Κωνσταντίνος Τασούλας: Σήμερα η χώρα μας χρειάζεται σύνεση, ενότητα, προκοπή και προσήλωση στον στόχο

«Σή­με­ρα  η χώρα ευ­τυ­χώς δεν χρειά­ζε­ται θαύ­μα­τα. Χρειά­ζε­ται σύ­νε­ση, ενό­τη­τα, προ­κο­πή και προ­σή­λω­ση στον στόχο. Νο­μί­ζω πως τα δια­θέ­του­με όλα.Έχο­ντας κα­τα­κτή­σει την ελευ­θε­ρία μας πρέ­πει να απο­δεί­ξου­με ότι εί­μα­στε άξιοι αυτής. Όχι μόνο υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι τα σύ­νο­ρά μας με έναν αξιό­μα­χο στρα­τό – ποτέ δεν εί­χα­με τόσο αξιό­μα­χο στρα­τό- αλλά υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι και την πα­τρί­δα μας καλ­λιερ­γώ­ντας την προ­κο­πή της. Για να δι­καιώ­σου­με την ελευ­θε­ρία μας. Γιατί η ελευ­θε­ρία είναι αρένα προ­κο­πής και αρένα ανε­ξαρ­τη­σί­ας»

Αυτό υπο­γράμ­μι­σε στην αντι­φώ­νη­ση του μετά το γεύμα που του πα­ρέ­θε­σε ο δή­μαρ­χος Καρ­πά­θου ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Κων­στα­ντί­νος Τα­σού­λας.

Ανα­λυ­τι­κό­τε­ρα ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας Κων­στα­ντί­νος Αν. Τα­σού­λας, κατά την επί­σκε­ψή του στην Κάρ­πα­θο, με αφορ­μή τις εκ­δη­λώ­σεις για την 82η επέ­τειο του Επα­να­στα­τι­κού Απε­λευ­θε­ρω­τι­κού Κι­νή­μα­τος της Καρ­πά­θου, πα­ρα­κά­θι­σε σε γεύμα που πα­ρέ­θε­σε προς τιμήν του ο Δή­μαρ­χος Καρ­πά­θου, Μι­χα­ήλ Φελ­λου­ζής.

Ακο­λου­θεί η αντι­φώ­νη­ση του κ. Τα­σού­λα:

«Αγα­πη­τέ κύριε Δή­μαρ­χε,

κυ­ρί­ες και κύ­ριοι,

ο Οδυσ­σέ­ας Ελύ­της, ο οποί­ος ύμνη­σε το Αι­γαίο, έγρα­ψε πως, εάν απο­συν­θέ­σεις την Ελ­λά­δα, θα σου μεί­νει μια ελιά, ένα αμπέ­λι και ένα κα­ρά­βι. Πράγ­μα που ση­μαί­νει ότι με άλλα τόσα την  ξα­να­φτιά­χνεις.

Η Ελ­λά­δα έχει ισχυ­ρές πα­ρα­δό­σεις. Η Κάρ­πα­θος είναι ένα πα­ρα­δο­σια­κό νησί, ιδιαί­τε­ρα η πιο ορει­νή, χωρίς όμως να αγνο­εί και το σή­με­ρα. Είναι μια τέ­λεια σύν­δε­ση του χθες με το σή­με­ρα η ζωή στην Κάρ­πα­θο.

Κάθε άν­θρω­πος γεν­νιέ­ται για να είναι ένας κα­θη­με­ρι­νός άν­θρω­πος. Μέσα όμως σε κάθε άν­θρω­πο εμ­φω­λεύ­ει ένα ζώ­πυ­ρο ιστο­ρι­κό­τη­τας. Εμ­φω­λεύ­ει ένα μικρό στίγ­μα ιστο­ρι­κό­τη­τας, το οποίο άλ­λο­τε ξε­πη­δά, κυ­ριαρ­χεί και τον πα­ρα­με­ρί­ζει και άλ­λο­τε, αχρεί­α­στο, τον αφή­νει να ζήσει την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του και να πλά­σει τον μύθο της ζωής του ως ένας κοι­νός, ήσυ­χος άν­θρω­πος.

Υπάρ­χουν όμως στιγ­μές που αυτό το σπέρ­μα της ιστο­ρι­κό­τη­τας που εμ­φω­λεύ­ει σε κάθε άν­θρω­πο, ξεσπά και κυ­ριαρ­χεί. Και δεν κυ­ριαρ­χεί σε έναν άν­θρω­πο, κυ­ριαρ­χεί σε πολ­λούς. Και τότε ο κα­θη­με­ρι­νός άν­θρω­πος με­τα­τρέ­πε­ται σε ιστο­ρι­κό. Είναι η ευ­λο­γη­μέ­νη στιγ­μή που γρά­φε­ται ιστο­ρία. Αυτό έγινε πριν 82 χρό­νια στον τόπο σας.

Πριν από 82 χρό­νια, ημέρα Πέμ­πτη, κά­ποιοι συ­μπα­τριώ­τες σας- ο Μαρής, ο Γε­ρα­πε­τρί­της, ο Λο­ΐ­ζος, ο Οι­κο­νο­μί­δης, ο Οθεί­της, μέλη της Επα­να­στα­τι­κής Επι­τρο­πής Με­νε­τών, απο­φά­σι­σαν να δώ­σουν “νόημα στων πολ­λών την ύπαρ­ξη” και κά­λε­σαν με τις κα­μπά­νες της Εκ­κλη­σί­ας όλο το χωριό.

Και αφού έγινε η δο­ξο­λο­γία και μπήκε το πέπλο της ευ­λο­γί­ας της Πα­να­γί­ας σε όσα επα­κο­λού­θη­σαν, ανα­κοι­νώ­θη­κε ότι η από­φα­ση ήταν να πά­ρου­με τη μοίρα μας στα χέρια μας, έξι αιώ­νες μετά, και να ορί­σου­με τη μοίρα μας ως ιστο­ρι­κοί άν­θρω­ποι πλέον και όχι ως κα­θη­με­ρι­νοί.

Έπρα­ξαν «κε­χα­ρι­σμέ­να τοις θεοίς», όπως λέ­γε­ται, και αυτή η φλόγα δια­δό­θη­κε σε όλο το νησί. Πολύ σύ­ντο­μα, οι τε­λευ­ταί­οι εκ­πρό­σω­ποι των κα­τα­κτη­τών, οι Ιτα­λοί, συν­θη­κο­λό­γη­σαν και πα­ρα­δό­θη­καν στους συ­μπα­τριώ­τες σας, στους προ­γό­νους σας.

Ενη­με­ρώ­θη­κε η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση στην Αί­γυ­πτο και, μετά από λίγο καιρό, αγ­γλι­κά πο­λε­μι­κά πλοία έφτα­σαν εδώ και έφε­ραν εφό­δια. Προη­γου­μέ­νως, για κάθε Καρ­πά­θιο ανα­λο­γού­σαν 30 γραμ­μά­ρια αλεύ­ρου την ημέρα. Έτσι, η Κάρ­πα­θος, που κή­ρυ­ξε την ελευ­θε­ρία της οκτώ μήνες νω­ρί­τε­ρα από όλα τα υπό­λοι­πα νησιά, έγινε πε­ρι­ζή­τη­τη. Συ­νέρ­ρευ­σαν εδώ 4.000 Δω­δε­κα­νή­σιοι για να απο­φύ­γουν τον γερ­μα­νι­κό ζυγό. Για όλους αυ­τούς φρό­ντι­σε το νησί σας, πάντα φι­λό­ξε­νο, σε συ­νερ­γα­σία με τους Συμ­μά­χους και με την UNRRA.

Η μοίρα της Καρ­πά­θου είναι η γε­ω­γρα­φία της. Απο­μο­νω­μέ­νο νησί μεν γε­ω­γρα­φι­κά, όχι όμως απο­μο­νω­μέ­νο από τις αρχές και τις αξίες του ελ­λη­νι­σμού, από τις αρχές και τις αξίες της Ορ­θο­δο­ξί­ας. Πέ­ρα­σε τό­σους αιώ­νες υπό κα­τα­κτη­τές: Ενε­τούς, Οθω­μα­νούς, Ιτα­λούς, Γερ­μα­νούς.

Όταν, το 1912, εν­σω­μα­τώ­θη­κε στην ιτα­λι­κή επι­κρά­τεια, μετά τον νι­κη­φό­ρο πό­λε­μο των Ιτα­λών κατά της Οθω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας, οι Ιτα­λοί τότε επε­κτά­θη­καν σε αυτή την πε­ριο­χή της Με­σο­γεί­ου, παίρ­νο­ντας τα Δω­δε­κά­νη­σα και, λίγο πα­ρα­κά­τω, αυτό που σή­με­ρα είναι η Λιβύη. Όταν η Κάρ­πα­θος πε­ρι­ήλ­θε στην ιτα­λι­κή κυ­ριαρ­χία, συ­νέ­βη κάτι το οποίο ήταν ακρι­βώς αντί­θε­το με τη μοίρα της Καρ­πά­θου, γιατί στην ιστο­ρία πρέ­πει να ξέ­ρου­με: «Ουδέν κακόν αμι­γές καλού». Τι ήταν αυτό;

Η ήττα των Οθω­μα­νών από τους Ιτα­λούς στον Ιτα­λο­τουρ­κι­κό πό­λε­μο του 1911-1912 απο­δυ­νά­μω­σε την Οθω­μα­νι­κή Αυ­το­κρα­το­ρία. Και αυτή η απο­δυ­νά­μω­σή της βο­ή­θη­σε τους Έλ­λη­νες στους Βαλ­κα­νι­κούς Πο­λέ­μους, οι οποί­οι ξέ­σπα­σαν αμέ­σως μετά, με απο­τέ­λε­σμα να δι­πλα­σια­στεί η Ελ­λά­δα, τόσο γε­ω­γρα­φι­κά όσο και πλη­θυ­σμια­κά. Η ιτα­λι­κή κα­το­χή δι­ήρ­κε­σε έως τη συν­θη­κο­λό­γη­ση της Ιτα­λί­ας το φθι­νό­πω­ρο του 1943. Και όταν η Ιτα­λία συν­θη­κο­λό­γη­σε, μια νέα, σκλη­ρό­τε­ρη κα­το­χή επι­βλή­θη­κε στο νησί: η γερ­μα­νι­κή, η οποία κρά­τη­σε άλλον έναν χρόνο. Αλλά το 1944 ήταν ένα πολύ κρί­σι­μο έτος για τον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. Ένα έτος κατά το οποίο το ζύγι έκλι­νε ορι­στι­κά υπέρ των Συμ­μά­χων και η Γερ­μα­νία έχανε πλέον τον πό­λε­μο.

Το φθι­νό­πω­ρο του 1944 η Γερ­μα­νία πιε­ζό­ταν και από το ανα­το­λι­κό και από το δυ­τι­κό μέ­τω­πο. Ο Κόκ­κι­νος Στρα­τός είχε προ­ε­λά­σει μέχρι τα σύ­νο­ρα της Γερ­μα­νί­ας. Οι Αμε­ρι­κα­νοί στο δυ­τι­κό μέ­τω­πο, μετά την από­βα­ση στη Νορ­μαν­δία, είχαν απε­λευ­θε­ρώ­σει ολό­κλη­ρη τη Γαλ­λία και ακο­λού­θη­σε η πρώτη μάχη σε γερ­μα­νι­κό έδα­φος, η μάχη του Άαχεν, στην οποία οι Γερ­μα­νοί ητ­τή­θη­καν. Συ­νε­πώς, η Γερ­μα­νία πιε­ζό­ταν και από τις δυο πλευ­ρές. Και όταν ο Χί­τλερ έχασε τη με­γά­λη μάχη στις Αρ­δέ­νες, τότε πλέον το ζύγι έγει­ρε ορι­στι­κά και το Γ’ Ράιχ είχε χάσει τον πό­λε­μο.

Εκεί­νη την εποχή, λοι­πόν, μέσα σε αυτές τις εξε­λί­ξεις σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο οι Γερ­μα­νοί απο­σύ­ρο­νται από τα πε­ρισ­σό­τε­ρα νησιά και μα­ζεύ­ο­νται στη Ρόδο. Έμει­ναν εδώ οι Ιτα­λοί. Και αμέ­σως μετά την απο­χώ­ρη­ση των Γερ­μα­νών, οι πρό­γο­νοί σας σή­κω­σαν τη ση­μαία της απε­λευ­θέ­ρω­σης χάρη στην επα­να­στα­τι­κή επι­τρο­πή του χω­ριού αυτού και η φλόγα αυτή της ελευ­θε­ρί­ας εξα­πλώ­θη­κε σε όλο το νησί.

Η μέρα αυτή, για εσάς, αλλά και για ολό­κλη­ρη την Ελ­λά­δα είναι μια μέρα που κά­ποιοι άν­θρω­ποι ξε­χνούν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα και με­τα­τρέ­πο­νται σε ιστο­ρι­κά όντα.

Ένας από τους πιο σο­φούς πο­λι­τι­κούς που είχε ποτέ η Ελ­λά­δα και διε­τέ­λε­σε  πρώ­τος Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας μετά τη Με­τα­πο­λί­τευ­ση, ο Κων­στα­ντί­νος Τσά­τσος, έχω ακού­σει να λέει ότι αν μπο­ρού­σε ο Έλ­λη­νας να ήταν λίγο καιρό πε­ρισ­σό­τε­ρο ιστο­ρι­κός και λι­γό­τε­ρο κα­θη­με­ρι­νός, η Ελ­λά­δα θα έκανε θαύ­μα­τα.

Αυτό το θαύμα έγινε εδώ πριν από 82 χρό­νια. Απε­λευ­θε­ρω­θή­κα­τε de facto, μόνοι σας, απο­μο­νω­μέ­νοι και δια­σαλ­πί­σα­τε την ελευ­θε­ρία σας σε όλη την Ελ­λά­δα και στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Τον Μάρ­τιο του 1948 γιορ­τά­στη­κε η εν­σω­μά­τω­ση των Δω­δε­κα­νή­σων στην Ελ­λά­δα, μετά την από­φα­ση στο Συμ­βού­λιο Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων, τον Φε­βρουά­ριο του 1947 να συ­μπε­ρι­λη­φθούν επι­τέ­λους τα Δω­δε­κά­νη­σα στη μη­τέ­ρα πα­τρί­δα.

Αυτή η τε­λευ­ταία, εδα­φι­κή επέ­κτα­ση της χώρας, ξε­κί­νη­σε με το προ­α­νά­κρου­σμα του δικού σας χω­ριού, του δικού σας νη­σιού. Και αυτό το προ­α­νά­κρου­σμα μας δεί­χνει πως όταν ο Έλ­λη­νας απο­φα­σί­σει να γίνει ιστο­ρι­κό ον, τότε κάνει θαύ­μα­τα.

Σή­με­ρα η χώρα ευ­τυ­χώς δεν χρειά­ζε­ται θαύ­μα­τα. Χρειά­ζε­ται σύ­νε­ση, ενό­τη­τα, προ­κο­πή και προ­σή­λω­ση στον στόχο. Νο­μί­ζω πως τα δια­θέ­του­με όλα.

Έχο­ντας κα­τα­κτή­σει την ελευ­θε­ρία μας πρέ­πει να απο­δεί­ξου­με ότι εί­μα­στε άξιοι αυτής. Όχι μόνο υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι τα σύ­νο­ρά μας με έναν αξιό­μα­χο στρα­τό – ποτέ δεν εί­χα­με τόσο αξιό­μα­χο στρα­τό- αλλά υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι και την πα­τρί­δα μας καλ­λιερ­γώ­ντας την προ­κο­πή της. Για να δι­καιώ­σου­με την ελευ­θε­ρία μας. Γιατί η ελευ­θε­ρία είναι αρένα προ­κο­πής και αρένα ανε­ξαρ­τη­σί­ας.

Ο Δήμος σας κάνει και διεκ­δι­κεί έργα σε πολ­λούς το­μείς και ανα­πτύσ­σει το του­ρι­στι­κό του απο­τύ­πω­μα με με­γά­λη επι­τυ­χία. Σε λίγο είμαι βέ­βαιος, κύριε Δή­μαρ­χε, θα φτά­σε­τε σε του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο ίση σε διάρ­κεια με αυτή της Ρόδου. Θα επε­κτα­θεί­τε, χωρίς να σας κα­τα­κλύ­σει ο υπερ­του­ρι­σμός, δια­τη­ρώ­ντας τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά σας.

Έτσι λοι­πόν, μια τέ­τοια μέρα δί­νου­με την υπό­σχε­ση σε αυ­τούς, πως θα εκτι­μή­σου­με αυτή την ιστο­ρι­κή συμ­βο­λή τους και θα συμ­βά­λου­με, όλοι ως πο­λί­τες, ώστε να δι­καιω­θεί εκεί­νη η από­φα­ση και η Ελ­λά­δα να βα­δί­σει ανε­ξάρ­τη­τη, ελεύ­θε­ρη και προ­κομ­μέ­νη στην ιστο­ρι­κή της απο­στο­λή.

Χρό­νια πολλά!»

Στη συ­νέ­χεια, ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας με­τέ­βη στο Μνη­μείο του Σμη­να­γού Κων­στα­ντί­νου Ηλιά­κη, όπου κα­τέ­θε­σε στε­φά­νι.