Κύριλλος, Μητροπολίτης Ρόδου: «Δεν κινδυνεύει η πίστη αλλά οι πιστοί από τον κορωνοϊό»

Την ανάγκη να υπάρξει ενότητα στην κοι­νω­νία για να αντι­με­τω­πί­σουμε όλοι μαζί την δύσκολη κατά­σταση που έχει δημιουρ­γή­σει η κρίση της παν­δη­μίας του κορω­νοϊού, επι­ση­μαί­νει στην πρω­το­χρο­νιά­τικη συνέ­ντευξή του προς την «δημο­κρα­τική» ο Σεβα­σμιό­τα­τος Μητρο­πο­λί­της Ρόδου, κ. Κύριλ­λος.

«Η Επι­στήμη δεν είναι σε αντί­θεση με την Θεο­λο­γία. Δεν υπάρχει χάσμα μεταξύ πίστης και επι­στή­μης», τονίζει χαρα­κτη­ρι­στικά, επι­κα­λού­με­νος την ρήση του Οικου­με­νι­κού Πατριάρχη κ. Βαρ­θο­λο­μαίου ότι «Δεν κιν­δυ­νεύει η πίστη αλλά οι πιστοί από τον κορω­νοϊό».

Όπως ανα­φέ­ρει, η Εκκλη­σία στήριξε εξ αρχής τις πρω­το­βου­λίες για την λήψη και τήρηση των υγειο­νο­μι­κών μέτρων, δίνο­ντας σημασία στην ανθρώ­πινη ζωή.

Επι­πλέον, απο­κα­λύ­πτει ότι και στην Ρόδο σημειώ­θη­καν μεμο­νω­μέ­νες περι­πτώ­σεις κλη­ρι­κών που δεν θέλησαν να συμ­μορ­φω­θούν με τις απο­φά­σεις της Πολι­τείας για την τήρηση των μέτρων με στόχο την προ­στα­σία από την παν­δη­μία και τον εμβο­λια­σμό, αλλά αντι­με­τω­πί­στη­καν χωρίς να υπάρ­ξουν ακρό­τη­τες.

Εμφα­νί­ζε­ται πάντως αισιό­δο­ξος ότι κάτι και­νούρ­γιο θα βγει μέσα από αυτή την παγκό­σμια κρίση ενώ στο μήνυμά του επι­ση­μαί­νει ότι απαι­τεί­ται ενότητα, αλλη­λεγ­γύη μεταξύ των ανθρώ­πων και κυρίως ‘ να ειρη­νεύ­σουμε και να μην εντεί­νουμε την κρίση που υπάρχει στις ανθρώ­πι­νες και στις κοι­νω­νι­κές σχέσεις’.

• Σεβα­σμιό­τατε, έφυγε το 2021. Αυτή η διετία με την κρίση που δημιούρ­γησε η παν­δη­μία του κορω­νοϊού σε όλο τον πλανήτη, πώς βρίσκει την Εκκλη­σία;

Η παν­δη­μία του κορω­νοϊού κατήρ­γησε τα δεδο­μένα και τα αυτο­νό­ητα και δημιούρ­γησε πρω­τό­γνω­ρες συν­θή­κες τις οποίες, η κοι­νω­νία κλήθηκε να αντι­με­τω­πί­σει. Η Εκκλη­σία είναι μέρος της κοι­νω­νίας. Βρέθηκε και η Εκκλη­σία, να χρεια­στεί να δια­χει­ρι­στεί μια πάρα πολύ δύσκολη κατά­σταση. Πρω­τί­στως, όσον αφορά στην συνοχή του πλη­ρώ­μα­τος των πιστών και κατόπιν, σχετικά με την δια­χεί­ριση των προ­βλη­μά­των όσων προ­έ­κυ­ψαν, λόγω των υγειο­νο­μι­κών μέτρων που επέβαλε η Πολι­τεία κ.λπ. Παρα­τη­ρούμε λοιπόν το φαι­νό­μενο ότι, ο διχα­σμός ο οποίος σημειώ­νε­ται εν γένει στο κοι­νω­νικό σύνολο, υπάρχει σε μικρό­τερο βαθμό στην Εκκλη­σία.

Η Εκκλη­σία όλο αυτό το διά­στημα, στήριξε τα υγειο­νο­μικά μέτρα, τα τήρησε, τόνισε την αξία της ανθρώ­πι­νης ζωής, τόνισε το αίσθημα της ευθύνης του ανθρώ­που προς τον συνάν­θρωπο και το σημα­ντι­κό­τερο –κατά την άποψή μου- τόνισε ότι η Επι­στήμη ΔΕΝ είναι σε αντί­θεση με την Θεο­λο­γία. Δεν υπάρχει χάσμα μεταξύ πίστης και επι­στή­μης.

Όπως το είπε και ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης κ. Βαρ­θο­λο­μαίος: «Δεν κιν­δυ­νεύει η πίστη αλλά οι πιστοί».

Το ζητού­μενο μέσα στην Εκκλη­σία είναι πάντα η ενότητα του πλη­ρώ­μα­τός της.

• Πέραν της δια­χεί­ρι­σης της κατά­στα­σης με τον ιό, προ­κύ­πτουν και άλλα προ­βλή­ματα;

Βεβαίως, όπως τα θέματα οικο­νο­μι­κής φύσεως. Πώς π.χ. οι κλει­στοί ναοί με τους περιο­ρι­σμούς κλή­θη­καν να αντε­πε­ξέλ­θουν στις ανάγκες τους, πώς η Εκκλη­σία θα μπο­ρέ­σει να αντα­πο­κρι­θεί στις ανάγκες των ανθρώ­πων που ζητούν την βοήθειά της κ.ο.κ. Ωστόσο, πρω­ταρ­χικό πρό­βλημα παρα­μέ­νει η δια­τή­ρηση της ενό­τη­τας και της κοι­νω­νι­κής συνοχής.

• Πάντως εξ αρχής η Εκκλη­σία (τόσο το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο όσο και η Εκκλη­σία της Ελλάδος) εξέ­φρα­σαν επι­σή­μως, την θετική τους στάση απέ­να­ντι στις ανα­κοι­νώ­σεις της Πολι­τείας για εμβο­λια­σμό και τήρηση των μέτρων προ­στα­σίας. Υπήρχαν και υπάρ­χουν ακόμη κάποιες εξαι­ρέ­σεις, μεμο­νω­μέ­νες περι­πτώ­σεις κλη­ρι­κών οι οποίοι δημιούρ­γη­σαν και συνε­χί­ζουν να δημιουρ­γούν θέματα, έξω από την επίσημη στάση της Εκκλη­σίας.

Ναι, είναι αλήθεια. Ωστόσο, αυτό που παρα­τη­ρεί­ται στον εκκλη­σια­στικό χώρο, παρα­τη­ρεί­ται σε όλους τους χώρους διότι υπάρ­χουν προ­σω­πι­κές απόψεις. Κάποιοι άνθρω­ποι για τους δικούς τους λόγους, βλέπουν τα πράγ­ματα υπό άλλο πρίσμα. Σεβό­μα­στε τις δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις, δεν μπο­ρούμε να τις κατα­δι­κά­σουμε. Γι’ αυτό πρέπει με την πειθώ και με επι­χει­ρή­ματα να δια­τη­ρή­σουμε την κοι­νω­νική συνοχή και κυρίως την ενότητα.

• Οι πιστοί σεβά­στη­καν τα μέτρα αλλά σε πολλές περι­πτώ­σεις αρνού­νται να τα τηρή­σουν ενώ κατη­γό­ρη­σαν εύκολα την Εκκλη­σία και τους κλη­ρι­κούς. Τέτοιες περι­πτώ­σεις εμφα­νί­σθη­καν και στη Ρόδο;

Αυτή είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τητα. Πρέπει όμως να τονί­σουμε ότι σε κατα­στά­σεις κρίσης, αυτό που πρέπει να προέχει είναι να σεβό­μα­στε τις επί­ση­μες απο­φά­σεις της Εκκλη­σίας. Οι προ­σω­πι­κές απόψεις είναι σεβα­στές, αλλά δεν μπορούν να επι­βάλ­λο­νται. Η Εκκλη­σία απο­φα­σί­ζει συνο­δι­κώς και εκφρά­ζε­ται επίσημα.

Οι δυσκο­λίες και μερικές τέτοιες περι­πτώ­σεις, εμφα­νί­σθη­καν κι εδώ στη Ρόδο. Υπήρξαν κάποιοι κλη­ρι­κοί που δια­φώ­νη­σαν με τα μέτρα –χωρίς όμως να σημειω­θούν ακραίες περι­πτώ­σεις. Προ­σπα­θή­σαμε να τις αντι­με­τω­πί­σουμε με ψυχραι­μία και γι’ αυτό δεν προ­έ­κυ­ψαν μεγάλα προ­βλή­ματα όπως σε άλλες περιο­χές.

• Σεβα­σμιό­τατε, περά­σαμε και αυτές τις γιορτές με εντελώς δια­φο­ρε­τικό τρόπο σε σχέση με άλλες χρονιές. Χρι­στού­γεννα, Πάσχα, άλλες θρη­σκευ­τι­κές γιορτές της Ορθο­δο­ξίας μας, έθιμα, συμ­με­τοχή στις λει­τουρ­γίες κ.λπ., ανα­γκα­στή­καμε να αλλά­ξουμε τις συνή­θειές μας και τον τρόπο συμ­με­το­χής του ποι­μνίου. Είναι πιε­στική όλη αυτή η κατά­σταση;

Σίγουρα είναι πιε­στική αυτή η κατά­σταση και για εμάς τους κλη­ρι­κούς, και για τους πιστούς. Είναι δύσκολη η δια­χεί­ριση αυτής της κατά­στα­σης. Βέβαια, η Εκκλη­σία έχει απο­φα­σί­σει να ακο­λου­θή­σει τις απο­φά­σεις και τα μέτρα. Ο διχα­σμός της κοι­νω­νίας είναι αυτό που μας απα­σχο­λεί. Η Εκκλη­σία πάντα, προχωρά μέσα από τις υφι­στά­με­νες συν­θή­κες και προ­σπα­θεί να δια­τη­ρεί πάντα συνοχή.

• Αυτή η κρίση, τελικά τι μας διδά­σκει; Θα βγει κάτι καλό μέσα από όλο αυτό;

Οι αρχαίοι ημών πρό­γο­νοι έλεγαν ‘ουδέν κακόν, αμιγές καλού’. Πάντοτε μέσα από τις κρίσεις, βγαίνει κάτι και­νούρ­γιο. Δεν μπο­ρούμε να προσ­διο­ρί­σουμε ακόμη τι θα είναι, αλλά σίγουρα θα είναι ένας και­νούρ­γιος κόσμος. Το ζήτημα είναι, το πώς εμείς όλοι και κυρίως η κοι­νω­νία, δια­χει­ρί­ζε­ται το πρό­βλημα που είναι η παν­δη­μία που μαστί­ζει την ανθρω­πό­τητα. Μην ξεχνάμε ότι σε τέτοιες κατα­στά­σεις, κάποιοι βρί­σκουν πάτημα να εκμε­ταλ­λευ­τούν τον άνθρωπο. Αυτό δεν πρέπει να το επι­τρέ­ψουμε και να προ­χω­ρούμε συντε­ταγ­μένα. Εάν είμαστε ενω­μέ­νοι (και σαν χρι­στια­νοί) μέσα από αυτή την κρίση θα δώσουμε την δική μας προ­σω­πική μαρ­τυ­ρία. Τα συν­θή­ματα δεν λύνουν προ­βλή­ματα, ούτε αντι­με­τω­πί­ζουν κατα­στά­σεις.

• Για να κλεί­σουμε την συζή­τησή μας, να μας δώσετε το μήνυμά σας για το επόμενο έτος;

Το μήνυμά μου όπως προ­α­νέ­φερα, είναι η ανάγκη ύπαρξης ενό­τη­τας. Κυρίως να ειρη­νεύ­σουμε και να μην εντεί­νουμε την κρίση που υπάρχει στις ανθρώ­πι­νες και στις κοι­νω­νι­κές σχέσεις. Παρα­τη­ρούμε την κατά­σταση στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης όπου δεν υπάρχει σεβα­σμός της δια­φο­ρε­τι­κής άποψης.

Επιμένω ότι πρέπει να ειρη­νεύ­σουμε.

Να θυμη­θούμε ότι ο Χριστός, ήρθε στον κόσμο για να φέρει την Ειρήνη. Κι Εκείνος όταν ήρθε, τα πράγ­ματα δεν ήταν εύκολα ούτε γι’ αυτόν ούτε για τους γύρω του! Γεν­νή­θηκε σε ένα σπήλαιο, ήταν κυνη­γη­μέ­νος από την τότε κρατική εξουσία μέσα σε ένα περι­βάλ­λον όπου οι κατα­στά­σεις δεν ήταν καθόλου καλές. Δεν τις άλλαξε. Θα μπο­ρούσε να τις αλλάξει και να έρθει μέσα σε ειδυλ­λια­κές κατα­στά­σεις! Όμως, τις ξεπέ­ρασε και έδειξε πως θα πρέπει να φέρ­νουμε πάντα την Ειρήνη.

Κι εμείς, καλού­μεθα σήμερα να δια­χει­ρι­στούμε αυτή την κρίση. Κι αντί να υβρί­ζουμε, είναι καλύ­τερο να προ­σευ­χό­μα­στε και να προ­στα­τέ­ψουμε ο ένας τον άλλον!

Να έχουμε ελπίδα και αισιο­δο­ξία για το αύριο και να σκε­φτούμε ποιοι θα είμαστε και πού θα είμαστε την επόμενη μέρα.

Εύχομαι να ξεπε­ρά­σουμε όλα αυτά που μας ταλαι­πώ­ρη­σαν και μας ταλαι­πω­ρούν και να επι­κα­λε­στούμε την Χάρη και την Ευλογία του Θεού για όλο τον κόσμο.