ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Κωνσταντίνος Τασούλας: Σήμερα η χώρα μας χρειάζεται σύνεση, ενότητα, προκοπή και προσήλωση στον στόχο

news room 6 λεπτά ανάγνωση
ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΚΑΡΠΑΘΟΣ
✦ Σύνοψη ⌄
  • Η Ελλάδα χρειά­ζε­ται σύνεση, ενότητα και προ­σή­λωση στον στόχο για να απο­δεί­ξει την αξία της ελευ­θε­ρίας της.
  • Η Κάρ­πα­θος, ως παρα­δο­σιακό νησί, συνδέει το χθες με το σήμερα και ανα­δει­κνύει την ιστο­ρι­κό­τητα των κατοί­κων της.
  • Ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας, Κων­στα­ντί­νος Τασού­λας, τόνισε τη σημασία της ιστο­ρι­κής μνήμης και της συλ­λο­γι­κής δράσης για την ελευ­θε­ρία.
  • Η 82η επέ­τειος του Επα­να­στα­τι­κού Απε­λευ­θε­ρω­τι­κού Κινή­μα­τος της Καρ­πά­θου υπεν­θύ­μισε τη σημασία της από­φα­σης των προ­γό­νων να διεκ­δι­κή­σουν τη μοίρα τους.

«Σήμερα  η χώρα ευτυχώς δεν χρειά­ζε­ται θαύματα. Χρειά­ζε­ται σύνεση, ενότητα, προκοπή και προ­σή­λωση στον στόχο. Νομίζω πως τα δια­θέ­τουμε όλα.Έχοντας κατα­κτή­σει την ελευ­θε­ρία μας πρέπει να απο­δεί­ξουμε ότι είμαστε άξιοι αυτής. Όχι μόνο υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι τα σύνορά μας με έναν αξιό­μαχο στρατό – ποτέ δεν είχαμε τόσο αξιό­μαχο στρατό- αλλά υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι και την πατρίδα μας καλ­λιερ­γώ­ντας την προκοπή της. Για να δικαιώ­σουμε την ελευ­θε­ρία μας. Γιατί η ελευ­θε­ρία είναι αρένα προ­κο­πής και αρένα ανε­ξαρ­τη­σίας»

Αυτό υπο­γράμ­μισε στην αντι­φώ­νηση του μετά το γεύμα που του παρέ­θεσε ο δήμαρ­χος Καρ­πά­θου ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας κ. Κων­στα­ντί­νος Τασού­λας.

Ανα­λυ­τι­κό­τερα ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κων­στα­ντί­νος Αν. Τασού­λας, κατά την επί­σκεψή του στην Κάρπαθο, με αφορμή τις εκδη­λώ­σεις για την 82η επέτειο του Επα­να­στα­τι­κού Απε­λευ­θε­ρω­τι­κού Κινή­μα­τος της Καρ­πά­θου, παρα­κά­θισε σε γεύμα που παρέ­θεσε προς τιμήν του ο Δήμαρ­χος Καρ­πά­θου, Μιχαήλ Φελ­λου­ζής.

Ακο­λου­θεί η αντι­φώ­νηση του κ. Τασούλα:

«Αγαπητέ κύριε Δήμαρχε,

κυρίες και κύριοι,

ο Οδυσ­σέας Ελύτης, ο οποίος ύμνησε το Αιγαίο, έγραψε πως, εάν απο­συν­θέ­σεις την Ελλάδα, θα σου μείνει μια ελιά, ένα αμπέλι και ένα καράβι. Πράγμα που σημαί­νει ότι με άλλα τόσα την  ξανα­φτιά­χνεις.

Η Ελλάδα έχει ισχυρές παρα­δό­σεις. Η Κάρ­πα­θος είναι ένα παρα­δο­σιακό νησί, ιδιαί­τερα η πιο ορεινή, χωρίς όμως να αγνοεί και το σήμερα. Είναι μια τέλεια σύνδεση του χθες με το σήμερα η ζωή στην Κάρπαθο.

Κάθε άνθρω­πος γεν­νιέ­ται για να είναι ένας καθη­με­ρι­νός άνθρω­πος. Μέσα όμως σε κάθε άνθρωπο εμφω­λεύει ένα ζώπυρο ιστο­ρι­κό­τη­τας. Εμφω­λεύει ένα μικρό στίγμα ιστο­ρι­κό­τη­τας, το οποίο άλλοτε ξεπηδά, κυριαρ­χεί και τον παρα­με­ρί­ζει και άλλοτε, αχρεί­α­στο, τον αφήνει να ζήσει την καθη­με­ρι­νό­τητά του και να πλάσει τον μύθο της ζωής του ως ένας κοινός, ήσυχος άνθρω­πος.

Υπάρ­χουν όμως στιγμές που αυτό το σπέρμα της ιστο­ρι­κό­τη­τας που εμφω­λεύει σε κάθε άνθρωπο, ξεσπά και κυριαρ­χεί. Και δεν κυριαρ­χεί σε έναν άνθρωπο, κυριαρ­χεί σε πολλούς. Και τότε ο καθη­με­ρι­νός άνθρω­πος μετα­τρέ­πε­ται σε ιστο­ρικό. Είναι η ευλο­γη­μένη στιγμή που γρά­φε­ται ιστορία. Αυτό έγινε πριν 82 χρόνια στον τόπο σας.

Πριν από 82 χρόνια, ημέρα Πέμπτη, κάποιοι συμπα­τριώ­τες σας- ο Μαρής, ο Γερα­πε­τρί­της, ο Λοΐζος, ο Οικο­νο­μί­δης, ο Οθείτης, μέλη της Επα­να­στα­τι­κής Επι­τρο­πής Μενετών, απο­φά­σι­σαν να δώσουν “νόημα στων πολλών την ύπαρξη” και κάλεσαν με τις καμπά­νες της Εκκλη­σίας όλο το χωριό.

Και αφού έγινε η δοξο­λο­γία και μπήκε το πέπλο της ευλο­γίας της Πανα­γίας σε όσα επα­κο­λού­θη­σαν, ανα­κοι­νώ­θηκε ότι η απόφαση ήταν να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας, έξι αιώνες μετά, και να ορί­σουμε τη μοίρα μας ως ιστο­ρι­κοί άνθρω­ποι πλέον και όχι ως καθη­με­ρι­νοί.

Έπραξαν «κεχα­ρι­σμένα τοις θεοίς», όπως λέγεται, και αυτή η φλόγα δια­δό­θηκε σε όλο το νησί. Πολύ σύντομα, οι τελευ­ταίοι εκπρό­σω­ποι των κατα­κτη­τών, οι Ιταλοί, συν­θη­κο­λό­γη­σαν και παρα­δό­θη­καν στους συμπα­τριώ­τες σας, στους προ­γό­νους σας.

Ενη­με­ρώ­θηκε η ελλη­νική κυβέρ­νηση στην Αίγυπτο και, μετά από λίγο καιρό, αγγλικά πολε­μικά πλοία έφτασαν εδώ και έφεραν εφόδια. Προη­γου­μέ­νως, για κάθε Καρ­πά­θιο ανα­λο­γού­σαν 30 γραμ­μά­ρια αλεύρου την ημέρα. Έτσι, η Κάρ­πα­θος, που κήρυξε την ελευ­θε­ρία της οκτώ μήνες νωρί­τερα από όλα τα υπό­λοιπα νησιά, έγινε περι­ζή­τητη. Συνέρ­ρευ­σαν εδώ 4.000 Δωδε­κα­νή­σιοι για να απο­φύ­γουν τον γερ­μα­νικό ζυγό. Για όλους αυτούς φρό­ντισε το νησί σας, πάντα φιλό­ξενο, σε συνερ­γα­σία με τους Συμ­μά­χους και με την UNRRA.

Η μοίρα της Καρ­πά­θου είναι η γεω­γρα­φία της. Απο­μο­νω­μένο νησί μεν γεω­γρα­φικά, όχι όμως απο­μο­νω­μένο από τις αρχές και τις αξίες του ελλη­νι­σμού, από τις αρχές και τις αξίες της Ορθο­δο­ξίας. Πέρασε τόσους αιώνες υπό κατα­κτη­τές: Ενετούς, Οθω­μα­νούς, Ιταλούς, Γερ­μα­νούς.

Όταν, το 1912, ενσω­μα­τώ­θηκε στην ιταλική επι­κρά­τεια, μετά τον νικη­φόρο πόλεμο των Ιταλών κατά της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας, οι Ιταλοί τότε επε­κτά­θη­καν σε αυτή την περιοχή της Μεσο­γείου, παίρ­νο­ντας τα Δωδε­κά­νησα και, λίγο παρα­κάτω, αυτό που σήμερα είναι η Λιβύη. Όταν η Κάρ­πα­θος περι­ήλθε στην ιταλική κυριαρ­χία, συνέβη κάτι το οποίο ήταν ακριβώς αντί­θετο με τη μοίρα της Καρ­πά­θου, γιατί στην ιστορία πρέπει να ξέρουμε: «Ουδέν κακόν αμιγές καλού». Τι ήταν αυτό;

Η ήττα των Οθω­μα­νών από τους Ιταλούς στον Ιτα­λο­τουρ­κικό πόλεμο του 1911-1912 απο­δυ­νά­μωσε την Οθω­μα­νική Αυτο­κρα­το­ρία. Και αυτή η απο­δυ­νά­μωσή της βοήθησε τους Έλληνες στους Βαλ­κα­νι­κούς Πολέ­μους, οι οποίοι ξέσπα­σαν αμέσως μετά, με απο­τέ­λε­σμα να διπλα­σια­στεί η Ελλάδα, τόσο γεω­γρα­φικά όσο και πλη­θυ­σμιακά. Η ιταλική κατοχή διήρ­κεσε έως τη συν­θη­κο­λό­γηση της Ιταλίας το φθι­νό­πωρο του 1943. Και όταν η Ιταλία συν­θη­κο­λό­γησε, μια νέα, σκλη­ρό­τερη κατοχή επι­βλή­θηκε στο νησί: η γερ­μα­νική, η οποία κράτησε άλλον έναν χρόνο. Αλλά το 1944 ήταν ένα πολύ κρίσιμο έτος για τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο. Ένα έτος κατά το οποίο το ζύγι έκλινε ορι­στικά υπέρ των Συμ­μά­χων και η Γερ­μα­νία έχανε πλέον τον πόλεμο.

Το φθι­νό­πωρο του 1944 η Γερ­μα­νία πιε­ζό­ταν και από το ανα­το­λικό και από το δυτικό μέτωπο. Ο Κόκ­κι­νος Στρατός είχε προ­ε­λά­σει μέχρι τα σύνορα της Γερ­μα­νίας. Οι Αμε­ρι­κα­νοί στο δυτικό μέτωπο, μετά την απόβαση στη Νορ­μαν­δία, είχαν απε­λευ­θε­ρώ­σει ολό­κληρη τη Γαλλία και ακο­λού­θησε η πρώτη μάχη σε γερ­μα­νικό έδαφος, η μάχη του Άαχεν, στην οποία οι Γερ­μα­νοί ηττή­θη­καν. Συνεπώς, η Γερ­μα­νία πιε­ζό­ταν και από τις δυο πλευρές. Και όταν ο Χίτλερ έχασε τη μεγάλη μάχη στις Αρδένες, τότε πλέον το ζύγι έγειρε ορι­στικά και το Γ’ Ράιχ είχε χάσει τον πόλεμο.

Εκείνη την εποχή, λοιπόν, μέσα σε αυτές τις εξε­λί­ξεις σε ευρω­παϊκό επίπεδο οι Γερ­μα­νοί απο­σύ­ρο­νται από τα περισ­σό­τερα νησιά και μαζεύ­ο­νται στη Ρόδο. Έμειναν εδώ οι Ιταλοί. Και αμέσως μετά την απο­χώ­ρηση των Γερ­μα­νών, οι πρό­γο­νοί σας σήκωσαν τη σημαία της απε­λευ­θέ­ρω­σης χάρη στην επα­να­στα­τική επι­τροπή του χωριού αυτού και η φλόγα αυτή της ελευ­θε­ρίας εξα­πλώ­θηκε σε όλο το νησί.

Η μέρα αυτή, για εσάς, αλλά και για ολό­κληρη την Ελλάδα είναι μια μέρα που κάποιοι άνθρω­ποι ξεχνούν την καθη­με­ρι­νό­τητα και μετα­τρέ­πο­νται σε ιστο­ρικά όντα.

Ένας από τους πιο σοφούς πολι­τι­κούς που είχε ποτέ η Ελλάδα και διε­τέ­λεσε  πρώτος Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας μετά τη Μετα­πο­λί­τευση, ο Κων­στα­ντί­νος Τσάτσος, έχω ακούσει να λέει ότι αν μπο­ρούσε ο Έλληνας να ήταν λίγο καιρό περισ­σό­τερο ιστο­ρι­κός και λιγό­τερο καθη­με­ρι­νός, η Ελλάδα θα έκανε θαύματα.

Αυτό το θαύμα έγινε εδώ πριν από 82 χρόνια. Απε­λευ­θε­ρω­θή­κατε de facto, μόνοι σας, απο­μο­νω­μέ­νοι και δια­σαλ­πί­σατε την ελευ­θε­ρία σας σε όλη την Ελλάδα και στην ελλη­νική κυβέρ­νηση. Τον Μάρτιο του 1948 γιορ­τά­στηκε η ενσω­μά­τωση των Δωδε­κα­νή­σων στην Ελλάδα, μετά την απόφαση στο Συμ­βού­λιο Ειρήνης των Παρι­σίων, τον Φεβρουά­ριο του 1947 να συμπε­ρι­λη­φθούν επι­τέ­λους τα Δωδε­κά­νησα στη μητέρα πατρίδα.

Αυτή η τελευ­ταία, εδαφική επέ­κταση της χώρας, ξεκί­νησε με το προ­α­νά­κρου­σμα του δικού σας χωριού, του δικού σας νησιού. Και αυτό το προ­α­νά­κρου­σμα μας δείχνει πως όταν ο Έλληνας απο­φα­σί­σει να γίνει ιστο­ρικό ον, τότε κάνει θαύματα.

Σήμερα η χώρα ευτυχώς δεν χρειά­ζε­ται θαύματα. Χρειά­ζε­ται σύνεση, ενότητα, προκοπή και προ­σή­λωση στον στόχο. Νομίζω πως τα δια­θέ­τουμε όλα.

Έχοντας κατα­κτή­σει την ελευ­θε­ρία μας πρέπει να απο­δεί­ξουμε ότι είμαστε άξιοι αυτής. Όχι μόνο υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι τα σύνορά μας με έναν αξιό­μαχο στρατό – ποτέ δεν είχαμε τόσο αξιό­μαχο στρατό- αλλά υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι και την πατρίδα μας καλ­λιερ­γώ­ντας την προκοπή της. Για να δικαιώ­σουμε την ελευ­θε­ρία μας. Γιατί η ελευ­θε­ρία είναι αρένα προ­κο­πής και αρένα ανε­ξαρ­τη­σίας.

Ο Δήμος σας κάνει και διεκ­δι­κεί έργα σε πολλούς τομείς και ανα­πτύσ­σει το του­ρι­στικό του απο­τύ­πωμα με μεγάλη επι­τυ­χία. Σε λίγο είμαι βέβαιος, κύριε Δήμαρχε, θα φτάσετε σε του­ρι­στική περίοδο ίση σε διάρ­κεια με αυτή της Ρόδου. Θα επε­κτα­θείτε, χωρίς να σας κατα­κλύ­σει ο υπερ­του­ρι­σμός, δια­τη­ρώ­ντας τα χαρα­κτη­ρι­στικά σας.

Έτσι λοιπόν, μια τέτοια μέρα δίνουμε την υπό­σχεση σε αυτούς, πως θα εκτι­μή­σουμε αυτή την ιστο­ρική συμβολή τους και θα συμ­βά­λουμε, όλοι ως πολίτες, ώστε να δικαιω­θεί εκείνη η απόφαση και η Ελλάδα να βαδίσει ανε­ξάρ­τητη, ελεύ­θερη και προ­κομ­μένη στην ιστο­ρική της απο­στολή.

Χρόνια πολλά!»

Στη συνέ­χεια, ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας μετέβη στο Μνημείο του Σμη­να­γού Κων­στα­ντί­νου Ηλιάκη, όπου κατέ­θεσε στεφάνι.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.