Βίζερ: «Τα πράγματα βελτιώθηκαν ανέλπιστα τον τελευταίο χρόνο-Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ ασπάστηκε τους στόχους του μνημονίου”

Κά­νο­ντας ανα­δρο­μή της θη­τεί­ας του που λήγει ο επι­κε­φα­λής του EWG Τόμας Βίζερ εκτι­μά ότι καμιά ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση δεν εν­στερ­νί­σθη­κε πραγ­μα­τι­κά τα προ­γράμ­μα­τα διά­σω­σης. Με εξαί­ρε­ση προ­φα­νώς την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αφού όπως ση­μειώ­νει «τα πράγ­μα­τα βελ­τιώ­θη­καν ανέλ­πι­στα μόνο τον τε­λευ­ταίο χρόνο». Ερω­τη­θείς εάν η Ελ­λά­δα μπο­ρεί πλέον να στα­θεί στα πόδια της αιφ­νι­διά­ζει: η Ελ­λά­δα όχι μόνο μπο­ρεί να στα­θεί στα πόδια της, αλλά είναι κιό­λας υπο­χρε­ω­μέ­νη.

Ο Αυ­στρια­κός Τόμας Βίζερ επί μια εξα­ε­τία ήταν επι­κε­φα­λής του Euro Working Group και έζησε από κοντά όλους τους κλυ­δω­νι­σμούς της ευ­ρω­κρί­σης, ση­μειώ­νει η Deutsche Welle.

Σε συ­νέ­ντευ­ξη επί τη απο­χω­ρή­σει του στην ελ­βε­τι­κή εφη­με­ρί­δα Neue Zürcher Zeitung, όπως με­τα­δί­δει η Deutsche Welle, απα­ντά στο ερώ­τη­μα, αν η Ελ­λά­δα θα μπο­ρέ­σει να στα­θεί στα πόδια της μετά τον Αύ­γου­στο, οπότε λήγει το τρίτο πα­κέ­το διά­σω­σης.

«Εί­μα­στε πε­πει­σμέ­νοι» λέει «ότι μετά από μια οκτα­ε­τία με προ­γράμ­μα­τα προ­σαρ­μο­γής η Ελ­λά­δα δεν μπο­ρεί μόνο να στα­θεί στα πόδια της, αλλά είναι κιό­λας υπο­χρε­ω­μέ­νη. Γιατί τα προ­γράμ­μα­τα αυτά μα­κρο­πρό­θε­σμα είναι ιδιαί­τε­ρα επι­βλα­βή για τη νο­μι­μο­ποί­η­ση του εγ­χώ­ριου πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος. Βε­βαί­ως οι με­ταρ­ρυθ­μί­σεις των τε­λευ­ταί­ων ετών δεν με­τέ­τρε­ψαν τη Ελ­λά­δα σε Ελ­βε­τία ή Λου­ξεμ­βούρ­γο, ωστό­σο απά­λει­ψαν τις χο­ντρές ανι­σορ­ρο­πί­ες και τα λάθη».

Ο Τόμας Βίζερ ομο­λο­γεί ότι τα προ­γράμ­μα­τα διά­σω­σης μπο­ρούν να πε­τύ­χουν επι­διορ­θώ­σεις του υπάρ­χο­ντος συ­στή­μα­τος, όχι όμως και να προ­χω­ρή­σουν σε πραγ­μα­τι­κά βα­θιές τομές στην κοι­νω­νία. Και ποιος μπο­ρεί να πε­τύ­χει σε μια χώρα τέ­τοιες τομές και ου­σια­στι­κές αλ­λα­γές;

«Αυτή είναι δου­λειά των πο­λι­τι­κών και των πο­λι­τών της κάθε χώρας» απα­ντά ο Βίζερ.

«Θα πρέ­πει να ασκή­σουν αυ­το­κρι­τι­κή και να ανα­ζη­τή­σουν τις αι­τί­ες της κρί­σης. Από όλες τις χώρες της κρί­σης αυτό το πέ­τυ­χε κα­λύ­τε­ρα η Ιρ­λαν­δία. Καλά προ­χώ­ρη­σε το πράγ­μα και στην Ισπα­νία, κάπως λι­γό­τε­ρο καλά στην Πορ­το­γα­λία και την Κύπρο. Στην Ελ­λά­δα όμως δεν το βλέ­που­με ακόμα. Εκεί υπάρ­χει η τάση να απο­δί­δο­νται οι ευ­θύ­νες στους ξέ­νους. Μόνο όμως όταν μια κυ­βέρ­νη­ση εν­στερ­νι­σθεί τους στό­χους ενός προ­γράμ­μα­τος, μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει και η εφαρ­μο­γή του και να εξη­γη­θεί πει­στι­κά στους πο­λί­τες η ανα­γκαιό­τη­τά του… Αυτό δεν συ­νέ­βη στην Ελ­λά­δα, με καμιά κυ­βέρ­νη­ση. Τα πράγ­μα­τα βελ­τιώ­θη­καν ανέλ­πι­στα μόνο τον τε­λευ­ταίο χρόνο».

Αντί­θε­τα ο Τόμας Βίζερ θυ­μά­ται με δέος την πρώ­ι­μη φάση της δια­κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με δια­πραγ­μα­τευ­τή τον Γιάνη Βα­ρου­φά­κη.

Για την ιστο­ρία: «Αυτό που θυ­μά­μαι εντο­νό­τε­ρα είναι ότι ο Βα­ρου­φά­κης μο­νο­λο­γού­σε υπερ­βο­λι­κά και δεν εν­δια­φε­ρό­ταν για διά­λο­γο. Αυτό εξη­γεί­ται και από το ότι εξαρ­χής ακο­λου­θού­σε τη στρα­τη­γι­κή να μην κα­τα­λή­ξει σε συ­νεν­νό­η­ση με τους Ευ­ρω­παί­ους εταί­ρους. Κι αυτό με σκοπό την τε­λευ­ταία στιγ­μή και χάρη στον πα­νι­κό που θα δη­μιουρ­γού­νταν να απο­σπά­σει πολλά χρή­μα­τα χωρίς όρους. Επρό­κει­το για μια λαν­θα­σμέ­νη τα­κτι­κή που κό­στι­σε στον ελ­λη­νι­κό λαό πολύ χρήμα, ανά­πτυ­ξη και απα­σχό­λη­ση.»