Mήνυμα του Αντώνη Β. Καμπουράκη για την Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού

Η Παγκό­σμια Ημέρα Του­ρι­σμού, μάς βρίσκει στο τέλος μιας ακόμη απαι­τη­τι­κής του­ρι­στι­κής περιό­δου. Είναι ημέρα αρχικού απο­λο­γι­σμού, αλλά πρω­τί­στως είναι μέρα ευθύνης για το μέλλον.

Ο του­ρι­σμός, δεν είναι για τη χώρα μας, μια «βιο­μη­χα­νία» αριθμών. Είναι ο πυρήνας της ζωής των τοπικών κοι­νω­νιών. Συν­δέ­ε­ται με την εργασία, με το εισό­δημα και την καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών, αλλά και με την ίδια την εικόνα της Ελλάδας, στον κόσμο.

Φέτος, η αυθε­ντική φιλο­ξε­νία βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο. Και δικαίως. Η φιλο­ξε­νία δεν εξα­ντλεί­ται στις υπο­δο­μές και στις υπη­ρε­σίες. Την δημιουρ­γούν οι άνθρω­ποι. Ως επαγ­γελ­μα­τίας του του­ρι­σμού, γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι ο επι­σκέ­πτης επι­στρέ­φει, για τη σχέση που χτί­στηκε, για τη φρο­ντίδα που δέχθηκε, για τον τόπο που γνώρισε, όπως πραγ­μα­τικά είναι.

Γι’ αυτό, η πρώτη μου σκέψη σήμερα πηγαί­νει στους εργα­ζό­με­νους του κλάδου. Χωρίς αυτούς, κανένας προ­ο­ρι­σμός δεν μπορεί να σταθεί. Για να παρα­μεί­νει ο Ελλη­νι­κός Του­ρι­σμός αυθε­ντι­κός και βιώ­σι­μος, χρειά­ζο­νται δίκαιες αμοιβές, κατάρ­τιση, κίνητρα για τους νέους και, πάνω απ’ όλα, λύσεις στο οξύ πρό­βλημα της στέ­γα­σης των εργα­ζο­μέ­νων.

Η αυθε­ντι­κό­τητα προ­ϋ­πο­θέ­τει επίσης ζωντα­νές τοπικές κοι­νω­νίες. Η του­ρι­στική ανά­πτυξη πρέπει να συμ­βα­δί­ζει με την κοι­νω­νική συνοχή, με σαφείς κανόνες στις βρα­χυ­χρό­νιες μισθώ­σεις, με σεβασμό στο περι­βάλ­λον και στην πολι­τι­στική μας ταυ­τό­τητα.

Η Τοπική Αυτο­διοί­κηση βρί­σκε­ται καθη­με­ρινά στην πρώτη γραμμή. Καθα­ριό­τητα, ύδρευση, συγκοι­νω­νίες, ναυα­γο­σω­στική κάλυψη, δια­χεί­ριση παρα­λιών: όλα αυτά συν­θέ­τουν την εμπει­ρία του επι­σκέ­πτη. Είναι εύλογο, λοιπόν, οι πόροι που παράγει ο του­ρι­σμός, όπως το Τέλος Ανθε­κτι­κό­τη­τας, να επι­στρέ­φουν αντα­πο­δο­τικά στους τόπους που τον παρά­γουν. Ένας προ­ο­ρι­σμός που δεν ενι­σχύ­ε­ται, απο­δυ­να­μώ­νε­ται. Η Αυτο­διοί­κηση δεν θέλει να είναι θεατής. Θέλει και μπορεί να είναι πρω­τα­γω­νι­στής  σε μια δίκαιη και ρεα­λι­στική Εθνική Στρα­τη­γική για τον του­ρι­σμό.

Ιδιαί­τερη σκέψη σήμερα για τη Ρόδο. Πρω­το­πό­ρος στο χτίσιμο του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού, παρα­μέ­νει ένας από τους κορυ­φαί­ους διε­θνείς προ­ο­ρι­σμούς της Μεσο­γείου. Έχει απο­δεί­ξει την αντοχή της σε δια­δο­χι­κές κρίσεις, χάρη στους ανθρώ­πους της, στους εργα­ζό­με­νους και στους φιλό­ξε­νους κατοί­κους της. Η Ρόδος έχει δείξει τον δρόμο και στη δίκαιη ανά­πτυξη, με τοπικές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, που ανα­γνω­ρί­ζουν την αξία της εργα­σίας στον κλάδο. Ακόμη και στις πιο δύσκο­λες εποχές.

Οι προ­ο­πτι­κές της είναι μεγάλες. Μπορεί να γίνει προ­ο­ρι­σμός δώδεκα μηνών, αξιο­ποιώ­ντας τη Μεσαιω­νική Πόλη και την πολι­τι­στική της κλη­ρο­νο­μιά, τον συνε­δριακό, τον αθλη­τικό, τον του­ρι­σμό της υπαί­θρου, τον γαστρο­νο­μικό της του­ρι­σμό. Για να συμβεί αυτό, χρειά­ζο­νται επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές, σεβα­σμός στο περι­βάλ­λον και πόροι που επι­στρέ­φουν στον τόπο. Στόχος μας πρέπει είναι μια Ρόδος βιώσιμη, ανθε­κτική και ανοιχτή στον κόσμο. Που θα την παρα­δώ­σουμε ακόμη καλύ­τερη, στις επό­με­νες γενιές.

Αυτή είναι και η πρό­κληση για ολό­κληρη τη χώρα: ένας του­ρι­σμός δώδεκα μηνών, με τη βιω­σι­μό­τητα ως ορι­ζό­ντια αρχή.

Ο του­ρι­σμός που θέλουμε, είναι εκείνος όπου τα οφέλη δια­χέ­ο­νται σε όλους: στους επι­σκέ­πτες, στους εργα­ζό­με­νους, στις επι­χει­ρή­σεις και, κυρίως, στις τοπικές κοι­νω­νίες. Αυτή είναι, τελικά, η ουσία της φιλο­ξε­νίας: ο τόπος να κερ­δί­ζει, μαζί με τον επι­σκέ­πτη του.

Χρόνια πολλά σε όλους τους ανθρώ­πους, του μονα­δι­κού Ελλη­νι­κού Του­ρι­σμού.