«Ευχόμασταν το παιδί μας να μην πετύχει στις πανελλαδικές»

Το σκλη­ρό πρό­σω­πο της ελ­λη­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας αντι­κρί­ζουν αυτές τις μέρες δε­κά­δες από­φοι­τοι των λυ­κεί­ων, οι οποί­οι μπο­ρεί να πέ­τυ­χαν την ει­σα­γω­γή τους στα πα­νε­πι­στή­μια, όμως η οι­κο­νο­μι­κή αδυ­να­μία των γο­νέ­ων τους, τους απο­στε­ρεί το δι­καί­ω­μα στην ανώ­τε­ρη και ανώ­τα­τη μόρ­φω­ση. Σή­με­ρα στη Ρόδο υπάρ­χουν πολλά παι­διά, τα οποία πέ­τυ­χαν μεν στις πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις για τα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ, όμως εν τέλει θα φοι­τή­σουν σε κά­ποια σχολή του ΟΑΕΔ, διότι οι γο­νείς τους δεν μπο­ρούν να αντε­πε­ξέλ­θουν στις δα­πά­νες που απαι­τεί το ελ­λη­νι­κό εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα.

Οι πε­ρι­γρα­φές που γί­νο­νται από τα στε­λέ­χη των σχο­λών του ΟΑΕΔ της Ρόδου είναι απο­κα­λυ­πτι­κές: «Ερ­χο­νται εδώ οι γο­νείς και με δά­κρυα στα μάτια ζη­τούν να εξα­σφα­λί­σου­με μια θέση μα­θη­τεί­ας για τα παι­διά τους. Μας λένε ότι δεν έχουν χρή­μα­τα για να τα στεί­λουν στις σχο­λές που έχουν επι­τύ­χει μέσα από τις πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις και προ­κει­μέ­νου να απα­λύ­νουν την πι­κρία των παι­διών, προ­σπα­θούν να τους βρουν μια άλλη θέση για σπου­δές στο νησί μας».

Βέ­βαια, από την πλευ­ρά τους τα στε­λέ­χη του ΟΑΕΔ (και των άλλων σχο­λών που λει­τουρ­γούν στη Ρόδο), αντι­με­τω­πί­ζουν με κα­τα­νό­η­ση το όλο πρό­βλη­μα, ωστό­σο την ίδια στιγ­μή είναι υπο­χρε­ω­μέ­να να τη­ρή­σουν το δια­δι­κα­στι­κό που αφορά στον τρόπο επι­λο­γής των σπου­δα­στών για τα διά­φο­ρα τμή­μα­τα. «Υπάρ­χουν γο­νείς που μας λένε ότι ευ­χό­ντου­σαν τα παι­διά τους να μην επι­τύ­χουν στις πα­νελ­λα­δι­κές, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γουν αυτή την τόσο δυ­σά­ρε­στη στιγ­μή».

Το πρό­βλη­μα είναι ακόμα πιο με­γά­λο για τους γο­νείς εκεί­νους που έχουν παι­διά που σπου­δά­ζουν και έχουν ήδη πε­ρά­σει τα πρώτα εξά­μη­να της φοί­τη­σής τους. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η πε­ρι­γρα­φή που έκανε ένας γνω­στός Ρό­διος παπ­πούς προς τη «δη­μο­κρα­τι­κή»: «Ο εγ­γο­νός μου βρί­σκε­ται στο τέ­ταρ­το εξά­μη­νο των σπου­δών του, όμως οι γο­νείς του είναι και οι δύο απλή­ρω­τοι από τις δου­λειές τους. Τους συ­ντη­ρώ εγώ με τη σύ­ντα­ξή μου, αλλά τα έξοδα έχουν φτά­σει σε τόσο με­γά­λο ύψος, ώστε πια είναι αδύ­να­το να συ­νε­χί­σω να δίνω χρή­μα­τα. Δεν φτά­νουν για φα­γη­τό, για φάρ­μα­κα, για νοί­κια και για τις σπου­δές του εγ­γο­νού. Ηδη, του το έχω πει και το παιδί ψά­χνει να βρει δου­λειά εκεί που σπου­δά­ζει. Αν δεν βρει δου­λειά, που να του εξα­σφα­λί­ζει τα απα­ραί­τη­τα χρή­μα­τα, τότε ανα­γκα­στι­κά θα πρέ­πει να γυ­ρί­σει στη Ρόδο». Ο ίδιος τό­νι­σε ότι «δεν είναι στο χα­ρα­κτή­ρα μου, αλλά τις νύ­χτες δεν μπορώ να κοι­μη­θώ και πολ­λές φορές με παίρ­νουν τα δά­κρυα από την απο­γο­ή­τευ­ση γιατί ο εγ­γο­νός μου είναι πραγ­μα­τι­κά άρι­στος μα­θη­τής. Πώς κα­τα­ντή­σα­με έτσι;».

Ο πραγ­μα­τι­κός αριθ­μός των παι­διών που βρί­σκο­νται στην απελ­πι­στι­κή αυτή κα­τά­στα­ση δεν είναι δυ­να­τόν να υπο­λο­γι­στεί, όμως στα σί­γου­ρα είναι αρ­κε­τά με­γά­λος.

Τα παι­διά, οι φοι­τη­τές, οι πο­λί­τες του “αύριο” της ελ­λη­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας έχουν αρ­χί­σει να χά­νουν το δι­καί­ω­μα στην ανώ­τε­ρη και ανώ­τα­τη εκ­παί­δευ­ση. Δεν το χά­νουν λόγω δικής τους αδυ­να­μί­ας, αλλά εξαι­τί­ας της ανι­κα­νό­τη­τας του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου να υπο­στη­ρί­ξει όλα αυτά τα παι­διά. Η οι­κο­νο­μι­κή κρίση έχει αρ­χί­σει να χτυ­πά­ει με το χει­ρό­τε­ρο τρόπο το μέλ­λον της χώρας. Η οι­κο­νο­μι­κή κρίση κα­θο­δη­γεί τα παι­διά στο να πα­ρα­μεί­νουν για πάντα σε επαγ­γέλ­μα­τα «δεύ­τε­ρα».

 Νε­κτά­ριος Κα­λο­γή­ρου