Λες και δεν μας φτάνει ο τρόμος μας

Μπορεί οι πολίτες να τρέμουν στην ιδέα να ανοί­ξουν τον φάκελο με τον φου­σκω­μένο λογα­ρια­σμό του ρεύ­μα­τος, ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός να παρα­δέ­χε­ται πως υπάρ­χουν πρω­τό­γνω­ρες αυξή­σεις στην τιμή του ηλε­κτρι­κού, να σκέ­φτε­ται,  βλέ­πο­ντας πως η χύτρα πάει να σκάσει, να τρα­βή­ξει τη βαλβίδα ανα­κού­φι­σης ακόμη και μονο­με­ρώς, δεν θα περι­μέ­νει τους Ευρω­ο­αί­ους, αλλά ορι­σμένα κυβερ­νη­τικά στελέχη «σφυ­ρί­ζουν αδιά­φορα, προ­κα­λώ­ντας το κοινό αίσθημα – να το πω ευγε­νικά.  Αλλοι υπο­στη­ρί­ζουν πως οι δια­κο­πές ρεύ­μα­τος λόγω ληξι­πρό­θε­σμών οφειλών στην ΔΕΗ οφεί­λο­νται σε «μπα­τα­χτζή­δες πολίτες», αλλά ο τζάμπας πέθανε» μας πλη­ρο­φο­ρούν και άλλοι επι­χει­ρούν να εμφα­νί­σουν την σημε­ρινή κατά­σταση ως «συνη­θι­σμένη» τονί­ζο­ντας πως «πάντοτε υπήρχαν ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές στη ΔΕΗ και γίνο­νταν δια­κο­πές ρεύ­μα­τος», κάνο­ντας δια­γω­νι­σμούς με τον ΣΥΡΙΖΑ, ποιος έκανε περισ­σό­τε­ρες δια­κο­πές… Είναι πολι­τικά και επι­κοι­νω­νιακά ακα­νό­ητο πως μία κυβέρ­νηση υπό λαϊκή, πολι­τική και δημο­σκο­πική πίεση λόγω των εξω­φρε­νι­κών λογα­ρια­σμών ρεύ­μα­τος και της ακρί­βειας, απο­φεύ­γει να κατα­δι­κά­σει την προ­κλη­τική ανοησία στε­λε­χών της. Λες και δεν μας φτάνει η αγωνία μας, το άγχος μας και ο τρόμος μας μπροστά στους κλει­στούς φακέ­λους του ρεύ­μα­τος. Υ. Γ. Με την ευκαι­ρία να πούμε πως οι σκό­πι­μες παλα­βο­μά­ρες τύπου «δεν πληρώνω», όσο κι αν εξαρ­γυ­ρώ­νο­νται στην κάλπη από εκεί­νους που τις οργα­νώ­νουν, τις πλη­ρώ­νουν στο τέλος οι πιο αδύ­να­μοι.