Ο Δήμος Ρόδου ζητεί την ανακοπή της διαταγής πληρωμής που έχει εκδοθεί

Ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου προ­σέ­φυγε χθες ο Δήμος Ρόδου, για να αιτηθεί, όπως ήταν ανα­με­νό­μενο, την ανακοπή της δια­τα­γής πλη­ρω­μής που εξέδωσε σε βάρος του μια 78χρονη ζωγρά­φος, για την απο­πλη­ρωμή αμε­τά­κλη­της από­φα­σης του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, με την οποία ανα­γνω­ρί­στηκε ότι πρέπει να της κατα­βλη­θεί το ποσό του 1,8 εκατ. ευρώ για την απαλ­λο­τρί­ωση ακι­νή­του της στο Ροδίνι από το έτος 1973.

Η δημο­τική αρχή επι­διώ­κει, μετά τη λήψη σχε­τι­κής από­φα­σης του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, την άρση της συγκε­κρι­μέ­νης απαλ­λο­τρί­ω­σης, ενώ ταυ­τό­χρονα, μετά και την υποβολή της ανα­κο­πής, ανα­μέ­νε­ται να υπο­βά­λει και νέα αίτηση ανα­στο­λής της συντη­ρη­τι­κής κατά­σχε­σης των λογα­ρια­σμών του Δήμου στο σύνολο των τρα­πε­ζών, μέχρι του ποσού του 1,8 εκατ. ευρώ.

Το δημο­τικό συμ­βού­λιο κατόπιν ειση­γή­σεως της Διεύ­θυν­σης Πολε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού έχει απο­φα­σί­σει συγκε­κρι­μένα την έκδοση βεβαιω­τι­κής πράξης ότι η ρυμο­το­μική απαλ­λο­τρί­ωση της κτη­μα­το­με­ρί­δας Κ.Μ. 219 γαιών Ρόδου που επι­βλή­θηκε με το (ρυμο­το­μικό) σχέδιο πόλεως Ρόδου του 1973 και που δια­τη­ρή­θηκε με την ανα­θε­ώ­ρησή του, το έτος 1994, έχει αρθεί αυτο­δι­καίως. Εκρινε επι­πλέον ότι η συνέ­πεια της άρσης της απαλ­λο­τρί­ω­σης αυτής έχει ήδη επέλθει εκ του νόμου (λόγω εκπνοής της προ­θε­σμίας των 18 μηνών από την 11-01-2012 δηλ. της ημέρας δημο­σί­ευ­σης της υπ’ αριθ. 9/2012 από­φα­σης του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου).

Το θέμα της άρσης της απαλ­λο­τρί­ω­σης δεν έχει ωστόσο κριθεί καθώς η ιδιο­κτή­τρια έχει ήδη ασκήσει τα νόμιμα δικαιώ­ματά της για την ακύρωση της συγκε­κρι­μέ­νης από­φα­σης ως παρά­νο­μης, κατα­χρη­στι­κής και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κής.

Η δημο­τική αρχή φέρεται πάντως να επι­διώ­κει την έκδοση νέας από­φα­σης ανα­στο­λής της συντη­ρη­τι­κής κατά­σχε­σης των λογα­ρια­σμών του Δήμου αλλά και την ανακοπή της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, με το αιτιο­λο­γικό ότι δεν υφί­στα­ται πλέον απαί­τηση.

Πιο συγκε­κρι­μένα ο Πρό­ε­δρος Πρω­το­δι­κών Ρόδου απέρ­ριψε την προη­γού­μενη αίτηση για την έκδοση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής για την ανα­στολή της συντη­ρη­τι­κής κατά­σχε­σης διότι δεν συνέ­τρε­χαν οι δύο λόγοι που προ­βλέ­πει προς τούτο ο νόμος. Πιο συγκε­κρι­μένα ουδόλως πιθα­νο­λο­γή­θηκε ή εκτέ­θηκε έως σήμερα από τη δημο­τική αρχή η συν­δρομή των νομίμων προ­ϋ­πο­θέ­σεων για την ανα­στολή του ασφα­λι­στι­κού μέτρου. Ειδι­κό­τερα, δεν είχε προ­βλη­θεί ισχυ­ρι­σμός περί εξό­φλη­σης της απαί­τη­σης του Δήμου Ρόδου, αλλά ούτε και περί ανυ­παρ­ξίας αυτής, εν όλω ή εν μέρει, ώστε να δικαιο­λο­γεί­ται η αιτού­μενη ανα­στολή.

Θα επι­διω­χθεί έτσι να πειστεί το δικα­στή­ριο ότι δεν υφί­στα­ται η οφειλή.

Στην ανακοπή, που άσκησε προχθές ο Δήμος Ρόδου, η οποία και προσ­διο­ρί­στηκε για να εξε­τα­στεί τον Οκτώ­βριο του 2016, υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι η ιδιο­κτή­τρια έχει ασκήσει στο Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου την από 30 Ιανουα­ρίου 2012 κατα­ψη­φι­στική αγωγή της με την οποία εζήτησε να υπο­χρε­ω­θεί ο Δήμος να της κατα­βά­λει το ποσό των 1.736.580 ευρώ για την ίδια αιτία για την οποία ζητή­θηκε και εκδό­θηκε η διαταγή πλη­ρω­μής.

Ο Δήμος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η άσκηση και επίδοση της αγωγής έχουν δημιουρ­γή­σει εκκρε­μο­δι­κία.

Ισχυ­ρί­ζε­ται παρα­πέρα ότι σύμφωνα με τα άρθρα 11 παρ. 3 και 4 ν. 2882/2001 όπως ισχύουν σήμερα, η πάροδος χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος δεκα­ο­κτώ μηνών από τον προ­σω­ρινό δικα­στικό καθο­ρι­σμό της απο­ζη­μιώ­σεως για ανα­γκα­στική απαλ­λο­τρί­ωση ή από τον ορι­στικό δικα­στικό καθο­ρι­σμό σε περί­πτωση απευ­θείας ορι­στι­κού καθο­ρι­σμού συνε­πά­γε­ται την αυτο­δί­καιη άρση της ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι εφ’όσον η ανα­γκα­στική απαλ­λο­τρί­ωση έχει αρθεί αυτο­δι­καίως δεν υφι­στά­ται δικαί­ωμα του ιδιο­κτήτη για την έγερση κατα­ψη­φι­στι­κής αγωγής με αντι­κεί­μενο την κατα­βολή της ορι­στι­κής απο­ζη­μί­ω­σης.

Η δημο­τική αρχή πιο πέρα δια­τεί­νε­ται ότι πέρασε χρονικό διά­στημα 18 μηνών τόσο από την δημο­σί­ευση της από­φα­σης προ­σω­ρι­νού καθο­ρι­σμού τιμής μονάδος αυτής της ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τριώ­σεως (που έγινε με την απόφαση 82/2009 του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου η οποία δημο­σιεύ­θηκε στις 13-7-2009) όσο και από την δημο­σί­ευση της απο­φά­σεως ορι­στι­κού καθο­ρι­σμού τιμής μονάδος της ίδιας ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τριώ­σεως (που έγινε με την απόφαση 9/2012 του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου η οποία δημο­σιεύ­θηκε στις 11-1-2012), χωρίς να έχει κατα­βλη­θεί στην δικαιούχο και χωρίς να έχει κατα­τε­θεί η απο­ζη­μί­ωση. Η δημο­τική αρχή που δεν ανα­φέ­ρε­ται στο γεγονός ότι είχε ασκήσει και αίτηση αναί­ρε­σης της από­φα­σης του Εφε­τείου, δια­τεί­νε­ται ότι η ανα­γκα­στική απαλ­λο­τρί­ωση του ακι­νή­του έχει αρθεί αυτο­δι­καίως.

Ανα­φέ­ρε­ται εξάλλου και στην 56/2014 απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου με την οποία δια­πι­στώ­θηκε η αυτο­δί­καιη άρση αυτής της ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης.

Κατα­λή­γει στην ανακοπή του ο Δήμος Ρόδου ότι… “η καθ’ ής η ανακοπή παρα­μέ­νει κυρία του ακι­νή­του για την απο­ζη­μί­ωση του οποίου εκδό­θηκε η ανα­κο­πτό­μενη διαταγή πλη­ρω­μής (κτη­μα­το­λο­γι­κής μερίδας 219 Γαιών Ρόδου) και δεν έχει αξίωση κατα­βο­λής απο­ζη­μιώ­σης για την αξία του. Συνεπώς η διαταγή πλη­ρω­μής με την οποία επι­βλή­θηκε η πληρωμή της απο­ζη­μιώ­σεως αυτής πρέπει να ακυ­ρω­θεί”.