«Ευχόμασταν το παιδί μας να μην πετύχει στις πανελλαδικές»

Το σκληρό πρόσωπο της ελλη­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας αντι­κρί­ζουν αυτές τις μέρες δεκάδες από­φοι­τοι των λυκείων, οι οποίοι μπορεί να πέτυχαν την εισα­γωγή τους στα πανε­πι­στή­μια, όμως η οικο­νο­μική αδυ­να­μία των γονέων τους, τους απο­στε­ρεί το δικαί­ωμα στην ανώτερη και ανώτατη μόρφωση. Σήμερα στη Ρόδο υπάρ­χουν πολλά παιδιά, τα οποία πέτυχαν μεν στις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις για τα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ, όμως εν τέλει θα φοι­τή­σουν σε κάποια σχολή του ΟΑΕΔ, διότι οι γονείς τους δεν μπορούν να αντε­πε­ξέλ­θουν στις δαπάνες που απαιτεί το ελλη­νικό εκπαι­δευ­τικό σύστημα.

Οι περι­γρα­φές που γίνο­νται από τα στελέχη των σχολών του ΟΑΕΔ της Ρόδου είναι απο­κα­λυ­πτι­κές: «Ερχο­νται εδώ οι γονείς και με δάκρυα στα μάτια ζητούν να εξα­σφα­λί­σουμε μια θέση μαθη­τείας για τα παιδιά τους. Μας λένε ότι δεν έχουν χρήματα για να τα στεί­λουν στις σχολές που έχουν επι­τύ­χει μέσα από τις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις και προ­κει­μέ­νου να απα­λύ­νουν την πικρία των παιδιών, προ­σπα­θούν να τους βρουν μια άλλη θέση για σπουδές στο νησί μας».

Βέβαια, από την πλευρά τους τα στελέχη του ΟΑΕΔ (και των άλλων σχολών που λει­τουρ­γούν στη Ρόδο), αντι­με­τω­πί­ζουν με κατα­νό­ηση το όλο πρό­βλημα, ωστόσο την ίδια στιγμή είναι υπο­χρε­ω­μένα να τηρή­σουν το δια­δι­κα­στικό που αφορά στον τρόπο επι­λο­γής των σπου­δα­στών για τα διάφορα τμήματα. «Υπάρ­χουν γονείς που μας λένε ότι ευχό­ντου­σαν τα παιδιά τους να μην επι­τύ­χουν στις πανελ­λα­δι­κές, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γουν αυτή την τόσο δυσά­ρε­στη στιγμή».

Το πρό­βλημα είναι ακόμα πιο μεγάλο για τους γονείς εκεί­νους που έχουν παιδιά που σπου­δά­ζουν και έχουν ήδη περάσει τα πρώτα εξάμηνα της φοί­τη­σής τους. Είναι χαρα­κτη­ρι­στική η περι­γραφή που έκανε ένας γνωστός Ρόδιος παππούς προς τη «δημο­κρα­τική»: «Ο εγγονός μου βρί­σκε­ται στο τέταρτο εξάμηνο των σπουδών του, όμως οι γονείς του είναι και οι δύο απλή­ρω­τοι από τις δου­λειές τους. Τους συντηρώ εγώ με τη σύνταξή μου, αλλά τα έξοδα έχουν φτάσει σε τόσο μεγάλο ύψος, ώστε πια είναι αδύνατο να συνε­χίσω να δίνω χρήματα. Δεν φτάνουν για φαγητό, για φάρμακα, για νοίκια και για τις σπουδές του εγγονού. Ηδη, του το έχω πει και το παιδί ψάχνει να βρει δουλειά εκεί που σπου­δά­ζει. Αν δεν βρει δουλειά, που να του εξα­σφα­λί­ζει τα απα­ραί­τητα χρήματα, τότε ανα­γκα­στικά θα πρέπει να γυρίσει στη Ρόδο». Ο ίδιος τόνισε ότι «δεν είναι στο χαρα­κτήρα μου, αλλά τις νύχτες δεν μπορώ να κοιμηθώ και πολλές φορές με παίρ­νουν τα δάκρυα από την απο­γο­ή­τευση γιατί ο εγγονός μου είναι πραγ­μα­τικά άριστος μαθητής. Πώς κατα­ντή­σαμε έτσι;».

Ο πραγ­μα­τι­κός αριθμός των παιδιών που βρί­σκο­νται στην απελ­πι­στική αυτή κατά­σταση δεν είναι δυνατόν να υπο­λο­γι­στεί, όμως στα σίγουρα είναι αρκετά μεγάλος.

Τα παιδιά, οι φοι­τη­τές, οι πολίτες του “αύριο” της ελλη­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας έχουν αρχίσει να χάνουν το δικαί­ωμα στην ανώτερη και ανώτατη εκπαί­δευση. Δεν το χάνουν λόγω δικής τους αδυ­να­μίας, αλλά εξαι­τίας της ανι­κα­νό­τη­τας του ελλη­νι­κού δημο­σίου να υπο­στη­ρί­ξει όλα αυτά τα παιδιά. Η οικο­νο­μική κρίση έχει αρχίσει να χτυπάει με το χει­ρό­τερο τρόπο το μέλλον της χώρας. Η οικο­νο­μική κρίση καθο­δη­γεί τα παιδιά στο να παρα­μεί­νουν για πάντα σε επαγ­γέλ­ματα «δεύτερα».

 Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου