Το Εφετείο ακύρωσε ως καταχρηστική την κατάσχεση στο γραφείο λογιστή που είχε προσφέρει 150.000 ευρώ για να κλείσει τα δάνειά του

• Η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης δεν απά­ντησε στην πρόταση εφάπαξ εξό­φλη­σης και την επομένη επέδωσε ξανά τη διαταγή πλη­ρω­μής, ενώ λίγους μήνες αργό­τερα κατά­σχεσε την επαγ­γελ­μα­τική στέγη του οφει­λέτη. Το δικα­στή­ριο εξα­φά­νισε την πρω­τό­δικη απόφαση και ακύρωσε την επιταγή και την κατά­σχεση

Ως κατα­χρη­στική έκρινε το Μονο­με­λές Εφετείο την κατά­σχεση που επέβαλε εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης κόκ­κι­νων δανείων στο γραφείο Ροδίτη λογιστή. Με απόφαση που δημο­σιεύ­θηκε στις 9 Νοεμ­βρίου 2026 ανέ­τρεψε την απόφαση του Πρω­το­δι­κείου, η οποία είχε απορ­ρί­ψει την ανακοπή του οφει­λέτη, και ακύρωσε την επιταγή προς πληρωμή και την έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης.

Το δικα­στή­ριο δέχθηκε ότι η εται­ρεία υπερέβη προ­φα­νώς τα όρια της καλής πίστης. Ο οφει­λέ­της είχε προ­τεί­νει να εξο­φλή­σει τα δάνειά του κατα­βάλ­λο­ντας εφάπαξ 150.000 ευρώ και δεν πήρε ποτέ απά­ντηση. Η εται­ρεία προ­χώ­ρησε στην εκτέ­λεση ενώ εκκρε­μού­σαν ακόμη οι ανα­κο­πές του. Το Εφετείο στάθηκε ιδιαί­τερα στο ότι το ακίνητο που κατα­σχέ­θηκε είναι η επαγ­γελ­μα­τική στέγη του λογιστή και ότι, αν το έχανε, δεν θα μπο­ρούσε πλέον να ασκεί το επάγ­γελμά του.

Τον οφει­λέτη εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Εμμα­νουήλ Ζέζιος.

Η πρόταση που δεν απα­ντή­θηκε ποτέ

Ο οφει­λέ­της ζήτησε για πρώτη φορά ρύθμιση από την εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης στις 19 Δεκεμ­βρίου 2021. Πρό­τεινε τότε να περιο­ρι­στεί η οφειλή από τα 2 δάνειά του στις 50.000 ευρώ. Μαζί έστειλε φορο­λο­γικά στοι­χεία και 7 έγγραφα για τη σοβαρή ασθέ­νεια της μητέρας του. Όπως υπο­στη­ρί­ζει, τη φρο­ντίδα της την είχε ανα­λά­βει απο­κλει­στικά ο ίδιος.

Η εται­ρεία απά­ντησε με διαταγή πλη­ρω­μής. Του επι­δό­θηκε τον Μάρτιο του 2023 μαζί με επιταγή για 78.837,25 ευρώ και εκείνος κατέ­θεσε ανακοπή. Οι 2 πλευρές συνέ­χι­σαν να επι­κοι­νω­νούν. Στις 17 Ιουνίου 2024 η εται­ρεία ζήτησε πρό­σθετα δικαιο­λο­γη­τικά. Ο οφει­λέ­της τα έστειλε την επομένη και στο ίδιο μήνυμα έκανε την τελική του πρόταση: να κατα­βά­λει εφάπαξ 150.000 ευρώ έως τις 31 Ιανουα­ρίου 2025 και να εξο­φλή­σει πλήρως τα δάνεια. Έγραφε ότι θα μάζευε το ποσό που­λώ­ντας περιου­σιακά στοι­χεία και δανει­ζό­με­νος από συγ­γε­νείς και φίλους. Το δικα­στή­ριο χαρα­κτη­ρί­ζει το ποσό «ομο­λο­γου­μέ­νως μεγάλο».

Η εται­ρεία δεν απά­ντησε. Στις 19 Ιουνίου 2024, την επόμενη ημέρα, του επέδωσε ξανά τη διαταγή πλη­ρω­μής με νέα επιταγή για 76.891,25 ευρώ. Ο οφει­λέ­της άσκησε δεύτερη ανακοπή, αλλά η εται­ρεία δεν περί­μενε να εκδι­κα­στούν οι ανα­κο­πές. Στις 11 Σεπτεμ­βρίου 2024 κατά­σχεσε για 50.000 ευρώ πλέον τόκων και εξόδων, ποσό που αντι­στοι­χούσε σε μέρος του κεφα­λαίου. Η κατά­σχεση έπεσε σε κατά­στημα 53,40 τετρα­γω­νι­κών μέτρων, όπου στε­γά­ζε­ται το λογι­στικό του γραφείο.

Από την απόρ­ριψη στη δικαί­ωση

Ο οφει­λέ­της κατέ­θεσε τρίτη ανακοπή. Υπο­στή­ριξε ότι η εται­ρεία ασκούσε κατα­χρη­στικά το δικαί­ωμά της, αφού από τα αιτή­ματα ρύθ­μι­σης ήξερε ότι η οικο­νο­μική του θέση ήταν δύσκολη. Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο απέρ­ριψε την ανακοπή στις 10 Μαρτίου 2025. Τον λόγο αυτό τον έκρινε μη νόμιμο και δεν τον εξέτασε επί της ουσίας. Ο οφει­λέ­της άσκησε έφεση, που εκδι­κά­στηκε μετά από αναβολή στις 8 Μαΐου 2026.

Το Εφετείο έκρινε ότι το πρω­το­δι­κείο είχε σφάλει. Εξα­φά­νισε την απόφασή του και δίκασε το ίδιο την υπόθεση. Σύμφωνα με το σκε­πτικό, η καλή πίστη υπο­χρέ­ωνε την εται­ρεία να απα­ντή­σει γραπτώς στην τελευ­ταία προ­σφορά. Την υπο­χρέ­ωνε επίσης να περι­μέ­νει την εκδί­καση των ανα­κο­πών, που δεν είχαν οριστεί για μακρινή ημε­ρο­μη­νία. Η εται­ρεία αντί­θετα επέ­σπευσε την εκτέ­λεση, και μάλιστα για μέρος μόνο του ποσού. Το δικα­στή­ριο έδωσε ιδιαί­τερο βάρος στο ότι το ακίνητο είναι η επαγ­γελ­μα­τική στέγη του λογιστή. Αν το έχανε, δεν θα μπο­ρούσε να δου­λέ­ψει και θα δυσκο­λευό­ταν ακόμη περισ­σό­τερο να εξο­φλή­σει, παρότι είχε δείξει εμφανώς ότι θέλει να αντα­πο­κρι­θεί.

Οι επαφές για συμ­βι­βα­σμό συνε­χί­στη­καν και μετά την κατά­σχεση. Στις 27 Ιανουα­ρίου 2026 υπάλ­λη­λος της εται­ρείας ενη­μέ­ρωσε τον οφει­λέτη ότι το αίτημά του για εξό­φληση με 150.000 ευρώ είχε σταλεί στο εγκρι­τικό κλι­μά­κιο και ότι περί­με­ναν απά­ντηση.

Το Εφετείο έκρινε τη συμπε­ρι­φορά της εται­ρείας κατα­χρη­στική και αντί­θετη στα χρηστά συναλ­λα­κτικά ήθη και στην αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας. Ακύρωσε την επιταγή του Ιουνίου 2024 και την κατά­σχεση. Συμ­ψή­φισε τα δικα­στικά έξοδα και των 2 βαθμών και διέταξε να επι­στρα­φεί στον οφει­λέτη το παρά­βολο της έφεσης.

Η παλαιό­τερη διαμάχη με την τράπεζα

Τα 2 στε­γα­στικά δάνεια, του 2006 και του 2007, βρί­σκο­νται στα δικα­στή­ρια από το 2015. Εκείνη τη χρονιά ο οφει­λέ­της κατέ­θεσε αγωγή κατά της τρά­πε­ζας. Ζητούσε να κριθεί άκυρος ένας όρος του πρό­σθε­του πρω­το­κόλ­λου επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­σης και να μειωθεί ανα­λο­γικά το κεφά­λαιο. Ζητούσε επίσης απο­ζη­μί­ωση, και για ηθική βλάβη. Η αγωγή απορ­ρί­φθηκε το 2017. Στην έφεση, το Τρι­με­λές Εφετείο ανέβαλε το 2021 την ορι­στική απόφαση, για να συμπλη­ρω­θεί η πλη­ρε­ξου­σιό­τητα της δικη­γό­ρου της τρά­πε­ζας. Από τότε η υπόθεση δεν έχει επα­νέλ­θει και τελε­σί­δικη απόφαση δεν έχει βγει.