Δημογραφικό: Κάτω από 1,4 εκατ. οι γεννήσεις στην Ελλάδα στην 20ετία – Πώς συρρικνώνεται ο πληθυσμός

«Ενδια­φέ­ρον παρου­σιά­ζει η εξέλιξη των γεν­νή­σεων μετα­πο­λε­μικά στη χώρα μας οι οποίες μετά από μια τρια­κο­ντα­ε­τία (1951-1980) δια­κύ­μαν­σής τους, γύρω στις 150 χιλιά­δες ετησίως κατά μέσο όρο, άρχισαν να μειώ­νο­νται με απο­τέ­λε­σμα την δεκα­ε­τία του 1990 να περιο­ρι­σθούν στις 100 χιλ. και, στη συνέ­χεια, μετά από μια μικρή άνοδο την δεκα­ε­τία του 2000, να συνε­χί­σουν την πτωτική τους πορεία (65,0 χιλ. το 2026)». Πρό­κει­ται για στοι­χεία έρευνας του αφυ­πη­ρε­τή­σα­ντα καθη­γητή Δημο­γρα­φίας στο Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λίας και Διευ­θυ­ντή του Ινστι­τού­του Δημο­γρα­φι­κών Ερευνών και Μελετών (ΙΔΕΜ) Βύρωνα Κοτζα­μάνη.

Η μετά το 1950 κατα­γρα­φείσα μείωση γεν­νή­σεων ανα­φέ­ρει ο ίδιος ξεκί­νησε πριν τον πόλεμο καθώς το 1932-40, με έναν πολύ μικρό­τερο πλη­θυ­σμό, είχαμε κατά μέσο όρο σχεδόν 118,5 χιλ. γεν­νή­σεις ετησίως έναντι των 154 χιλ. το 1955-64 ενώ την τρέ­χουσα δεκα­ε­τία ( 2021-30) δεν ανα­μέ­νε­ται να υπερ­βούν τις 700 χιλ. έναντι των 920 χιλ. το 2011-20 (-25%). Αν θεω­ρή­σουμε δε τον μακρύ χρόνο, θα δια­πι­στώ­σουμε ότι η συρ­ρί­κνωσή τους οφεί­λε­ται στην μείωση του αριθμού των παιδιών που έφεραν στον κόσμο οι γενεές που γεν­νη­θή­καν μετά τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες του 19ου αιώνα.

Αλλαγές στις ανα­πα­ρα­γω­γι­κές συμπε­ρι­φο­ρές

Ο περιο­ρι­σμέ­νος αριθμός παιδιών που κάνουν σήμερα τα ζευ­γά­ρια δεν αφορά φυσικά μόνον την Ελλάδα αλλά όλες τις ανε­πτυγ­μέ­νες χώρες ανα­φέ­ρει ο κ . Κοτζα­μά­νης και συνε­χί­ζει σημειώ­νο­ντας ότι «αν σε όλες σχεδόν τις χώρες της Δυτικής και Βορείου Ευρώπης η πτώση της γονι­μό­τη­τας των γενεών ξεκί­νησε με τις γενεές που γεν­νή­θη­καν πολύ πιο πριν από τα τέλη του 19ου αιώνα, η πτωτική αυτή πορεία ανα­στρά­φηκε προ­σω­ρινά στις γυναί­κες πουν γεν­νή­θη­καν στον μεσο­πό­λεμο (αυτές έφεραν στον κόσμο περισ­σό­τερα παιδιά από τους γονείς τους – βλ. και baby boom) – και συνε­χί­σθηκε, αν και με πολύ δια­φο­ρο­ποι­η­μέ­νους ρυθμούς, στις γυναί­κες που γεν­νή­θη­καν μετά το τέλος του δευ­τέ­ρου παγκό­σμιου πολέμου.

Οι αλλαγές δε στις ανα­πα­ρα­γω­γι­κές συμπε­ρι­φο­ρές στις χώρες αυτές όσων γεν­νή­θη­καν μετά τον πόλεμο, αλλαγές που οδή­γη­σαν και στον περιο­ρι­σμό του αριθμού των παιδιών συνο­δεύ­τη­καν, εκτός των άλλων, και από την ριζική ανα­θε­ώ­ρηση του θεσμού του γάμου, της μητρι­κής αγάπης, της μητρό­τη­τας, της σεξουα­λι­κό­τη­τας, την ανά­πτυξη νέων προ­βλη­μα­τι­σμών για την εκπαί­δευση των παιδιών και την κοι­νω­νι­κο­ποί­ησή τους αλλά και την υιο­θέ­τηση νέων στρα­τη­γι­κών για την υλο­ποί­ηση των στόχων των δυο εταίρων που απο­τε­λούν το ζευγάρι. Η υλο­ποί­ηση δε των στόχων αυτών είναι πλέον εφικτή στο πλαίσιο ενός νέου μοντέ­λου οικο­γέ­νειας που δια­φο­ρο­ποιεί­ται σημα­ντικά από τα προ­ϋ­πάρ­χο­ντα».

Τι δια­φο­ρο­ποιεί την Ελλάδα

Εκείνο όμως που δια­φο­ρο­ποιεί κατά τον κ. Κοτζα­μάνη κυρίως την Ελλάδα από πολλές από τις χώρες της Δυτικής και Βορείου Ευρώπης είναι: ι) η μείωση του αριθμού των παιδιών που έφεραν στον κόσμο τα ζευ­γά­ρια ξεκί­νησε πολύ αργό­τερα -μετά τέλη του 19ου αιώνα- και συνε­χί­ζε­ται απρό­σκο­πτα καθώς οι γυναί­κες που γεν­νή­θη­καν το 1985 κάνουν λιγό­τερα από 1,5 παιδιά ενώ οι γεν­νη­θεί­σες το 1930 έκαναν σχεδόν 2,3 και, ιι) ο αριθμός των παιδιών που φέρνουν στον κόσμο όσες γεν­νή­θη­καν στην Ελλάδα μετά τα μέσα της δεκα­ε­τίας του 1950 απέχει όλο και περισ­σό­τερο τόσο από αυτόν που επι­θυ­μούν να απο­κτή­σουν όσο και από αυτόν που απαι­τεί­ται (2,07) για να ανα­πλη­ρω­θούν. Απέχει ειδι­κό­τερα πολύ περισ­σό­τερο από ότι σε μια σειρά ευρω­παϊ­κών χωρών που έχουν δημιουρ­γή­σει εδώ και δεκα­ε­τίες ένα ευνοϊ­κό­τατο για την οικο­γέ­νεια και το παιδί περι­βάλ­λον, περιό­ρι­σαν τις έμφυλες δια­κρί­σεις και τις ασυμ­βα­τό­τη­τες ανάμεσα στην δημιουρ­γία οικο­γέ­νειας και την εργασία και δια­θέ­τουν ταυ­τό­χρονα ένα διευ­ρυ­μένο και απο­τε­λε­σμα­τικό κράτος πρό­νοιας.

Έτσι, οι μετα­πο­λε­μι­κές γενεές στη χώρα μας κάνουν όλο και λίγο λιγό­τερα παιδιά και ο γεν­νή­σεις μετά το 1980 συρ­ρι­κνώ­νο­νται ενώ στις προ­α­να­φερ­θεί­σες χώρες, όσοι γεν­νή­θη­καν ανάμεσα στο 1945 και το 1985 απέ­κτη­σαν από 1,8 έως 2,0 παιδιά, έναν αριθμό που υπο­λεί­πε­ται πολύ λίγο τόσο αυτού που επι­θυ­μούν όσο και αυτού που δια­σφα­λί­ζει την ανα­πα­ρα­γωγή τους».

Για να κατα­λή­ξει τονί­ζο­ντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: « Αν και ο ρυθμός μείωσης των γυναι­κών 25-44 ετών θα επι­βρα­δυν­θεί τα επόμενα χρόνια ενώ ανα­μέ­νε­ται και μια επι­βρά­δυνση τόσο της αύξησης της ήδη υψηλής μέσης ηλικίας στη γέννηση όσο και της μείωσης της δια­γε­νε­α­κής γονι­μό­τη­τας των νεό­τε­ρων γενεών, οι γεν­νή­σεις την επόμενη εικο­σα­ε­τία (2027-46), εν απουσία θετικού μετα­να­στευ­τι­κού ισο­ζυ­γίου, θα είναι παρ’ όλα αυτά λιγό­τε­ρες από 1,4 εκατ. έναντι του 1,8 εκατ. της προη­γου­μέ­νης (2007-2026). Θα είναι δε ακόμη λιγό­τε­ρες την επομένη εικο­σα­ε­τία, καθώς θα φθάσουν σε ηλικία δημιουρ­γίας οικο­γέ­νειας όσοι και όσες γεν­νή­θη­καν ανάμεσα στο 2009 και το 2026 (υπεν­θυ­μί­ζουμε ότι οι γεν­νή­σεις ανάμεσα στα δυο αυτά έτη μειώ­θη­καν 45%)».

Πηγή: flash.gr