Παρέμβαση εισαγγελέα για να γίνει δεκτός ο μικρός Παύλος σε παιδικό σταθμό

Την παρέμ­βαση της αντει­σαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου και εισαγ­γε­λέως Ανη­λί­κων κ. Αιμι­λίας – Σοφίας Μέρη, προ­κά­λεσε ο αγώνας μιας νεαρής μητέρας να κατα­φέ­ρει να γίνει απο­δε­κτό το τρί­χρονο αγοράκι της, το οποίο πάσχει από το σπάνιο σύν­δρομο Angelman, σε δημο­τικό παιδικό σταθμό του νησιού.

Η 26χρονη μητέρα, Αγγε­λική Πελέλα, με συνέ­ντευξή της στη «δημο­κρα­τική» που δημο­σιεύ­θηκε στην έκδοση της 9ης Οκτω­βρίου 2022, ανα­φέρ­θηκε στις προ­σπά­θειές της να κατα­φέ­ρει να πάει ο μικρός Παύλος στον παιδικό σταθμό όπως δικαιού­ται και όπως συστή­νουν οι ειδικοί παι­δα­γω­γοί που τον παρα­κο­λου­θούν. Όπως εξήγησε η μητέρα στη συνέ­ντευξή της η οποία μέσω των social media αλλά και από ΜΜΕ, πέρα από την πανελ­λή­νια διά­σταση που έλαβε με εκα­το­ντά­δες κοι­νο­ποι­ή­σεις χρηστών, ανα­πα­ρή­χθη και στο εξω­τε­ρικό, παρότι προ­σκό­μισε όλα τα έγγραφα που της ζητή­θη­καν, εντέλει η απόφαση για τον μικρό Παύλο ήταν απορ­ρι­πτική και το παιδί παρα­μέ­νει μέχρι σήμερα στο σπίτι.

Η δημο­σιο­ποί­ηση του αγώνα της μητέρας του Παύλου, που αγω­νί­ζε­ται για τα δικαιώ­ματα του παιδιού της το οποίο έχει ποσοστό ανα­πη­ρίας 80%, προ­κά­λεσε την παρέμ­βαση της κ. Εισαγ­γε­λέως, το έργο της οποίας αντα­να­κλά την ευαι­σθη­σία με την οποία προ­σεγ­γί­ζει κοι­νω­νικά ζητή­ματα όπως αυτό που αφορά στην συμπε­ρί­ληψη των παιδιών ΑΜΕΑ.

Η παρέμ­βαση της κ. Εισαγ­γε­λέως, έδωσε ελπίδα στην μητέρα του μικρού Παύλου, Αγγε­λική, ότι δεν δίνει αυτόν τον αγώνα μόνη της και ότι υπάρ­χουν Εισαγ­γε­λι­κοί λει­τουρ­γοί που αφου­γκρά­ζο­νται τα προ­βλή­ματα του πολίτη και με τις ενέρ­γειές τους, συμ­βάλ­λουν στην αντι­με­τώ­πιση παθο­γε­νειών που ταλα­νί­ζουν την κοι­νω­νία.

Θα πρέπει να σημειω­θεί ότι η μητέρα του μικρού Παύλου, μετά την δημο­σιο­ποί­ηση της συνέ­ντευ­ξης, δέχθηκε πάρα πολλά τηλε­φω­νή­ματα συμπα­ρά­στα­σης για τον αγώνα που δίνει ενώ ήρθαν σε επαφή μαζί της και μητέρες άλλων παιδιών ΑΜΕΑ που αντι­με­τω­πί­ζουν παρό­μοια προ­βλή­ματα.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, ανα­μέ­νο­νται εξε­λί­ξεις επί του θέματος εντός των επό­με­νων ημερών, και όλα δεί­χνουν ότι μετά την παρέμ­βαση της εισαγ­γε­λέως, ο τρί­χρο­νος Παύλος χάρις στην μητέρα του που δεν απο­θαρ­ρύν­θηκε ούτε μια στιγμή αλλά και χάρις στην άμεση παρέμ­βαση της κ. Εισαγ­γε­λέως, πολύ σύντομα θα βρεθεί ανάμεσα σε άλλα παιδιά της ηλικίας του.

Η μητέρα του είχε περι­γρά­ψει στη συνέ­ντευξή της στη «δημο­κρα­τική», που δια­μέ­νει στην νότια Ρόδο, τον αγώνα και τις προ­σπά­θειες ως εξής: «Ξεκί­νησα έναν μαρα­θώ­νιο τηλε­φω­νη­μά­των με τον Δήμο Ρόδου και όλες τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες για να δω ποια δικαιο­λο­γη­τικά απαι­τού­νται ώστε να πάει το παιδί στον παιδικό σταθμό με παράλ­ληλη στήριξη την οποία θα πληρώνω εγώ. Δεν υπάρχει πλαίσιο που να ορίζει τι γίνεται με αυτά τα παιδιά, ούτε οι υπεύ­θυ­νοι των σχο­λείων γνω­ρί­ζουν, ούτε οι αρμό­διοι από τον Δήμο για να με κατευ­θύ­νουν. Ρωτούσα λοιπόν συνεχώς τι δικαιο­λο­γη­τικά απαι­τού­νται και απα­ντή­σεις δεν έπαιρνα. Αρχισα να ρωτάω μόνη μου στα σχολεία, όποιον θεω­ρούσα ότι μπορεί να έχει πλη­ρο­φο­ρίες. Κάποια στιγμή, γνωστός γνωστού που είναι πιο ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νος μού είπε ότι θα με βοη­θή­σει εκείνος, μου βρήκε τα δικαιο­λο­γη­τικά που απαι­τού­νται… Η πρώτη απά­ντηση ήταν αρνη­τική. Στη συνέ­χεια πήρα δια­βε­βαιώ­σεις να ξανα­κάνω αίτηση και ότι το παιδί θα φοι­τή­σει. Εντέλει, πριν από δύο ημέρες ήρθε αρνη­τική απά­ντηση ξανά με την αιτιο­λο­γία ότι το παιδί μπορεί να πάθει επι­λη­πτι­κές κρίσεις οι οποίες είναι μεν ένα σύμ­πτωμα του συν­δρό­μου, αλλά το παιδί μου δεν τις έχει! Με πλήγωσε το ψέμα, το ψεύτικο ενδια­φέ­ρον. Ενώ μου έδωσαν δια­βε­βαιώ­σεις με εγκα­τέ­λει­ψαν όλοι σαν να μου λένε “κόψε το κεφάλι σου”. Γιατί να αδι­κη­θεί το δικό μου το παιδί; Εγώ ήξερα ότι το παιδί στις 15 Οκτω­βρίου θα πάει σχολείο, του αγόρασα μέχρι και τσάντα. Εδώ έχουμε κοι­νω­νικό δια­χω­ρι­σμό. Εγώ για να μπορέσω να βοηθήσω το παιδί μου, είπα μέχρι και ψέματα ότι καλώ από γραφείο υπουρ­γού, δεν ντρέ­πο­μαι να το πω. Είπα ψέματα, κανέναν δεν έχω, εγώ είμαι μια απλή κοπέλα που μένω σε χωριό, χωρίς τις πλάτες κανενός πολι­τι­κού, ούτε κανενός πλού­σιου. Για όσους παίρ­νουν τις απο­φά­σεις, δεν είμαι τίποτα σπου­δαίο. Μού είπαν επί λέξει, παιδί με αυτισμό και με ΔΕΠΥ δεχό­μα­στε, παιδιά με σύν­δρομο down και το δικό σας σύν­δρομο δεν τα δεχό­μα­στε. Οι άνθρω­ποι που μου είπαν ότι θα με υπο­στη­ρί­ξουν με άδεια­σαν, το παιδί μου θα μείνει στο σπίτι. Και ερωτώ, αντί­κει­ται αυτό ή όχι στην συμπε­ρί­ληψη την οποία επι­κα­λού­νται; Πού είναι το κράτος να μας υπο­στη­ρί­ξει, να μας βρει λύση; Είναι οι ίδιοι που μιλούν για συμπε­ρί­ληψη αυτοί που μας απο­κλεί­ουν από τις δομές. Εγώ από την πρώτη στιγμή είπα ότι πάντα θα είμαι δίπλα του και πάντα θα βγάζω νύχια για το παιδί μου. Δεν θα δεχτώ τον δια­χω­ρι­σμό ανθρώ­που από άνθρωπο. Και ο γιος μου είναι άνθρω­πος, είμαστε όλοι άνθρω­ποι. Εγώ τα βράδια από την στε­νο­χώ­ρια μου και από την αδικία που βιώνει το παιδί μου δεν μπορώ να κοιμηθώ. Ο φόβος που είχα αρχικά για την αντι­με­τώ­πιση που θα έχει το παιδί μου, όχι μόνο επι­βε­βαιώ­θηκε, αλλά έγινε εφιάλ­της…».

Φαί­νε­ται όμως πως τελικά ο εφιάλ­της της μητέρας και ο άτυπος απο­κλει­σμός του παιδιού από τον παιδικό σταθμό θα πάρει τέλος, έπειτα από την παρέμ­βαση της κ. Εισαγ­γε­λέως.