- Η σειρά «Μνήμες» αναβιώνει τις αναμνήσεις του Αλέκου Σακελλάριου από τα γυρίσματα της ταινίας «Το Δόλωμα» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στη Ρόδο το 1964.
- Η Αλίκη, γνωστή για την αφοσίωσή της, έκλαιγε πραγματικά κατά τη διάρκεια μιας συναισθηματικής σκηνής, αρνούμενη να χρησιμοποιήσει τεχνητά δάκρυα.
- Η σκηνή χρειάστηκε να ξαναγυριστεί πολλές φορές λόγω τεχνικών προβλημάτων και απρόοπτων, όπως το γκάρισμα ενός γαϊδάρου.
- Τελικά, μετά από πολλές προσπάθειες, η σκηνή ολοκληρώθηκε, αλλά αποδείχθηκε ότι δεν είχε τοποθετηθεί φιλμ στη μηχανή, προκαλώντας νέα κλάματα από την Αλίκη.
Μια από τις πιο απολαυστικές και άγνωστες παρασκηνιακές ιστορίες του ελληνικού κινηματογράφου ζωντανεύει μέσα από τις αναμνήσεις του μεγάλου Αλέκου Σακελλάριου. Στη σειρά «Μνήμες», ταξιδεύουμε στη Ρόδο του 1964, στα γυρίσματα της θρυλικής ταινίας της Φίνος Φιλμ «Το Δόλωμα», με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Στο γραφικό περιβάλλον της Καλλιθέας, ανάμεσα στα περίφημα ψηφιδωτά και τις βουκαμβίλιες, μια απαιτητική και συναισθηματικά φορτισμένη σκηνή μετατράπηκε σε έναν πραγματικό μαραθώνιο… με απρόοπτο φινάλε.
Η αφήγηση του Αλέκου Σακελλάριου
«Στην ταινία “Το Δόλωμα”, ήτανε να κινηματογραφήσουμε μια σκηνή, κουραστική για την πρωταγωνίστρια, στη γραφική ροδίτικη τοποθεσία, την Καλλιθέα.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη θα ερχόταν τρέχοντας από το βάθος ενός ανθοστόλιστου διαδρόμου, ο περίφημος διάδρομος με τα ψηφιδωτά και τις βουκαμβίλιες της Καλλιθέας, και θα έπεφτε με δάκρυα και αναφιλητά στην αγκαλιά του Βαγγέλη Βουλγαρίδη.
Ετοιμάστηκαν όλα. Οι κάμερες, οι προβολείς, τα μικρόφωνα και το γύρισμα άρχισε.
–Μοτέρ!..
Τρέχει, τρέχει η Βουγιουκλάκη και φτάνει με δάκρυα στα μάτια ως την αγκαλιά του Βουλγαρίδη. Και όταν λέμε δάκρυα, δάκρυα. Η Αλίκη δεν δεχόταν να της βάλουν σταγόνες από νερό, όπως γίνεται συνήθως σε άλλες περιπτώσεις. Έκλαιγε πραγματικά. Τα δάκρυα τα είχε στο τσεπάκι της.
Η σκηνή όμως δεν πέτυχε. Η Αλίκη ήρθε λίγο δεξιότερα απ’ ότι έπρεπε να έρθει, και ο Νίκος Καβουκίδης, που ήταν και διευθυντής φωτογραφίας και κάμεραμαν, δεν πρόλαβε να κάνει σωστά το πανοραμίκ.
–Αλίκη μου, η σκηνή πρέπει να ξαναγυριστεί.
–Γιατί;
–Ήρθες λίγο δεξιά.
–Να την ξαναγυρίσουμε!
–Και τί θα γίνει με τα κλάματα;
–Τί θα γίνει, δηλαδή;
–Θα κλάψεις πάλι;
–Και βέβαια θα κλάψω!
Ξαναστήθηκαν οι μηχανές, άρχισε πάλι την τρεχάλα η Αλίκη, έφτασε στην αγκαλιά του Βουλγαρίδη, αλλά η σκηνή χάλασε πάλι. Επάνω στο πιο τρυφερό σημείο τού εναγκαλισμού της κλαμένης πρωταγωνίστριας με τον συγκινημένο πρωταγωνιστή, ακούστηκε από μακριά το παραπονεμένο γκάρισμα ενός γαϊδάρου.
–Στοπ…
Και το γύρισμα της σκηνής ξανάρχισε, και η Αλίκη έφτασε ξανά κλαμένη, αλλά η σκηνή πάλι δεν πέτυχε. Να μη σας τα πολυλογώ, έξι φορές έγινε αυτή η σκηνή και η Αλίκη έτρεξε περισσότερα μέτρα απ’ όσα έτρεξε ο Σταύρος Τζιωρτζής στους πανευρωπαϊκούς αγώνες.
Την τελευταία φορά, όλα πήγαν καλά. Η σκηνή πέτυχε. Δόξα σοι ο Θεός!..
Αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε για την επόμενη σκηνή. Και τότε ήταν, που ήρθε τρομερά στεναχωρημένος ο Καβουκίδης και μου ψιθύρισε στ’ αυτί:
–Η σκηνή πρέπει να ξαναγυριστεί.
–Γιατί;
–Είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φιλμ στη μηχανή!
Όταν το έμαθε αυτό η Αλίκη άρχισε πάλι να κλαίει. Αυτή τη φορά, όμως, εκτός σεναρίου
Πηγή: kulturosupa.gr
Σχολιασμός άρθρου
Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού
Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.