Αθώοι όλοι οι κατηγορούμενοι για την υπόθεση του θρυλικού SANTA MARINA

Απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου – Πρώην αντι­δή­μαρ­χος, 2 στελέχη δημό­σιων υπη­ρε­σιών και ο νόμιμος εκπρό­σω­πος της επι­χεί­ρη­σης απαλ­λά­χθη­καν από τις κατη­γο­ρίες της ψευδούς βεβαί­ω­σης, της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος και της ηθικής αυτουρ­γίας, με το δικα­στή­ριο να κρίνει και τις 2 δικο­γρα­φίες που είχαν φτάσει στο ακρο­α­τή­ριο.

Τέλος σε μια δικα­στική περι­πέ­τεια που ξεκί­νησε από καταγ­γε­λίες του 2023 και βασί­στηκε σε διοι­κη­τικό υλικό σχεδόν μίας δεκα­ε­τίας έβαλε το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, το οποίο, κήρυξε αθώους και τους 4 κατη­γο­ρου­μέ­νους για την υπόθεση του κατα­στή­μα­τος υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος με τον δια­κρι­τικό τίτλο SANTA MARINA, που λει­τουρ­γούσε στην ομώνυμη παραλία της Αγίας Μαρίνας.

Η αθω­ω­τική κρίση αφορά και τις 2 υπο­θέ­σεις που είχαν παρα­πεμ­φθεί προς εκδί­καση, τόσο το κατη­γο­ρη­τή­ριο με τους 4 κατη­γο­ρου­μέ­νους για ψευδή βεβαί­ωση, παρά­βαση καθή­κο­ντος και ηθική αυτουρ­γία, όσο και τη δεύτερη, μεμο­νω­μένη δικο­γρα­φία σε βάρος του πρώην αντι­δη­μάρ­χου για παρά­βαση καθή­κο­ντος.

Τους κατη­γο­ρου­μέ­νους εκπρο­σώ­πη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Άκης Δημη­τριά­δης, Θρα­σύ­βου­λος Κοντα­ξής και Εύη Χρι­στο­δου­λίδη.

Ποιοι κάθισαν στο εδώλιο

Στο πρώτο κατη­γο­ρη­τή­ριο, το οποίο είχε συντα­χθεί στις 31 Μαρτίου 2025 από την Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου, περι­λαμ­βά­νο­νταν 4 πρόσωπα. Πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ήταν ημε­δα­πός ο οποίος το 2021 ασκούσε καθή­κο­ντα ανα­πλη­ρωτή διευ­θυ­ντή της Υπη­ρε­σίας Δόμησης του Δήμου Ρόδου, στο τμήμα που είναι αρμόδιο για τη χορή­γηση αδειών λει­τουρ­γίας κατα­στη­μά­των και επι­χει­ρή­σεων. Δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη ήταν ημεδαπή που κατείχε τότε τη θέση της προϊ­στα­μέ­νης της τοπικής αρχαιο­λο­γι­κής υπη­ρε­σίας. Τρίτος κατη­γο­ρού­με­νος ήταν ημε­δα­πός, πρώην αντι­δή­μαρ­χος Ρόδου με αρμο­διό­τητα, μεταξύ άλλων, την Υπη­ρε­σία Δόμησης και την προ­ε­δρία της Επι­τρο­πής Ποιό­τη­τας Ζωής. Τέταρ­τος κατη­γο­ρού­με­νος ήταν ημε­δα­πός επι­χει­ρη­μα­τίας, νόμιμος εκπρό­σω­πος της ετε­ρόρ­ρυθ­μης εται­ρείας στην ιδιο­κτη­σία της οποίας ανήκει το SANTA MARINA.

Οι 2 δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι διώ­κο­νταν για ψευδή βεβαί­ωση, ο πρώην αντι­δή­μαρ­χος για παρά­βαση καθή­κο­ντος με ενέρ­γεια και διά παρα­λεί­ψεως κατ’ εξα­κο­λού­θηση και ο επι­χει­ρη­μα­τίας για ηθική αυτουρ­γία σε ψευδή βεβαί­ωση και σε παρά­βαση καθή­κο­ντος. Η δεύτερη δικο­γρα­φία, με ξεχω­ρι­στό αριθμό βιβλίου μηνύ­σεων του 2023, στρε­φό­ταν απο­κλει­στικά κατά του πρώην αντι­δη­μάρ­χου και αφο­ρούσε μία και μόνη πράξη της 22ας Οκτω­βρίου 2021.

Η βεβαί­ωση εγκα­τά­στα­σης του Ιουνίου του 2021

Ο πυρήνας της κατη­γο­ρίας για τον πρώτο κατη­γο­ρού­μενο εντο­πι­ζό­ταν σε ένα έγγραφο της 18ης Ιουνίου 2021. Με αυτό, σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, ο ίδιος συνέ­ταξε και εξέδωσε «Βεβαί­ωση ίδρυσης (εγκα­τά­στα­σης) κατα­στή­μα­τος», με την οποία βεβαιω­νό­ταν ότι στην επαρ­χιακή οδό Ρόδου προς Καλ­λι­θέα, στην περιοχή της Αγίας Μαρίνας και εντός συγκε­κρι­μέ­νης κτη­μα­το­λο­γι­κής μερίδας, μπο­ρούσε να ιδρυθεί η επι­χεί­ρηση. Το έγγραφο αυτό απο­τε­λούσε προ­α­παι­τού­μενο για τη γνω­στο­ποί­ηση λει­τουρ­γίας κατα­στή­μα­τος υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος, η οποία και υπο­βλή­θηκε στις 22 και στις 24 Ιουνίου 2021.

Η κατη­γο­ρούσα αρχή υπο­στή­ριζε ότι ο υπάλ­λη­λος γνώριζε πως το περιε­χό­μενο της βεβαί­ω­σης δεν αντα­πο­κρι­νό­ταν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα. Επι­κα­λού­νταν, ειδι­κό­τερα, ότι 1 χρόνο νωρί­τερα, στις 24 Ιουνίου 2020, ο ίδιος είχε συντά­ξει και απο­στεί­λει έγγραφο προς την αστυ­νο­μία με πλήρες ιστο­ρικό των παρα­βά­σεων της επι­χεί­ρη­σης, στο οποίο κατέ­γραφε ότι το κατά­στημα βρι­σκό­ταν σφρα­γι­σμένο από τις 10 Οκτω­βρίου 2018 βάσει από­φα­σης του Δημάρ­χου Ρόδου. Επι­πλέον, κατά την κατη­γο­ρία, γνώριζε τις αλλε­πάλ­λη­λες γνω­στο­ποι­ή­σεις έναρξης λει­τουρ­γίας και τις ακυ­ρώ­σεις τους από τον νόμιμο εκπρό­σωπο, ενώ ήταν σε θέση να γνω­ρί­ζει ότι η έκταση των 840 τετρα­γω­νι­κών μέτρων που κατα­λάμ­βανε η επι­χεί­ρηση βρι­σκό­ταν εν μέρει σε κοι­νό­χρη­στο χώρο αιγια­λού και παρα­λίας και εν μέρει σε ιδιο­κτη­σία όμορης ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, χωρίς σύμβαση μίσθω­σης ή άλλη έννομη σχέση. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο σημεί­ωνε ακόμη ότι η βεβαί­ωση χρήσεων γης, την οποία επι­κα­λείτο ο υπάλ­λη­λος, δεν μπο­ρούσε να υπο­κα­τα­στή­σει τις άδειες και εγκρί­σεις των συναρ­μό­διων υπη­ρε­σιών.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι το ίδιο το κατη­γο­ρη­τή­ριο κατέ­γραφε πως η επίμαχη βεβαί­ωση είχε συντα­χθεί πριν από την απά­ντηση της αρχαιο­λο­γι­κής υπη­ρε­σίας της 8ης Ιουλίου 2021, την οποία ο κατη­γο­ρού­με­νος επι­κα­λού­νταν, και ότι το έγγραφο ανα­κλή­θηκε τελικά το 2024 με πράξη του αρμό­διου τμή­μα­τος, όχι όμως με δική του πρω­το­βου­λία.

Ο ρόλος της αρχαιο­λο­γι­κής υπη­ρε­σίας

Για τη δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη, η κατη­γο­ρία αφο­ρούσε το έγγραφο της 8ης Ιουλίου 2021, με το οποίο η αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία απα­ντούσε σε ερώτημα της Υπη­ρε­σίας Δόμησης Ρόδου. Σύμφωνα με την κατη­γο­ρούσα αρχή, η προϊ­στα­μένη δεν συμπε­ριέ­λαβε το SANTA MARINA στη λίστα των κατα­στη­μά­των που δεν είχαν εξα­σφα­λί­σει την προ­α­παι­τού­μενη αρχαιο­λο­γική άδεια για την έναρξη ή τη μετα­βολή της λει­τουρ­γίας τους, παρότι η επι­χεί­ρηση βρι­σκό­ταν εντός κηρυγ­μέ­νου αρχαιο­λο­γι­κού χώρου, με βάση υπουρ­γική απόφαση του Ιουλίου του 2014. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο ανέφερε ότι οι εγκα­τα­στά­σεις, δηλαδή τα οική­ματα και ο χώρος εκμε­τάλ­λευ­σης με ομπρε­λο­κα­θί­σματα, ξαπλώ­στρες και κρε­βά­τια, κατα­λάμ­βα­ναν συνο­λική έκταση 840 τετρα­γω­νι­κών μέτρων εντός της προ­στα­τευό­με­νης ζώνης.

Η ανά­κληση της σφρά­γι­σης τον Οκτώ­βριο του 2021

Το βαρύ­τερο σκέλος και των 2 δικο­γρα­φιών αφο­ρούσε τον πρώην αντι­δή­μαρχο. Σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, στις 22 Οκτω­βρίου 2021, με απόφασή του, ανα­κά­λεσε την αμέσως προη­γη­θείσα απόφαση περί σφρά­γι­σης του κατα­στή­μα­τος, η οποία επρό­κειτο να εκτε­λε­στεί την ίδια ακριβώς ημέρα. Ως νόμιμη αιτία της ανά­κλη­σης προ­βλή­θηκε, κατά το κατη­γο­ρη­τή­ριο, η ακύρωση της γνω­στο­ποί­η­σης λει­τουρ­γίας της επι­χεί­ρη­σης, στην οποία είχε προβεί ο νόμιμος εκπρό­σω­πος 2 ημέρες νωρί­τερα, στις 20 Οκτω­βρίου 2021, καθώς και γνω­μο­δό­τηση του νομικού συμ­βού­λου του Δήμου με ημε­ρο­μη­νία 21 Οκτω­βρίου 2021, την οποία η εισαγ­γε­λική αρχή χαρα­κτή­ριζε νομικά αβάσιμη.

Η κατη­γο­ρούσα αρχή υπο­στή­ριζε ότι ο αντι­δή­μαρ­χος γνώριζε πως η ακύρωση της γνω­στο­ποί­η­σης ήταν προ­σχη­μα­τική, δεδο­μέ­νου ότι η σχετική νομο­θε­σία απα­γο­ρεύει την αλλαγή φορέα δρα­στη­ριό­τη­τας όταν έχει δια­πι­στω­θεί παρά­βαση που επι­σύ­ρει διακοπή λει­τουρ­γίας, και ότι επο­μέ­νως η ανά­κληση της γνω­στο­ποί­η­σης δεν μπο­ρούσε να έχει καμία έννομη συνέ­πεια. Η ίδια αρχή δια­τει­νό­ταν ότι ο αντι­δή­μαρ­χος γνώριζε πως η επι­χεί­ρηση δεν διέθετε νόμιμη βεβαί­ωση εγκα­τά­στα­σης, ότι λει­τουρ­γούσε εν μέρει σε αιγιαλό χωρίς σύμβαση παρα­χώ­ρη­σης και ότι σε βάρος της είχαν εκδοθεί του­λά­χι­στον 5 πρω­τό­κολλα κατε­δά­φι­σης, άρσης και απο­μά­κρυν­σης κτι­σμά­των, από το 2016 έως το 2023, τα οποία δεν είχαν ανα­κλη­θεί ούτε εκτε­λε­στεί.

Στο πρώτο κατη­γο­ρη­τή­ριο προ­στί­θετο και το σκέλος της παρά­λει­ψης. Για το διά­στημα από τις 29 Σεπτεμ­βρίου 2020 έως τις 9 Νοεμ­βρίου 2023, ο πρώην αντι­δή­μαρ­χος φερόταν να παρέ­λειπε εξα­κο­λου­θη­τικά να εισάγει στο αρμόδιο όργανο το ζήτημα της ορι­στι­κής ανά­κλη­σης της άδειας του κατα­στή­μα­τος. Όταν τελικά το έφερε στην Επι­τροπή Ποιό­τη­τας Ζωής, στις 9 Νοεμ­βρίου 2023, αυτό έγινε, κατά την κατη­γο­ρία, κατόπιν επί­μο­νων πιέσεων της όμορης ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, ενώ σε κάθε επόμενη συνε­δρί­αση ειση­γού­νταν την αναβολή της συζή­τη­σης μέχρι τη λήξη της θητείας του.

Στη δεύτερη, αυτο­τελή δικο­γρα­φία, η εισαγ­γε­λική αρχή προ­σέ­θετε ότι η επι­χεί­ρηση όχι μόνο συνέ­χισε τη λει­τουρ­γία της μετά την ανά­κληση της σφρά­γι­σης, αλλά την επε­ξέ­τεινε και εντός της θαλάσ­σης, με επι­κα­θή­με­νες κατα­σκευές από μέταλλο και ξύλο υπό τη μορφή διπλών κρε­βα­τιών με ομπρέλα, παρε­μπο­δί­ζο­ντας, όπως ανα­φε­ρό­ταν, την ελεύ­θερη χρήση του αιγια­λού από τους πολίτες.

Ο επι­χει­ρη­μα­τίας και η ηθική αυτουρ­γία

Για τον τέταρτο κατη­γο­ρού­μενο η κατη­γο­ρία ήταν διπλή. Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, στις 18 Ιουνίου 2021 φερόταν να προ­κά­λεσε, με παραι­νέ­σεις, προ­τρο­πές, πειθώ ή φορ­τι­κό­τητα, την απόφαση του ανα­πλη­ρωτή διευ­θυ­ντή της Υπη­ρε­σίας Δόμησης να εκδώσει την επίμαχη βεβαί­ωση εγκα­τά­στα­σης, με σκοπό να τη χρη­σι­μο­ποι­ή­σει στη γνω­στο­ποί­ηση λει­τουρ­γίας. Στις 22 Οκτω­βρίου 2021 φερόταν, αντί­στοιχα, να προ­κά­λεσε στον αντι­δή­μαρχο την απόφαση ανά­κλη­σης της σφρά­γι­σης, ώστε το SANTA MARINA να λει­τουρ­γεί αδια­λεί­πτως παρά τις δια­χρο­νικά βεβαιω­μέ­νες παρα­βά­σεις της νομο­θε­σίας για τον αιγιαλό, τα κατα­στή­ματα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος και τους αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους.