χτια, στη δη­μιουρ­γία πο­λύ­τι­μων συ­νερ­γα­σιών, στα συ­νε­χό­με­να τα­ξί­δια στα νησιά, στην υλο­ποί­η­ση, στις διεκ­δι­κή­σεις στα

υπουρ­γι­κά γρα­φεία… που­θε­νά. Μαζί ήμα­σταν στα κα­τη­γο­ρη­τή­ρια, στους ει­σαγ­γε­λείς που μας στέλ­να­τε ανά δύο μήνες και στις κα­τη­γο­ρί­ες που αθό­ρυ­βα επι­τρέ­πα­τε να διαρ­ρεύ­σουν. Γιατί δεν ξε­χνά­με, επει­δή δι­καιω­θή­κα­με. Δεν εί­μα­στε δια­τε­θει­μέ­νοι ούτε να μοι­ρα­στού­με, ούτε να χα­ρί­σου­με αυτά που έχου­με πε­τύ­χει μόνοι μας, χωρίς εσάς! Οι νη­σιώ­τες ξέ­ρουν ότι τα έργα, άυλα και υλικά, έχουν ονο­μα­τε­πώ­νυ­μο και υπο­γρα­φή.

«Θέλει γερά στο­μά­χια, για να αντέ­ξεις στην πο­λι­τι­κή», μου έλε­γαν. Αυτός είναι άλλος ένας μύθος που κα­ταρ­ρί­ψα­με. Θέλει απλώς, να λες την αλή­θεια, να υπε­ρα­σπί­ζε­σαι το έργο σου και να προ­σφέ­ρεις. Αυτό που η πα­ρά­τα­ξη Χα­τζη­μάρ­κου πραγ­μα­το­ποιεί 8 χρό­νια τώρα. Άλ­λω­στε, εμείς δεν εξε­τά­ζου­με μόνο τα οφέλη από την εφαρ­μο­γή ενός ορθού και συ­γκρο­τη­μέ­νου προ­γράμ­μα­τος, αλλά απο­τρέ­που­με και τα δεινά που θα φέρει η εσφαλ­μέ­νη υλο­ποί­η­σή του. Και αυτό δεν είναι πάντα εύ­κο­λο. Αντι­θέ­τως, απο­τε­λεί ένα έργο δυ­σε­πί­τευ­κτο. Σί­γου­ρα, όμως, οι πι­θα­νό­τη­τες είναι συ­ντρι­πτι­κά υπέρ μας, δη­λα­δή υπέρ των νη­σιών μας. Εξάλ­λου, είναι ακρι­βώς το ίδιο πράγ­μα για την πα­ρά­τα­ξή μας!

Χρή­στος Γ. Μπάρ­δος

Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Πο­λι­τι­σμού Δω­δε­κα­νή­σου και

Ευ­ρω­παϊ­κών Προ­γραμ­μά­των Νο­τί­ου Αι­γαί­ου