«Ωρες Ευθύνης ή Ανευθυνότητας»

Αρθρο Κων/νου Σαρή

για Κτη­μα­το­λό­γιο

Τε­λευ­ταία άρ­χι­σε πάλι η συ­ζή­τη­ση, αν και επί­ση­μα δεν έχει ανα­κύ­ψει πα­ρό­μοιο θέμα, για την έντα­ξη του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο. Το ζή­τη­μα είχε απα­σχο­λή­σει την κοι­νω­νία της Ρόδου και ει­δι­κό­τε­ρα τον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου και πολύ πα­λαιό­τε­ρα με επί­τα­ση του θέ­μα­τος κατά το 1998 με­ρι­κοί δε εκ των συ­να­δέλ­φων μου αι­σθά­νο­νται πι­κρα­μέ­νοι για το ότι δεν έγινε από τότε η έντα­ξη, άλλοι αι­σθά­νο­νται και δη­λώ­νουν με­τα­νιω­μέ­νοι για το ότι τότε ήσαν κατά της έντα­ξης και σή­με­ρα κα­τό­πιν «ώρι­μης σκέ­ψης» είναι υπέρ της έντα­ξης και άλλοι αι­σθά­νο­νται δι­καιω­μέ­νοι για το ότι αντέ­δρα­σαν στην έντα­ξη. Αν κα­νείς ανα­λο­γι­στεί ότι το Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο κα­ταρ­τί­ζε­ται επί τόσα χρό­νια και βέ­βαια δεν έχει ακόμα συ­στα­θεί Κτη­μα­το­λό­γιο για ολό­κλη­ρη την Ελ­λά­δα, το Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο πε­ριο­χής Αθη­νών και πε­ρι­χώ­ρων δεν έχει βρει ακόμα τον βη­μα­τι­σμό του, ενώ έχουν ανα­λω­θεί δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ, τότε εύ­κο­λα θα βγά­λει τα συ­μπε­ρά­σμα­τα του; Αν όμως δεν θέλει να προ­στρέ­ξει στα πα­ρα­πά­νω είναι ευ­κο­λό­τε­ρο να ρίξει μια ματιά στην γει­το­νι­κή μας Σύμη και φυ­σι­κά δεν θα νιώ­θει ευ­χά­ρι­στα όταν ανα­λο­γι­στεί ότι οι Συ­μια­κοί τυ­πι­κά έχα­σαν τις πε­ριου­σί­ες τους, όλα σχε­δόν τα ακί­νη­τα έχουν κα­τα­γρα­φεί στο όνομα του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και για να μπο­ρέ­σουν να τα επα­να­κτή­σουν θα πρέ­πει να προ­σφύ­γουν, να ξο­δευ­τούν και να τα­λαι­πω­ρη­θούν στα Δι­κα­στή­ρια.

Για να επα­νέλ­θω στο κύριο ζή­τη­μά μας, φρονώ ότι η έντα­ξη και ο τρό­πος έντα­ξης δεν είναι ζή­τη­μα το οποίο εν­δια­φέ­ρει μόνο τους δι­κη­γό­ρους και τους μη­χα­νι­κούς και φυ­σι­κά όλους τους φο­ρείς, πρώ­τι­στα εν­δια­φέ­ρει την κοι­νω­νία και γι αυτά στις θέ­σεις μας θα πρέ­πει να εί­μα­στε σο­βα­ροί και υπεύ­θυ­νοι.

Το γε­γο­νός ότι η έντα­ξη είναι ή όχι μνη­μο­νια­κή υπο­χρέ­ω­ση δεν ση­μαί­νει ότι μας στε­ρεί το δι­καί­ω­μα να σκε­φτού­με και να προ­τεί­νου­με τον τρόπο έντα­ξης του Κτη­μα­το­λο­γί­ου ο οποί­ος και θα δια­σφα­λί­ζει την δη­μό­σια πίστη των κτη­μα­τι­κών βι­βλί­ων, τα δι­καιώ­μα­τα των ιδιο­κτη­τών και την ασφά­λεια των συ­ναλ­λα­γών.

Τα προ­α­παι­τού­με­να για να γίνει εφι­κτή η οποια­δή­πο­τε έστω μελ­λο­ντι­κή έντα­ξη, είναι κατά την γνώμη μου τα πα­ρα­κά­τω:

Α) Η κα­τα­χώ­ρι­ση όλων των μέχρι την υπο­τι­θέ­με­νη έντα­ξη εκ­κρε­μου­σών πρά­ξε­ων. Για την κα­θυ­στέ­ρη­ση δε αυτή απλά να ση­μειώ­σω ότι ο τε­λευ­ταί­ος που ευ­θύ­νε­ται είναι ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος, ο οποί­ος αντί­θε­τα κα­τέ­βα­λε κάθε δυ­να­τή προ­σπά­θεια για την επί­τευ­ξη του σκο­πού αυτού,

Β) Η με­τα­φο­ρά στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο όλων των εγ­γρα­φών ενός εκά­στου ακι­νή­του του δικού μας Κτη­μα­το­λο­γί­ου από την θε­με­λιώ­δη κα­τα­γρα­φή μέχρι την ημέρα της έντα­ξης.

Η θέση ότι στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο θα με­τα­φερ­θεί μόνο η τε­λευ­ταία εγ­γρα­φή και ότι για το ιστο­ρι­κό του ακι­νή­του θα πρέ­πει να ανα­τρέ­χει κα­νείς στους τό­μους των κτη­μα­τι­κών βι­βλί­ων δεν είναι ασφα­λής θέση και θα πρέ­πει να απορ­ρι­φθεί χωρίς συ­ζή­τη­ση. Απλά και μόνο να ανα­φέ­ρω για το επι­κίν­δυ­νο του εγ­χει­ρή­μα­τος αυτού ότι αν υπο­θε­τι­κά μετά από μία εγ­γρα­φή με­τα­βί­βα­σης εμπράγ­μα­του δι­καιώ­μα­τος , ακο­λου­θή­σουν αγω­γές διεκ­δί­κη­σης ή διάρ­ρη­ξης εκ μέ­ρους τρί­των και στη συ­νέ­χεια με­τα­βι­βα­στεί πε­ραι­τέ­ρω το εμπράγ­μα­το δι­καί­ω­μα σε έτερο πρό­σω­πο, είναι ποτέ νοητό να εμ­φαί­νε­ται μόνο η τε­λευ­ταία εγ­γρα­φή;

Γ) Πι­στεύω ότι σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν πρέ­πει να σκε­φτεί κα­νείς ότι έχει ανά­γκη ο τόπος από νέα κτη­μα­το­γρά­φη­ση και νέα θε­με­λιώ­δη κα­τα­γρα­φή , διότι πέραν των αμ­φι­σβη­τή­σε­ων των μέχρι σή­με­ρα αναμ­φι­σβή­τη­των εμπραγ­μά­των δι­καιω­μά­των , των λοι­πών εν­νό­μων συ­νε­πειών οι οποί­ες θα ανα­κύ­ψουν, των εξό­δων για τη νέα κτη­μα­το­γρά­φη­ση, θα προ­κύ­ψει και πεδίο λα­μπρό για σφε­τε­ρι­στές ακι­νή­των οι οποί­οι θα δη­λώ­νουν ως δικά τους αλ­λό­τρια ακί­νη­τα τα οποία στο Κτη­μα­το­λό­γιο πα­ρα­μέ­νουν ακόμα στη θε­με­λιώ­δη κα­τα­γρα­φή και

Δ)Όταν δεν γίνει νέα κτη­μα­το­γρά­φη­ση και νέα θε­με­λιώ­δης κα­τα­γρα­φή, πως είναι δυ­να­τόν να προ­κύ­ψει νέα το­πο­γρά­φη­ση των ακι­νή­των; Διε­ρω­τώ­μαι με πιο νο­μι­κό τρόπο θα αντι­κα­τα­στα­θεί το το­πο­γρα­φι­κό διά­γραμ­μα ενός ακι­νή­του με ένα νέο το­πο­γρα­φι­κό. Πλέον δε τού­του όταν η νέα το­πο­γρά­φη­ση δίνει δια­φο­ρε­τι­κά όρια όμο­ρων ακι­νή­των με ποιο τρόπο οι μέχρι σή­με­ρα κά­το­χοι τους θα υπο­χρε­ω­θούν να εφαρ­μό­σουν τα νέα το­πο­γρα­φι­κά δια­γράμ­μα­τα , όταν τα όρια τους έγι­ναν εκα­τέ­ρω­θεν σε­βα­στά επί τόσα χρό­νια; Ας μην επι­φέ­ρου­με χωρίς λόγο κοι­νω­νι­κή ανα­στά­τω­ση σε μία πα­γιω­μέ­νη επί σειρά ετών ει­ρή­νη. Όπως δεν πρέ­πει να μας δια­φεύ­γει ότι και στη γει­το­νι­κή μας Σύμη όπου η κτη­μα­το­γρά­φη­ση έγινε από αε­ρο­φω­το­γρα­φί­ες, υφί­στα­νται σο­βα­ρές απο­κλί­σεις με­τα­ξύ των δια­γραμ­μά­των και της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, όπως κα­λύ­τε­ρα από εμένα γνω­ρί­ζουν οι το­πο­γρά­φοι.

Αυτές είναι οι θέ­σεις μου με τις οποί­ες θέλω να επι­ση­μά­νω τι πρέ­πει γε­νι­κά να πρά­ξου­με και τι να απο­φύ­γου­με. Αν οι θέ­σεις αυτές υπο­δη­λώ­νουν αί­σθη­μα ευ­θύ­νης ή ανευ­θυ­νό­τη­τας θα το κρί­νουν οι ανα­γνώ­στες οι οποί­οι είναι οι κα­λύ­τε­ροι κρι­τές όλων μας.

Κων­στα­ντί­νος Σαρής

Δι­κη­γό­ρος