Ο δημοτικός φόρος κρίθηκε συμβατός με το Κοινοτικό Δίκαιο!

Σύμ­φω­νος με τη συνθήκη για την Λει­τουρ­γία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης κρίθηκε από την Γενική Διεύ­θυνση της Ενωσης Φορο­λο­γίας και Τελω­νείων της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, ο αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός δημο­τι­κός φόρος της Δωδε­κα­νή­σου!

Η «δημο­κρα­τική» φέρνει σήμερα στο φως της δημο­σιό­τη­τας έγγραφο της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, που εκδό­θηκε την 31η Οκτω­βρίου 2013 και ενη­με­ρώ­νει αρμο­δίως την πλη­ρε­ξού­σια δικη­γόρο της Ομο­σπον­δίας Επαγ­γελ­μα­τιών, Βιο­τε­χνών και Εμπόρων των Δωδε­κα­νή­σων, που προ­σέ­φυγε μέσω του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου, ότι δεν θα κινηθεί η υπόθεση σε βάρος της Ελλη­νι­κής Κυβέρ­νη­σης για την ακύρωσή του.

Η προ­σφυγή ενώπιον της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής έγινε τον Οκτώ­βριο του 2012, λίγες μέρες μετά την συζή­τηση ενώπιον του Β’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας σε 7μελή σύνθεση, των προ­σφυ­γών των εται­ρειών “ΤΕΡΝΑ Α.Ε. – ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε-ΕΜΠΕΔΟΣ Α.Ε. – J & P ABAΞ Α.Ε. – ΙΜΕC GMBH”, ως μετο­νο­μά­σθηκε η κοι­νο­πρα­ξία με την επω­νυ­μία «ΓΕΚ Α.Ε.-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΔΟΜΙΚΗ Α.Ε.-ΑΤΕ ΓΝΩΜΩΝ Α.Ε.-ΑΒΑΞ Α.Ε.-ΙMEC GMBH”, κατά του Δήμου Ροδίων.

Το Eπιμελητήριο Δωδε­κα­νή­σου, εκπρο­σω­πού­μενο από τη δικη­γο­ρική εται­ρεία “Ζέπος και Γιαν­νό­που­λος”, που εκπρο­σω­πεί και την ως άνω κοι­νο­πρα­ξία, υπέβαλε ενώπιον της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής ολο­κλη­ρω­μένο φάκελο συνο­δευό­μενο από δια­μαρ­τυ­ρία 40 σωμα­τείων κατά του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ..

Είχε προη­γη­θεί εξάλλου και κινη­το­ποί­ηση κατοί­κων της Καλύ­μνου, που δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν για τις ανι­σό­τη­τες του φόρου.

Η μάχη που δεν τελε­σφό­ρησε ενώπιον της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής κερ­δή­θηκε αμε­τα­κλή­τως στην Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας.

Στην επι­στολή της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Ανα­φο­ρικά με την δια­μαρ­τυ­ρία σας με αριθμό ανα­φο­ράς CHAP(2012)2829 την οποία υπο­βά­λατε εκ μέρους του κ. Γιάννη Κακλιού της Ομο­σπον­δίας Επαγ­γελ­μα­τιών, Βιο­τε­χνών και Εμπόρων των Δωδε­κα­νή­σων.

Παρα­καλώ επι­τρέψτε μου πρώτα από όλα να απο­λο­γηθώ για την καθυ­στέ­ρηση της απά­ντη­σης στην επι­στολή σας.

Στην δια­μαρ­τυ­ρία σας θέτετε έναν αριθμό ζητη­μά­των που αφορούν τον Δημο­τικό Φόρο της Νομαρ­χίας Δωδε­κα­νή­σου.

Σκοπός της παρού­σας επι­στο­λής είναι να σας παρέχει το απο­τέ­λε­σμα της εκτί­μη­σης της Μονάδας μου ανα­φο­ρικά μόνο με την πιθανή σύρραξη του προ­α­να­φε­ρό­με­νου φόρου με το Άρθρο 110 της Συν­θή­κης για την Λει­τουρ­γία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (καλού­μενη στο εξής «ΣΛΕΕ»). Για το τμήμα που αφορά την πιθανή ασυμ­βα­τό­τητα θεμε­λιω­δών ελευ­θε­ριών έχετε ήδη λάβει μια ανάλυση με ξεχω­ρι­στή επι­στολή από μια άλλη ενότητα της Γενικής Διεύ­θυν­σης.

Στην δια­μαρ­τυ­ρία σας ισχυ­ρί­ζε­στε ότι ο Δημο­τι­κός Φόρος που επι­βλή­θηκε στην Νομαρ­χία Δωδε­κα­νή­σου, και θεσπί­στηκε μέσω του Άρθρου 60 του Νόμου 2214/94 είναι ασύμ­φω­νος με το Άρθρο 110 της ΣΛΕΕ.

Υπο­στη­ρί­ζετε ότι ο Δωδε­κα­νη­σια­κός Δημο­τι­κός Φόρος (καλού­με­νος στο εξής «ΔΔΦ») είναι ένας φόρος που επι­βάλ­λε­ται στα ακα­θά­ρι­στα εισο­δή­ματα επι­χει­ρη­μα­τιών που εκτε­λούν οικο­νο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες στην νομαρ­χία Δωδε­κα­νή­σου και ότι κάτι τέτοιο ισο­δυ­να­μεί με φορο­λο­γική επι­βά­ρυνση αγαθών που πωλού­νται στα Δωδε­κά­νησα. Σε αυτή την περί­πτωση, η παρα­βί­αση του Άρθρου 110 της ΣΛΕΕ προ­έρ­χε­ται από την υψη­λό­τερη φορο­λο­γική επι­βά­ρυνση την οποία απο­κτούν τα αγαθά από άλλα Κράτη Μέλη που πρό­κει­ται να πωλη­θούν στην Νομαρ­χία Δωδε­κα­νή­σου, ανα­φο­ρικά με τα αγαθά που πωλού­νται σε άλλα μέρη της Ελλάδας, όπου δεν εφαρ­μό­ζε­ται αυτός ο φόρος, τα οποία υπό­κει­νται σε χαμη­λό­τερη φορο­λο­γική επι­βά­ρυνση.

Σύμφωνα με την ανάλυσή σας ο ΔΔΦ είναι ένας φόρος που υπο­λο­γί­ζε­ται ανα­φο­ρικά με την τιμή πώλησης των αγαθών που πωλού­νται στην περιοχή της Δωδε­κα­νή­σου. Ωστόσο, υπο­στη­ρί­ζετε ότι εάν επρό­κειτο να ισχυ­ρι­στεί κανείς ότι ο ΔΔΦ είναι ένας φόρος επί της δρα­στη­ριό­τη­τας της επι­χεί­ρη­σης, δύο απο­φά­σεις του Δικα­στη­ρίου της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (καλού­μενο στο εξής «το Δικα­στή­ριο», C-221/06 Δήμος Frohleiten (Stadtgemeinde Frohleiten), και C-206/06 Δίκτυο της Έσση (Essent Network) υπο­στη­ρί­ζουν το επι­χεί­ρημα ότι κάτω από συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες επίσης ένας φόρος επί της δρα­στη­ριό­τη­τας της επι­χεί­ρη­σης μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί ως φόρος σε αγαθά και επο­μέ­νως εμπί­πτει στο πλαίσιο του Άρθρου 110 της ΣΛΕΕ. Επι­θυ­μείτε επο­μέ­νως από την Επι­τροπή να λάβει δράση κατά της Ελλάδας δεδο­μέ­νου ότι ο ΔΔΦ είναι ασύμ­βα­τος με το Άρθρο 110 της ΣΛΕΕ.

Έπειτα από προ­σε­κτική ανάλυση των επι­χει­ρη­μά­των που θέσατε το προ­σω­πικό μου κατέ­ληξε στο συμπέ­ρα­σμα ότι, σε αντί­θεση με αυτά που υπο­βά­λατε, ο ΔΔΦ δεν μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί ως φόρος επί των αγαθών κατά την έννοια του Άρθρου 110 ΣΛΕΕ και ότι επο­μέ­νως εμπί­πτει εκτός του αντι­κει­μέ­νου του τελευ­ταίου.

Το Άρθρο 60 του Νόμου 2214/1994 ορίζει τον ΔΔΦ ως έναν φόρο επί των ακα­θά­ρι­στων εισο­δη­μά­των που προ­κύ­πτει από την απόδοση της οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στην περι­φέ­ρεια της Νομαρ­χίας Δωδε­κα­νή­σου από οποιο­δή­ποτε άτομο που πληροί της προ­ϋ­πο­θέ­σεις ενός επι­χει­ρη­μα­τία, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του Ελλη­νι­κού Κώδικα Βιβλίων και Στοι­χείων (Προ­ε­δρικό Διά­ταγμα 186/192).

Ο φόρος υπο­λο­γί­ζε­ται επί των ακα­θά­ρι­στων εισο­δη­μά­των όπως ορί­ζο­νται για σκοπούς φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος εφαρ­μό­ζο­ντας ένα συγκε­κρι­μένο φορο­λο­γικό ποσοστό στον συντε­λε­στή καθαρών κερδών ο οποίος προ­κα­θο­ρί­ζε­ται για συγκε­κρι­μέ­νες οικο­νο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες.

Το Άρθρο 60 ανα­γρά­φει ότι εάν ένας επι­χει­ρη­μα­τίας ασκεί μεικτή δρα­στη­ριό­τητα (αγαθά και υπη­ρε­σίες), ο φόρος υπο­λο­γί­ζε­ται ξεχω­ρι­στά για κάθε μια από αυτές.

Εφαρ­μό­ζε­ται ένας αριθμός εξαι­ρέ­σεων για ακα­θά­ρι­στα εισο­δή­ματα που προ­κύ­πτουν π.χ. από ενα­έ­ριες και θαλάσ­σιες μετα­φο­ρές, πώληση αυτο­κι­νή­των, κτλ.

Ο Κώδικας Βιβλίων και Στοι­χείων ορίζει ως επι­χει­ρη­μα­τίες τα φυσικά και νομικά πρόσωπα που ασκούν βιο­μη­χα­νική, χει­ρο­τε­χνική, γεωρ­γική δρα­στη­ριό­τητα ή δρα­στη­ριό­τητα ελεύ­θε­ρης φύσης.

Ως γενικός κανόνας εφαρ­μο­στέος στους επι­χει­ρη­μα­τίες ανε­ξαρ­τή­τως της νομικής μορφής στην οποία λει­τουρ­γούν (ατομική επι­χεί­ρηση ή εται­ρεία), το Άρθρο 4 του Ελλη­νι­κού Κώδικα Φορο­λο­γίας Εισο­δή­μα­τος (Νόμος 2238/94) ορίζει ως φορο­λο­γη­τέο εισό­δημα τα κέρδη αυτά που προ­κύ­πτουν από έναν καθο­ρι­σμένο αριθμό δια­φο­ρε­τι­κών πηγών: εισό­δημα από ακίνητη και κινητή περιου­σία, εμπο­ρι­κές και γεωρ­γι­κές επι­χει­ρή­σεις, εισό­δημα από εργασία, ελεύ­θερα επαγ­γέλ­ματα και εισό­δημα προ­ερ­χό­μενο από οποια­δή­ποτε άλλη πηγή. Υπό αυτές τις συν­θή­κες ο ισχυ­ρι­σμός ότι ένας φόρος εφαρ­μο­στέος στο ακα­θά­ρι­στο εισό­δημα θα ήταν ισο­δύ­να­μος με έναν φόρο επί των αγαθών, γεγονός το οποίο απο­τε­λεί έναν από τους όρους που απαι­τού­νται από το Άρθρο 110 της ΣΛΕΕ, δεν φαί­νε­ται να ευστα­θεί.

Η έννοια του ακα­θά­ρι­στου εισο­δή­μα­τος απο­τε­λεί στην πραγ­μα­τι­κό­τητα έναν αριθμό δια­φο­ρε­τι­κών παρα­γό­ντων εισο­δή­μα­τος που περι­λαμ­βά­νουν εισό­δημα από την πώληση αγαθών χωρίς όμως να περιο­ρί­ζε­ται μόνο σε αυτό.

Ενι­σχύ­ο­ντας αυτό το επι­χεί­ρημα, θα ήθελα να ανα­φερθώ στην Εγκύ­κλιο του Υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών Αρ. 34294/1994 την οποία προ­σαρ­τάτε στην δια­μαρ­τυ­ρία σας. Η συγκε­κρι­μένη Εγκύ­κλιος παρέχει σαφείς οδηγίες οι οποίες θα πρέπει να καθο­δη­γούν στην σαφή εφαρ­μογή του ΔΔΦ και παρέχει επίσης σαφή παρα­δείγ­ματα.

Το πρώτο παρά­δειγμα (σελίδα 27 της Εγκυ­κλίου) επε­ξη­γεί με σαφή­νεια ότι πέρα από την κατη­γο­ρία του εισο­δή­μα­τος που προ­κύ­πτει από «πωλή­σεις που πραγ­μα­το­ποιού­νται από την εται­ρική έδρα» (εισό­δημα που κατα­χω­ρεί­ται στην ενότητα α) στο παρά­δειγμα) υπάρχει επίσης η κατη­γο­ρία «άλλο δια­φο­ρε­τικό εισό­δημα που δεν ορί­ζε­ται συγκε­κρι­μένα» (εισό­δημα που κατα­χω­ρεί­ται στην ενότητα β) του παρα­δείγ­μα­τος). Παρόλα αυτά, το εισό­δημα και από τις δύο κατη­γο­ρίες απο­τε­λεί την φορο­λο­γη­τέα βάση για τον υπο­λο­γι­σμό του ΔΔΦ. Είναι επο­μέ­νως προ­φα­νές ότι η έννοια του ακα­θά­ρι­στου εισο­δή­μα­τος για τους σκοπούς του ΔΔΦ δια­φέ­ρει από την αξία των αγαθών και δεν περιο­ρί­ζε­ται στην τελευ­ταία. Θα συμ­φω­νήσω ότι από οικο­νο­μι­κής πλευράς ο ΔΔΦ μπορεί να αντι­κα­το­πτρι­στεί επίσης στην τιμή των αγαθών εφόσον η φορο­λο­γική επι­βά­ρυνση των οικο­νο­μι­κών δρα­στη­ριο­τή­των μπορεί να απο­τε­λέ­σει έναν παρά­γο­ντα που επη­ρε­ά­ζει την τιμή των αγαθών και υπη­ρε­σιών προς πώληση. Δεν μπορώ ωστόσο να συμ­φω­νήσω ότι ο ΔΔΦ μπορεί να τεθεί υπό αμφι­σβή­τηση σύμφωνα με το Άρθρο 110 της ΣΛΕΕ.

Ερχό­με­νος στην νομο­λο­γία του Δικα­στη­ρίου που ανα­φέ­ρετε, μπορώ να παρα­τη­ρήσω ότι δεν επι­δει­κνύει την σχε­τι­κό­τητα που επι­κα­λεί­σθε στην δια­μαρ­τυ­ρία σας. Στην απόφαση που πάρθηκε στον Δήμο του Frohleiten είναι αλήθεια ότι το Δικα­στή­ριο στην παρά­γραφο 43, ανα­φε­ρό­μενο σε μια προη­γού­μενη νομο­λο­γία, ανα­γνώ­ρισε την πιθα­νό­τητα ένας φόρος να μπορεί να εμπί­πτει στο πλαίσιο του Άρθρου 110 ακόμα και εάν επι­βάλ­λε­ται όχι σε προ­ϊ­ό­ντα αλλά στην συγκε­κρι­μένη δρα­στη­ριό­τητα που σχε­τί­ζε­ται με τα προ­ϊ­ό­ντα. Το Δικα­στή­ριο ωστόσο απαί­τησε επίσης μια στενή σύνδεση του φόρου με την αξία των ίδιων των προ­ϊ­ό­ντων ανα­φέ­ρο­ντας ότι «υπο­λο­γί­ζε­ται μεταξύ άλλων, σύμφωνα με το βάρος του συγκε­κρι­μέ­νου προ­ϊ­ό­ντος».

Η τελευ­ταία αυτή προ­ϋ­πό­θεση εκπλη­ρώ­θηκε από τον Αυστριακό φόρο στον Δήμο του Frohleiten η οποία σύμφωνα με την παρά­γραφο 11 της από­φα­σης περι­γρά­φε­ται ότι λαμ­βά­νε­ται ως βάση της εκτί­μη­σης «η μάζα του βάρους, που αντι­στοι­χεί στο ακα­θά­ρι­στο βάρος … το οποίο είναι το βάρος των απο­βλή­των, συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας την συσκευα­σία». Επι­πλέον, η παρά­γρα­φος 12 της ίδιας από­φα­σης περι­γρά­φει τον Αυστριακό φόρο όπως εκφρά­ζε­ται σε ευρώ «με τόνους στρογ­γυ­λο­ποι­η­μέ­νους ανοδικά». Επίσης, ένα τιμο­λό­γιο παρέ­θετε τις διά­φο­ρες τιμές σύμφωνα με την φύση των απο­βλή­των, την ημε­ρο­μη­νία από­θε­σης και τον εξο­πλι­σμό του χώρου διά­θε­σης των απο­βλή­των. Στο Δήμο Frohleiten επο­μέ­νως δημιουρ­γή­θηκε ένας σαφής σύν­δε­σμος ανάμεσα στο βάρος και τον τύπο των συγκε­κρι­μέ­νων αγαθών και του ποσού του πλη­ρω­τέου φόρου.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για την επι­πλέον χρέωση στην τιμή για την μετά­δοση του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος η οποία ήταν υπό συζή­τηση στο Δίκτυο Essent όπου το Δικα­στή­ριο, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας και πάλι ότι ένας φόρος μπορεί να εμπί­πτει στο Άρθρο 110 ακόμα και αν δεν επι­βάλ­λε­ται στα ίδια τα προ­ϊ­ό­ντα αλλά στην δρα­στη­ριό­τητα που σχε­τί­ζε­ται με αυτό το προϊόν, κατέ­ληξε (παρά­γρα­φος 47 της από­φα­σης) ότι η επι­πλέον επι­βά­ρυνση ενέ­πι­πτε στο Άρθρο 110 επειδή επι­βαλ­λό­ταν σε ένα «αντι­κει­με­νικό κρι­τή­ριο το οποίο είναι ο αριθμός των kWh που μετα­δί­δο­νταν». Επίσης στο Δίκτυο Essent επο­μέ­νως η επιβολή του φόρου συν­δε­ό­ταν εμφανώς στενά με μια μονάδα μέτρη­σης των συγκε­κρι­μέ­νων αγαθών (ηλε­κτρι­σμός).

Οι δύο απο­φά­σεις συμ­βα­δί­ζουν με τον σκοπό του Άρθρου 110, ο οποίος είναι να προ­σφέ­ρει μια συγκε­κρι­μένη προ­στα­σία σε αγαθά από άλλα Κράτη Μέλη της ΕΕ, αλλά ο οποίος απαιτεί ότι η υψη­λό­τερη φορο­λο­γική επι­βά­ρυνση σε αγαθά να είναι εμφανώς ευδιά­κριτη, προ­κα­θο­ρι­σμένη και υπο­λο­γί­σιμη.

Αυτό δεν συμ­βαί­νει στην υπόθεση του ΔΔΦ, ο οποίος επι­βάλ­λε­ται στο ακα­θά­ρι­στο εισό­δημα και ο οποίος, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, περι­λαμ­βά­νει μια μεγάλη κατη­γο­ρία δια­φο­ρε­τι­κών πηγών εισο­δή­μα­τος. Για αυτό τον λόγο, δεν μπο­ρούμε να εφαρ­μό­σουμε ανα­λο­γικά την νομο­λο­γία του Δήμου Frohleiten και του Δικτύου Essent στον ΔΔΦ.

Κατα­λή­γο­ντας στα νομικά επι­χει­ρή­ματα που ανα­γρά­φο­νται παρα­πάνω, θα ήθελα να ανα­φερθώ σε μια ανοικτή επι­στολή του κ. Χατζηευ­θυ­μίου, πρώην Δημάρ­χου Ρόδου, προς τον Υπουργό Οικο­νο­μι­κών κ. Στουρ­νάρα και τον Υπουργό Εσω­τε­ρι­κών κ. Στυ­λια­νίδη. Ο Δήμαρ­χος υπε­ρα­σπί­ζε­ται την δια­τή­ρηση του ΔΔΦ ως σημα­ντική πηγή εσόδων για την τοπική αυτο­διοί­κηση στην περιοχή της Δωδε­κα­νή­σου. Η ανοικτή επι­στολή χρο­νο­λο­γεί­ται την 12η Ιουλίου 2012.

Αν και δεν πρό­κει­ται για επίσημο νομικό έγγραφο, η συγκε­κρι­μένη επι­στολή είναι αρκετά ενδια­φέ­ρουσα καθώς παρέχει μια ιστο­ρική ανα­δρομή για την εισα­γωγή του ΔΔΦ. Ο φόρος αυτός χρο­νο­λο­γεί­ται από την δεκα­ε­τία του 30’, την εποχή της Ιτα­λι­κής κατοχής, όπου επι­βαλ­λό­ταν σε όλα τα εισα­γό­μενα και εξα­γό­μενα προ­ϊ­ό­ντα από και προς τα Δωδε­κά­νησα στο 4% και 2% της αξίας τους αντι­στοί­χως. Με την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρω­παϊκή Κοι­νό­τητα, και επα­κό­λουθα με την ίδρυση μιας πραγ­μα­τι­κής Εσω­τε­ρι­κής Αγοράς από το 1993 και την κατάρ­γηση των συνόρων, μια εκ νέου ανα­θε­ώ­ρηση του φόρου ήταν απα­ραί­τητη καθώς ήταν προ­φα­νές ότι με την μορφή του θα βρι­σκό­ταν σε αντί­θεση με το Άρθρο 95 της Συν­θή­κης της ΕΚ (τώρα 110 της ΣΛΕΕ). Ένας αριθμός πολι­τι­κών συζη­τή­σεων έλαβαν χώρα όπως ανα­φέ­ρε­ται στην επι­στολή για να εκσυγ­χρο­νι­στεί η εκτί­μηση και η είσπραξη του φόρου αλλά καθώς επίσης και για να απο­συν­δε­θεί ο αυστη­ρός σύν­δε­σμος με προ­ϊ­ό­ντα που εισέρ­χο­νταν στην περιοχή των Δωδε­κα­νή­σων. Ως απο­τέ­λε­σμα της συζή­τη­σης υιο­θε­τή­θηκε το κείμενο του Άρθρου 60 του Νόμου 2214/1994 το οποίο θεω­ρή­θηκε ότι πλη­ρούσε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις μεταξύ άλλων της Εσω­τε­ρι­κής Αγοράς εισά­γο­ντας έναν φόρο επί των οικο­νο­μι­κών δρα­στη­ριο­τή­των συγκρί­σιμο με έναν φόρο επί του εισο­δή­μα­τος, επο­μέ­νως εκτός του πλαι­σίου του Άρθρου 95 της ΕΚ.

Με βάση την παρα­πάνω ανάλυση, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη ότι το θέμα που έχετε θέσει δεν απο­δει­κνύει μια παρα­βί­αση του Άρθρου 110 της ΣΛΕΕ, δεν θα προ­χω­ρή­σουμε σε καμία ενέρ­γεια κατά της Ελλη­νι­κής Κυβέρ­νη­σης. Ανα­λό­γως, η δια­μαρ­τυ­ρία σας θα θεω­ρη­θεί ότι δεν υφί­στα­ται πλέον εκτός και εάν λάβουμε το συντο­μό­τερο δυνατό, και σε οποια­δή­ποτε περί­πτωση εντός τεσ­σά­ρων εβδο­μά­δων από την παρα­λαβή της παρού­σας επι­στο­λής, νέες πλη­ρο­φο­ρίες ικανές να αιτιο­λο­γή­σουν περαι­τέρω εκτί­μηση.

Με Εκτί­μηση,

Micole Wieme

Προϊ­στά­με­νος Μονάδας».