Η Ρόδος ξόφλησε ένα χρέος που δεν γράφεται σε κανένα λογιστικό βιβλίο

Υπάρ­χουν τιμές που απο­νέ­μο­νται από ευ­γέ­νεια και τιμές που απο­νέ­μο­νται από υπο­χρέ­ω­ση. Αυτή που απέ­δω­σε ο Δήμος Ρόδου στο Ίδρυ­μα Υπο­τρο­φιών Εμ­μα­νου­ήλ και Μαί­ρης Στα­μα­τί­ου και στον Μάνο Κόκ­κι­νο ανή­κει στη δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρία, και σωστά η Μαρία Κα­ρα­μπί­νη τη χα­ρα­κτή­ρι­σε «χρέος τιμής και ευ­γνω­μο­σύ­νης». Μι­λά­με για ένα ζευ­γά­ρι που διέ­θε­σε την πε­ριου­σία του ώστε να σπου­δά­σουν τα παι­διά των άλλων, και για ένα Ίδρυ­μα που μετρά 1.200 υπό­τρο­φους με πτυ­χίο, 1.500 αθλη­τές που προ­πο­νή­θη­καν δω­ρε­άν, 120 μα­θη­τές ρο­μπο­τι­κής με πα­νευ­ρω­παϊ­κές δια­κρί­σεις και 600 συ­μπο­λί­τες στα ερ­γα­στή­ρια κι­νη­μα­το­γρά­φου και φω­το­γρα­φί­ας. Πίσω από τους αριθ­μούς στέ­κε­ται ο Χρή­στος Γιαν­νού­τσος, που σπού­δα­σε μέσα στην κρίση χάρη στην υπο­τρο­φία και έφτα­σε μέχρι την Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα. Αυτό είναι το πραγ­μα­τι­κό μνη­μείο των Στα­μα­τί­ου.

Η ευ­γνω­μο­σύ­νη όμως δεν ολο­κλη­ρώ­νε­ται μέσα σε μια αί­θου­σα. Ο Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης δε­σμεύ­τη­κε ότι το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο θα δώσει ομό­φω­να το όνομα των ευ­ερ­γε­τών σε κε­ντρι­κή πλα­τεία ή οδό, και η δέ­σμευ­ση αυτή πρέ­πει να γίνει πι­να­κί­δα χωρίς κα­θυ­στέ­ρη­ση. Ο Μάνος Κόκ­κι­νος, με σχε­δόν 20 χρό­νια στο τι­μό­νι του Ιδρύ­μα­τος, θύ­μι­σε ότι οι λαοί μπο­ρούν να συγ­χω­ρούν αλλά δεν πρέ­πει να λη­σμο­νούν, και αυτή τη φορά η πόλη δεν ξέ­χα­σε.

Όποιος τιμά τους ευ­ερ­γέ­τες του όσο η πα­ρα­κα­τα­θή­κη τους ακόμη δου­λεύ­ει, φρο­ντί­ζει να γεν­νη­θούν και και­νούρ­γιοι.