Γιάννης Χατζής: Η τουριστική ανάπτυξη στην «άλλη Ελλάδα» δεν θα έρθει από μόνη της

«Η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη στην «άλλη Ελ­λά­δα» δεν θα έρθει από μόνη της. Χρειά­ζε­ται δου­λειά. Χρειά­ζε­ται στρα­τη­γι­κός σχε­δια­σμός. Χρειά­ζο­νται με­γά­λες επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές. Χρειά­ζε­ται η αυ­το­διοί­κη­ση να ανα­λά­βει το με­ρί­διο ευ­θύ­νης που της ανα­λο­γεί. Χρειά­ζε­ται το κε­ντρι­κό κρά­τος να δη­μιουρ­γή­σει το υπο­στη­ρι­κτι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Χρειά­ζε­ται οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες να ρι­σκά­ρουν. Χρειά­ζε­ται συ­νερ­γα­σία σε όλα τα επί­πε­δα»

Αυτό υπο­γράμ­μι­σε με­τα­ξύ άλλων στην ομι­λία του σή­με­ρα στο 7ο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συ­νέ­δριο που διε­ξά­γε­ται στη Λέσβο ο πρό­ε­δρος της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Ξε­νο­δό­χων κ. Γιάν­νης Χα­τζής.

«Η πρό­ο­δος δεν θα έρθει μέσα από το παι­χνί­δι της με­τά­θε­σης ευ­θυ­νών, ούτε με το αέναο άγχος της επα­νε­κλο­γής των αι­ρε­τών. Χρειά­ζε­ται ηγε­σία με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα σε όλα τα επί­πε­δα. Χρειά­ζε­ται πο­λι­τι­κό κό­στος. Χρειά­ζε­ται όλοι μαζί και ο κα­θέ­νας χω­ρι­στά να ανα­λά­βου­με τις ευ­θύ­νες που μας ανα­λο­γούν. Και αν κά­ποιος δεν θέλει ή δεν μπο­ρεί να ανα­λά­βει την ευ­θύ­νη αυτή θα πρέ­πει να έχει το θάρ­ρος και την υπευ­θυ­νό­τη­τα να απο­χω­ρή­σει και να αφή­σει τη θέση του για κά­ποιον που και θέλει και μπο­ρεί», τό­νι­σε.

 

Στο συ­νέ­δριο είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί να απευ­θύ­νει χαι­ρε­τι­σμό η Υφυ­πουρ­γός Του­ρι­σμού, Άννα Κα­ρα­μαν­λή ενώ ανα­λύ­θη­καν  οι προ­ο­πτι­κές και οι στρα­τη­γι­κές ανά­πτυ­ξης του του­ρι­σμού στο Βό­ρειο Αι­γαίο, μέσα από ει­ση­γή­σεις και πα­ρεμ­βά­σεις εκ­προ­σώ­πων του κλά­δου και της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης.

Ένας γό­νι­μος διά­λο­γος για το παρόν και το μέλ­λον του του­ρι­σμού στο Βό­ρειο Αι­γαίο, με στόχο την ενί­σχυ­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και της βιω­σι­μό­τη­τας του ξε­νο­δο­χεια­κού κλά­δου.

Ομι­λη­τές ήταν:

– Αν­δρέ­ας Φιο­ρε­ντί­νος, Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας ΕΟΤ

– Γιάν­νης Χα­τζής, Πρό­ε­δρος ΠΟΞ

– Αφρο­δί­τη Βατή, Αντι­δή­μαρ­χος Του­ρι­σμού Δυ­τι­κής Λέ­σβου

– Νίκος Γιαν­νά­κας, Αντι­δή­μαρ­χος Του­ρι­σμού Μυ­τι­λή­νης

– Γιώρ­γος Χρι­στά­κης, Αντι­δή­μαρ­χος Του­ρι­σμού Χίου

– Μίτση Παϊ­δού­ση – Αυ­γε­ρι­νού, Πρό­ε­δρος Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων Χίου

– Ιω­άν­νης Καλ­τά­κης, Ανα­πλη­ρω­τής Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Βο­ρεί­ου Αι­γαί­ου

– Νίκος Ζού­ρος, Πρό­ε­δρος Πα­γκο­σμί­ου Δι­κτύ­ου Γε­ω­πάρ­κων UNESCO

– Αντι­γό­νη Μαϊ­στρά­λη, Ανα­πλη­ρώ­τρια Γε­νι­κή Γραμ­μα­τέ­ας ΠΟΞ

– Βα­σί­λης Βο­για­τζής, Πρό­ε­δρος Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων Λέ­σβου

Η ομι­λία του κ. Γιάν­νη Χατζή  ανα­λυ­τι­κά:

Κυ­ρί­ες και Κύ­ριοι καλώς ήρ­θα­τε στην Λέσβο. Στο 7ο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συ­νέ­δριο της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Ξε­νο­δό­χων.

Εδώ στο Βό­ρειο Αι­γαίο, η χώρα μας βρέ­θη­κε στο επί­κε­ντρο με­γά­λων προ­κλή­σε­ων. Και όμως σή­με­ρα έχει κάθε δι­καί­ω­μα να διεκ­δι­κεί τη θέση του ως μια ανερ­χό­με­νη του­ρι­στι­κή δύ­να­μη. Η Λέ­σβος η Χίος και τα υπό­λοι­πα νησιά του Βο­ρεί­ου Αι­γαί­ου έχουν όλα τα εφό­δια: φυ­σι­κό πλού­το, γα­στρο­νο­μία με διε­θνές απο­τύ­πω­μα, ιστο­ρία και πο­λι­τι­σμό πα­γκό­σμιας εμ­βέ­λειας. Το στοί­χη­μα είναι τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα να γί­νουν μο­χλός ανά­πτυ­ξης επι­χει­ρή­σε­ων και δη­μιουρ­γί­ας θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας ώστε να μην πα­ρα­μέ­νουν ανεκ­με­τάλ­λευ­τες οι με­γά­λες δυ­να­τό­τη­τες που υπάρ­χουν.

Και δεν είναι μόνο το Βό­ρειο Αι­γαίο.

Υπάρ­χει μια «άλλη Ελ­λά­δα», η λι­γό­τε­ρο του­ρι­στι­κή, αυτή που σή­με­ρα πρέ­πει να κάνει με­γά­λα βή­μα­τα για να απο­κτή­σει ένα μικρό κομ­μά­τι στην διε­θνή αγορά. Μια «άλλη Ελ­λά­δα» που όμως έχει ανε­ξά­ντλη­το πλού­το, φύση μο­να­δι­κή και αυ­θε­ντι­κό­τη­τα ανε­κτί­μη­τη.

Η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη στην «άλλη Ελ­λά­δα» δεν θα έρθει από μόνη της. Χρειά­ζε­ται δου­λειά. Χρειά­ζε­ται στρα­τη­γι­κός σχε­δια­σμός. Χρειά­ζο­νται με­γά­λες επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές. Χρειά­ζε­ται η αυ­το­διοί­κη­ση να ανα­λά­βει το με­ρί­διο ευ­θύ­νης που της ανα­λο­γεί. Χρειά­ζε­ται το κε­ντρι­κό κρά­τος να δη­μιουρ­γή­σει το υπο­στη­ρι­κτι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Χρειά­ζε­ται οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες να ρι­σκά­ρουν. Χρειά­ζε­ται συ­νερ­γα­σία σε όλα τα επί­πε­δα.

Είναι ένας συ­ντο­νι­σμέ­νος χορός, που απαι­τεί συ­νέρ­γεια πολ­λών δια­φο­ρε­τι­κών δυ­νά­με­ων και μόνο έτσι μπο­ρού­με να «ξε­κλει­δώ­σου­με» τον πραγ­μα­τι­κό πλού­το αυτής της άλλης Ελ­λά­δας και να δη­μιουρ­γή­σου­με μια του­ρι­στι­κή ταυ­τό­τη­τα που θα αντέ­χει στον χρόνο. Γιατί, επι­τρέψ­τε μου να το πω ξε­κά­θα­ρα: έχω κου­ρα­στεί να ακούω τον έναν να ρί­χνει τις ευ­θύ­νες στον άλλο. Η πρό­ο­δος δεν θα έρθει μέσα από το παι­χνί­δι της με­τά­θε­σης ευ­θυ­νών, ούτε με το αέναο άγχος της επα­νε­κλο­γής των αι­ρε­τών. Χρειά­ζε­ται ηγε­σία με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα σε όλα τα επί­πε­δα. Χρειά­ζε­ται πο­λι­τι­κό κό­στος. Χρειά­ζε­ται όλοι μαζί και ο κα­θέ­νας χω­ρι­στά να ανα­λά­βου­με τις ευ­θύ­νες που μας ανα­λο­γούν. Και αν κά­ποιος δεν θέλει ή δεν μπο­ρεί να ανα­λά­βει την ευ­θύ­νη αυτή θα πρέ­πει να έχει το θάρ­ρος και την υπευ­θυ­νό­τη­τα να απο­χω­ρή­σει και να αφή­σει τη θέση του για κά­ποιον που και θέλει και μπο­ρεί. Γιατί ίσως η συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια να γίνει ο τόπος μας σπου­δαιό­τε­ρος να μην είναι εύ­κο­λη και να φα­ντά­ζει ου­το­πι­κή, αλλά πι­στέψ­τε με γί­νε­ται δυ­σκο­λό­τε­ρη όταν ΔΕΝ υπο­στη­ρί­ζε­ται από ικανά άτομα με θάρ­ρος και ανι­διο­τε­λή αγάπη για αυτό που υπη­ρε­τούν.

Το 2025 βρί­σκει τον ελ­λη­νι­κό του­ρι­σμό να κα­τα­γρά­φει θε­τι­κά με­γέ­θη. Οι αφί­ξεις αυ­ξή­θη­καν ορια­κά, αλλά οι τα­ξι­διω­τι­κές ει­σπρά­ξεις ενι­σχύ­θη­καν ση­μα­ντι­κά, με ορια­κά δι­ψή­φια βελ­τί­ω­ση της μέσης δα­πά­νης ανά τα­ξί­δι. Όμως πίσω όμως από τους αριθ­μούς, είναι οι ου­σια­στι­κές προ­κλή­σεις. Πρώτα ως πο­λί­τες των προ­ο­ρι­σμών, και μετά ως επι­χει­ρη­μα­τί­ες, οφεί­λου­με να απαι­τού­με υπο­δο­μές, κα­θα­ριό­τη­τα, ασφά­λεια δι­καί­ου και χω­ρο­τα­ξι­κό σχε­δια­σμό. Οφεί­λου­με να αντι­με­τω­πί­σου­με τον αθέ­μι­το αντα­γω­νι­σμό από τις βρα­χυ­χρό­νιες μι­σθώ­σεις και την πα­ρα­ξε­νο­δο­χία και να ανα­δει­κνύ­ου­με τις δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τω­πί­ζουν οι μι­κρές και πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις. Κι όλα αυτά με ορί­ζο­ντα την επό­με­νη δε­κα­ε­τία, όχι την επό­με­νη σεζόν. Γιατί η αν­θε­κτι­κό­τη­τα και αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα του του­ρι­σμού δεν είναι υπό­θε­ση μιας χρο­νιάς ή μιας κυ­βέρ­νη­σης αλλά μιας γε­νιάς. Ο του­ρι­σμός δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρεί­ται δε­δο­μέ­νη πηγή άντλη­σης εσό­δων. Ένα δέ­ντρο αν το φρο­ντί­ζου­με και το πε­ρι­ποιού­μα­στε θα απο­δί­δει εμάς και στα παι­διά μας για πολλά χρό­νια καρ­πούς. Αν το αφή­σου­με όμως στην τύχη του τα οφέλη που θα έχου­με από αυτό θα είναι πε­ριο­ρι­σμέ­να και χρο­νι­κά και ποιο­τι­κά. Το ίδιο ισχύ­ει και για τον του­ρι­σμό. Η επι­λο­γή είναι δική μας, αλλά οι συ­νέ­πειες δεν ανή­κουν μόνο σε εμάς· βα­ραί­νουν και τις επό­με­νες γε­νιές.

Έχου­με χρέος, λοι­πόν, απέ­να­ντι στα παι­διά μας να σχε­διά­ζου­με με το βλέμ­μα στραμ­μέ­νο μπρο­στά και να τους δί­νου­με την προ­ο­πτι­κή να ορα­μα­τί­ζο­νται το μέλ­λον στον τόπο τους.