Οι “κύκνοι” της Κάσου, η σπουδαία δασκάλα και η κρατική αδιαφορία

Κάσος, έξι χρόνια πριν. Δέκα κορι­τσά­κια από τα συνο­λικά τριάντα περίπου παιδιά του νησιού περιερ­γά­ζο­νται με απορία μία γυναίκα που στέκει απέ­να­ντί τους. Είναι “ξένη” στον τόπο τους, μπα­λα­ρίνα στο επάγ­γελμα, όμορφη πολύ. Μιλάει ήρεμα, κινεί­ται αργά, πετάει στον αέρα γαλ­λι­κές εκφρά­σεις που κάνουν τα παιδιά να γελούν αμήχανα ενώ γεμίζει το χώρο με μελω­δίες του Τσαϊ­κόφ­σκι. Τα παιδιά βάζουν τα κλάματα. Μοιά­ζουν τρο­μο­κρα­τη­μένα, δεν έχουν ξανα­κού­σει ποτέ κλασική μουσική, εκείνη τα παίρνει από το χέρι και τους μαθαί­νει τα πρώτα βήματα μυώντας τα στον μαγικό κόσμο του μπα­λέ­του.

Λίγο αργό­τερα, η “ξένη” συστή­νε­ται και στους μεγά­λους: Το όνομά της Ελίζα Πάλλη,  και το όνειρό της να εγκα­τα­στα­θεί μόνιμα στο ακρι­τικό αυτό νησί διδά­σκο­ντας στα παιδιά μπαλέτο. Τα τελευ­ταία, πέρα από το σχολείο δεν έχουν άλλωστε καμία δρα­στη­ριό­τητα. Οι κάτοι­κοι την “αγκα­λιά­ζουν” αμέσως κι εκείνη ξεκινά να παρα­δί­δει μαθή­ματα στην αποθήκη ενός club που το χειμώνα παρα­μέ­νει κλειστό. Στο χώρο διδα­σκα­λίας δεν υπάρ­χουν μπάρες, ούτε καθρέ­φτες, ούτε ξύλινο πάτωμα, ούτε καν θέρ­μανση. Τα παιδιά μαθαί­νουν μπαλέτο σε πάγκους, καρέ­κλες, τρα­πέ­ζια κι ένα… μαρ­μά­ρινο δάπεδο. Δεν τα νοιάζει, είναι ευτυ­χι­σμένα. Η δασκάλα τους θέλει ωστόσο για εκείνα το καλύ­τερο δυνατό. Οι μπα­λα­ρί­νες της είναι καλές, ορι­σμέ­νες δια­θέ­τουν όλα τα φόντα για μία μεγάλη καριέρα στο κλασικό μπαλέτο. Το ότι γεν­νή­θη­καν εκεί δεν δικαιο­λο­γεί τη ματαί­ωση των ονείρων τους.

Γνω­ρί­ζο­ντας ότι κανείς αρμό­διος δεν θα σταθεί αρωγός στην προ­σπά­θειά της, τον περα­σμένο χειμώνα, η Ελίζα Πάλλη, φτιά­χνει ένα ημε­ρο­λό­γιο, το πουλά σε φίλους και γνω­στούς, ζητά μέσω των social media τη βοήθεια όλων. Κάποιες παλιές της μαθή­τριες από την Αθήνα, ιδιο­κτή­τριες πλέον σχολών χορού, “απα­ντούν” στην έκκληση της στέλ­νο­ντας μπάρες στο ακρι­τικό νησί, τα χρήματα που μαζεύ­ο­νται από την πώληση των ημε­ρο­λο­γίων μετα­τρέ­πο­νται σε ξύλινο δάπεδο, η προ­σπά­θεια της έχει αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά. Οι μητέρες των παιδιών στέ­κο­νται στο πλάι της, οι μπα­μπά­δες εργά­ζο­νται νυχθη­με­ρόν προ­κει­μέ­νου το μάρμαρο να “ντυθεί” με ξύλο , όλο το νησί μετα­τρέ­πε­ται σε μια γροθιά σπά­ζο­ντας τους καθρέ­φτες της κρα­τι­κής αδια­φο­ρίας απέ­να­ντι στο καλύ­τερο αύριο αυτών των σπου­δαίων παιδιών. Το όνειρο γίνεται πραγ­μα­τι­κό­τητα, παιδικά χαμό­γελα ανθί­ζουν στην πρώτη μεγάλη εκδή­λωση που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε πριν από λίγες ημέρες στην Κάσο, οι μικρές μπα­λα­ρί­νες με την μεγάλη αυτή δασκάλα απο­τε­λούν πλέον την τρα­νό­τερη από­δειξη ότι τα σπου­δαία πράγ­ματα γεν­νιού­νται πρω­τί­στως από το μεράκι, το πείσμα και την αγάπη ανθρώ­πων με όραμα…

Ανα­ζη­τώ­ντας τη δασκάλα χορού της Κάσου που έκανε το αδύνατο δυνατό, συνα­ντάς μία γλυ­κύ­τατη γυναίκα με δύναμη λέαινας και μεγάλο πείσμα για το καλύ­τερο αύριο των παιδιών της. Θέλει, λέει, να πάνε μπροστά, να “πετά­ξουν” στις σκηνές των μεγα­λύ­τε­ρων θεάτρων του κόσμου, “Γιατί όχι; Κάποια από αυτά έχουν όλα τα φόντα για να το πετύ­χουν”.

Μαθαί­νεις ότι η Ελίζα Πάλλη, η δεύτερη σύζυγος του γνωστού ηθο­ποιού Δάνη Κατρα­νίδη, γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε στη Ροδεσία, μια αγγλική αποικία στην Αφρική, μπήκε στο Εθνικό μπαλέτο της Ροδε­σίας και συνάμα έκανε τα πρώτα της βήματα ως χορο­γρά­φος. Το 1979 ολο­κλή­ρωσε τις σπουδές της με το Ανώτερο Δίπλωμα της Βασι­λι­κής Ακα­δη­μίας Λον­δί­νου ενώ τη δεκα­ε­τία του ’80 βρί­σκε­ται πλέον στην Ελλάδα όπου διδά­σκει κλασικό μπαλέτο, μοντέρνο χορό και Aerobics, δίνει εξε­τά­σεις στη Λυρική σκηνή και στο Μπαλέτο Αθηνών, περνάει και στα δύο, αλλά επι­λέ­γει το δεύτερο όπου και χορεύει στην Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό.

Στη συνέ­χεια, δου­λεύει ως χορο­γρά­φος και πρώτη χορεύ­τρια στα μεγα­λύ­τερα θέατρα της Αθήνας και σε τηλε­ο­πτι­κές εκπο­μπές. Χορεύει, παίζει και τρα­γου­δάει σε Musical και Music Halls, συμ­με­τέ­χει σε δια­φη­μί­σεις, διδά­σκει κίνηση σε σχολή για μανεκέν, διδά­σκει σε σχολή χορού και λαμ­βά­νει μέρος σε εξω­τε­ρι­κές παρα­γω­γές, όπως το Heart and Heart.

Από το 2001–2004 εργά­ζε­ται για τον Υφυ­πουργό Πολι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού, οργα­νώ­νει συνέ­δρια, ταξίδια, gala και εγκαί­νια, χορο­γρα­φεί βίντεο-υπερπαραγωγή  με 100 Ολυ­μπιο­νί­κες στην Ακρό­πολη για την προ­ώ­θηση των Ολυ­μπια­κών Αγώνων. Το 2004 συμ­με­τέ­χει στην οργά­νωση εκδη­λώ­σεων στο Minitone Sudio για την προ­ώ­θηση προ­ϊ­ό­ντων για μεγάλες εται­ρίες ενώ το 2011 απο­φα­σί­ζει να πάει να ζήσει σε ένα ακρι­τικό νησί σε άγονη γραμμή, την Κάσο.

Εκεί όπου σήμερα, έξι χρόνια μετά, έδωσε μαζί με τις μαθή­τριές της μία από τις καλύ­τε­ρες παρα­στά­σεις της ζωής της: “Θέλω να δώσουμε κι άλλες. Πολλές ακόμη. Τα παιδιά αυτά εκτός από το ταλέντο έχουν και όνειρα που κανείς δεν δικαιού­ται να ανα­κό­ψει”, λέει στο protothema.gr και συνε­χί­ζει: “Σήμερα, ανα­ζη­τούμε χορη­γούς και υπο­στή­ριξη για να συνε­χι­στεί αυτή η προ­σπά­θεια μας. Η επι­βί­ωση και όλα όσα κάνουμε στο νησί μόνο με 10 παι­δά­κια είναι Γολ­γο­θάς.  Χρεια­ζό­μα­στε καθρέ­φτες για την αίθουσα, η οποία θα επα­να­λει­τουρ­γή­σει το χειμώνα καθώς τώρα άνοιξε το club και μετα­τρά­πηκε πάλι σε αποθήκη, πρέπει επι­τέ­λους να μπει θέρ­μανση στο χώρο μας ενώ χρεια­ζό­μα­στε και χρήματα προ­κει­μέ­νου να καλύ­ψουμε τα έξοδα ενός ταξι­διού στην Αθήνα. Το Κολέγιο Αθηνών στο Ψυχικό προ­σκά­λεσε τα παιδιά για να χορέ­ψουν στο χώρο του και να γνω­ρί­σουν από κοντά ένα αληθινό θέατρο μαζί με τη μαγεία που το τελευ­ταίο εμπε­ριέ­χει. Ελπίζω κάποιος να μας ακούσει, κάποιος να μας προ­σέ­ξει, κάποιος να μας δει βοη­θώ­ντας μας να “πετά­ξουμε” ακόμη πιο ψηλά…”