Η κοσμοπολίτικη Ρόδος των sixties. Ιβίσκοι, γούστο και υψηλού επιπέδου τουρισμός

Μου το θύμισε ο τίτλος της συνέ­ντευ­ξης του κ. Κλούβα, «Η Ρόδος που κάποτε μεσου­ρα­νούσε σήμερα είναι ο “κανένας”»! ,  οι ανα­φο­ρές του νεο­ε­κλε­γέ­ντος Δημάρ­χου κ. Καμπου­ράκη, σε εποχές γούστου, αισθη­τι­κής και υψηλού επι­πέ­δου του­ρι­σμό, στις διη­γή­σεις όλων όσων γνώ­ρι­σαν εκείνη την Ρόδο. Τότε, που έλεγες πως πηγαί­νεις δια­κο­πές στη Ρόδο και σε κοι­τού­σαν  λες και τους έλεγες πως πηγαί­νεις στο Μονακό (του­λά­χι­στον) «Mια μαγική εικόνα που ανα­δί­δει καλο­πέ­ραση και γούστο. Είναι η χρυσή εποχή της Ρόδου. Οι Ιταλοί που την είχαν υπό την κατοχή τους την προ­ό­ρι­ζαν το νησί ως έναν του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό για εύπο­ρους ταξι­διώ­τες, με απο­τέ­λε­σμα να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η οικο­δό­μηση εμβλη­μα­τι­κών κτιρίων, καθώς και του διά­ση­μου Ξενο­δο­χείου των Ρόδων.   Υπήρξε αφο­ρο­λό­γητο σε πολλά προ­ϊ­ό­ντα, ιδρύ­θηκε του­ρι­στική σχολή και δόθηκαν δάνεια για νέα ξενο­δο­χεία. Οι πτήσεις τσάρτερ έφεραν εκα­το­ντά­δες του­ρί­στες από τη Σκαν­δι­να­βία και το δολάριο έγινε το δεύτερο νόμισμα, λόγω του αμε­ρι­κα­νι­κού στόλου που στάθ­μευε συχνά με χιλιά­δες ναύτες στο νησί.   Σε όλα αυτά συνέ­τεινε η μεγάλη ομορφιά του φυσικού τοπίου, το καλο­καίρι που διαρ­κούσε πολύ, και φυσικά ο χαρα­κτή­ρας των κατοί­κων που δέχτη­καν τα του­ρι­στικά κύματα με ανοιχτό πνεύμα και φιλό­ξενη καρδιά. ( Από την σελίδα lifo. Gr)