Δικαίωση για 16 και απόρριψη για 18 εργαζόμενους του Δημοτικού Οργανισμού Πρόνοιας Ρόδου στη διεκδίκηση των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας

Με δια­φο­ρε­τικό απο­τέ­λε­σμα για συνα­δέλ­φους που ζητού­σαν ακριβώς τα ίδια χρήματα ολο­κλη­ρώ­θηκε η εκδί­καση της αγωγής 34 εργα­ζο­μέ­νων του Δημο­τι­κού Οργα­νι­σμού Πρό­νοιας Ρόδου.

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, δέχθηκε την αγωγή για 16 εργα­ζό­με­νες και την απέρ­ριψε για τους άλλους 18. Την τύχη κάθε ενά­γο­ντος έκρινε το τι είχε απο­φα­σι­στεί τελε­σί­δικα γι’ αυτόν σε προη­γού­με­νες δίκες.

Η αγωγή κατα­τέ­θηκε στις 18 Δεκεμ­βρίου 2024 από 19 υπαλ­λή­λους αορί­στου χρόνου και 15 με συμ­βά­σεις ορι­σμέ­νου χρόνου και συζη­τή­θηκε, ύστερα από αναβολή, στις 6 Οκτω­βρίου 2026. Τους εργα­ζό­με­νους εκπρο­σώ­πη­σαν οι δικη­γό­ροι κκ Μανώλης Παπαϊ­ω­άν­νου και Από­στο­λος Γκά­τζιος.

Οι ενά­γο­ντες διεκ­δι­κού­σαν τα επι­δό­ματα Χρι­στου­γέν­νων, Πάσχα και αδείας για τα έτη 2023 και 2024, στα ποσά που ίσχυαν πριν από την κατάρ­γησή τους, δηλαδή 500 ευρώ για τα Χρι­στού­γεννα και από 250 ευρώ για το Πάσχα και την άδεια. Οι περισ­σό­τε­ροι ζητού­σαν 2.000 ευρώ ο καθένας και το σύνολο των αξιώ­σεων έφτανε τα 66.656,25 ευρώ. Υπο­στή­ρι­ζαν ότι η διάταξη που κατάρ­γησε τα επι­δό­ματα από την 1η Ιανουα­ρίου 2013 για το προ­σω­πικό του δημό­σιου τομέα και της αυτο­διοί­κη­σης είναι αντι­συ­νταγ­μα­τική.

Οι 16 εργα­ζό­με­νες που δικαιώ­θη­καν είχαν στραφεί ξανά κατά του Οργα­νι­σμού με αγωγή του 2016. Το Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου, με απόφαση του 2018, είχε κρίνει τότε ανε­φάρ­μο­στη την κατάρ­γηση ως αντί­θετη στο Σύνταγμα και τους είχε επι­δι­κά­σει τα επι­δό­ματα των ετών 2014, 2015 και 2016. Η απόφαση έγινε τελε­σί­δικη το 2020, όταν απορ­ρί­φθηκε η έφεση του Οργα­νι­σμού.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεσμεύ­ε­ται από εκείνη την κρίση, αφού πρό­κει­ται για τους ίδιους δια­δί­κους και το ίδιο νομικό ζήτημα, με μόνη διαφορά το χρονικό διά­στημα των αξιώ­σεων. Η δέσμευση, όπως ανα­φέ­ρε­ται στο σκε­πτικό, ισχύει ακόμη και αν η προη­γού­μενη τελε­σί­δικη απόφαση είναι για οποιον­δή­ποτε λόγο εσφαλ­μένη. Απορ­ρί­φθηκε επίσης το αίτημα του Οργα­νι­σμού να ανα­βλη­θεί η δίκη μέχρι να κριθεί η αίτηση αναί­ρε­σης που έχει ασκήσει από το 2020, καθώς 6 χρόνια αργό­τερα δεν έχει οριστεί ημε­ρο­μη­νία συζή­τη­σής της.

Για 3 από τους ενά­γο­ντες το δεδι­κα­σμένο λει­τούρ­γησε αντί­στροφα. Μία υπάλ­λη­λος αορί­στου χρόνου και 2 εργα­ζό­με­νοι ορι­σμέ­νου χρόνου είχαν ήδη χάσει τελε­σί­δικα σε προη­γού­με­νες δίκες για τα επι­δό­ματα παλαιό­τε­ρων ετών, οπότε η νέα αγωγή τους κρίθηκε απα­ρά­δε­κτη.

Οι υπό­λοι­ποι 15 δεν είχαν υπέρ τους καμία προη­γού­μενη απόφαση και το δικα­στή­ριο εξέτασε ευθέως τη συνταγ­μα­τι­κό­τητα της κατάρ­γη­σης. Έκρινε ότι ο νομο­θέ­της μπορεί να ανα­μορ­φώ­νει το μισθο­λό­γιο του δημό­σιου τομέα με βάση τη δημο­σιο­νο­μική κατά­σταση της χώρας και ότι οι επι­λο­γές του υπό­κει­νται μόνο σε οριακό δικα­στικό έλεγχο. Η κατάρ­γηση χαρα­κτη­ρί­ζε­ται μέτρο καθο­λι­κής εφαρ­μο­γής, με εκτι­μώ­μενη ετήσια εξοι­κο­νό­μηση 469.600.000 ευρώ, ενώ τα επι­δό­ματα θεω­ρού­νται πρό­σθε­τες παροχές που δεν συν­δέ­ο­νται με την αξιο­πρεπή δια­βί­ωση, η οποία δια­σφα­λί­ζε­ται μέσω των μισθών.

Ο Δημο­τι­κός Οργα­νι­σμός Πρό­νοιας Ρόδου υπο­χρε­ώ­νε­ται να κατα­βά­λει συνο­λικά 32.000 ευρώ, δηλαδή 2.000 ευρώ σε καθεμία από τις 16 εργα­ζό­με­νες, με τόκο από την επομένη της επί­δο­σης της αγωγής και με το επι­τό­κιο που ισχύει για τις οφειλές του Δημο­σίου. Η απόφαση κηρύ­χθηκε προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή για 750 ευρώ ανά εργα­ζό­μενη. Τα δικα­στικά έξοδα συμ­ψη­φί­στη­καν, επειδή η ερμη­νεία των δια­τά­ξεων κρίθηκε ιδιαι­τέ­ρως δυσχε­ρής.

Η υπόθεση είναι η τέταρτη κατά σειρά μεταξύ των ίδιων πλευρών. Μετά την πρώτη δικαί­ωση για την τριετία 2014 έως 2016, ακο­λού­θησε αγωγή για τα έτη 2017 και 2018, που έγινε δεκτή το 2020 και επι­κυ­ρώ­θηκε στον δεύτερο βαθμό το 2024 για όσες καλύ­πτο­νταν από το δεδι­κα­σμένο. Η τρίτη αγωγή, για τα έτη 2019 και 2020, απορ­ρί­φθηκε αρχικά το 2023 από το Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου. Η κρίση αυτή ανα­τρά­πηκε το 2024 για τις εργα­ζό­με­νες που είχαν υπέρ τους την παλαιό­τερη απόφαση, ενώ για 3 εργα­ζό­με­νους η απόρ­ριψη έγινε ορι­στική.