Το καλό όνομα

Λένε, πως όταν ανα­γνω­ρί­ζουν την αξία σου, την προ­σω­πι­κό­τητά σου, οι «εχθροί» σου, έχει μεγα­λύ­τερη βαρύ­τητα. Κάτι τέτοιο συμ­βαί­νει και με τον υπο­ψή­φιο Ευρω­βου­λευτή της ΝΔ Γιώργο Κρεμλή. Πολλά γρά­φτη­καν για τον κατα­ξιω­μένο και με επι­τυ­χη­μένη δια­δρομή επι­στή­μονα, από τον χώρο που τον στη­ρί­ζει. Φαί­νε­ται όμως τελικά πως η ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητα της αξίας, επάρ­κειάς αλλά και του ήθους του, δεν σταματά μέχρι εκεί. Το εγκώμιο του κ. Κρεμλή πλέκει ο δημο­σιο­γρά­φος Γ. Λακό­που­λος που σε καμία περί­πτωση δεν τον λες Νεο­δη­μο­κράτη, στην ιστο­σε­λίδα anoixtoparathyro.gr που σε καμία περί­πτωση δεν λες πως στη­ρί­ζει την ΝΔ. Γράφει λοιπόν στο άρθρο του με τον τίτλο «Γιώργος Κρεμλής:

“Το «καλό όνομα» σε ένα γκρίζο ευρω­ψη­φο­δέλ­τιο» και αφού αναλύει τις υπό­λοι­πες υπο­ψη­φιό­τη­τες τις οποίες όπως δια­φαί­νε­ται και στον τίτλο, δεν τις θεωρεί και πολύ επι­τυ­χη­μέ­νες : «Σ’ αυτό το γκρίζο ψηφο­δέλ­τιο η έννοια της ουσια­στι­κής υπο­ψη­φιό­τη­τάς για παρου­σία στην επόμενη, δύσκολη, σύνθεση, του Ευρω­κοι­νο­βου­λίου δια­σώ­ζε­ται σε δυο-τρεις περι­πτώ­σεις: Η πιο πλήρης από αυτές είναι η υπο­ψη­φιό­τητα του του Γιώργου Κρεμλή. Είναι ένας από τους «Έλληνες των Βρυ­ξελ­λών» που γνω­ρί­ζουν καλά τις κοι­νο­τι­κές λει­τουρ­γίες και επι­πλέον δια­θέ­τει κοσμο­πο­λί­τικη αντί­ληψη, πολι­τική κουλ­τούρα και προ­σω­πικό ήθος. Ο Κρεμλής απο­χώ­ρησε πρό­σφατα από τη Κομι­σιόν και έχει το καλύ­τερο «ευρω­παϊκό» βιο­γρα­φικό. Πρω­τί­στως έχει σοβαρή εξει­δί­κευση σε συγκε­κρι­μέ­νου τομείς αιχμής- όπως η ενέρ­γεια και το περιβάλλον- που θα κάνει την υπη­ρε­σιακή εμπει­ρία του ισχυρό πολι­τικό προ­τέ­ρημα στο Ευρω­κοι­νο­βού­λιο. Από το 1981 που εντά­χθηκε στην Επι­τροπή, εκτός από τις στρα­τη­γι­κές θέσεις που είχε δια­δο­χικά, συνερ­γά­σθηκε και με τις ελλη­νι­κές υπη­ρε­σίες ως σύμ­βου­λος ή συντο­νι­στής τους με την ευρω­παϊκή διοί­κηση. Παράλ­ληλα έχει αξιό­λογη συγ­γρα­φική δρα­στη­ριό­τητα και διδα­κτική εμπει­ρία, αλλά και άνεση ευρω­παϊ­κής κυκλο­φο­ρίας με τέσ­σε­ρις γλώσσες. Λίγοι υπο­ψή­φιοι ευρω­βου­λευ­τές και πάντως κανείς άλλος από τους συνυ­πο­ψη­φί­ους του δεν έχει τόσα προ­σό­ντα απο­λύ­τως προ­σαρ­μο­σμένα στις ανάγκες που πρέπει να καλύ­πτει η δρα­στη­ριό­τητα ενός ευρω­βου­λευτή.»