Η ισονομία θα κριθεί στις 100 επόμενες σφραγίσεις

Η με­γά­λη πα­γί­δα δεν βρί­σκε­ται στα λου­κέ­τα του Αυ­γού­στου αλλά στο τι θα ακο­λου­θή­σει. Αν το κύμα των ελέγ­χων εξα­ντλη­θεί σε με­ρι­κές θε­α­μα­τι­κές σφρα­γί­σεις και σε πρό­στι­μα που θα σβή­σουν σιγά σιγά στα διοι­κη­τι­κά δι­κα­στή­ρια, τότε η επι­χεί­ρη­ση νο­μι­μό­τη­τας θα κα­τα­γρα­φεί ως άλλο ένα κα­λο­και­ρι­νό επει­σό­διο. Οι υπό­λο­γοι ήδη δεί­χνουν ο ένας τον άλλον, οι υπη­ρε­σί­ες πνί­γο­νται σε φα­κέ­λους που συσ­σω­ρεύ­ο­νται και η αί­σθη­ση που κιν­δυ­νεύ­ει να μεί­νει είναι η χει­ρό­τε­ρη δυ­να­τή: ότι κά­ποιοι πλή­ρω­σαν επει­δή έτυχε να κα­ταγ­γελ­θούν και κά­ποιοι γλί­τω­σαν επει­δή δεν ακού­στη­κε το όνομά τους.

Η ισο­νο­μία δεν απο­δει­κνύ­ε­ται στις 10 πρώ­τες σφρα­γί­σεις αλλά στις 100 επό­με­νες. Και κυ­ρί­ως θα απο­δει­χθεί του χρό­νου τον Ιού­νιο, όταν θα φανεί αν οι ίδιες πα­ρα­λί­ες θα ξα­να­γε­μί­σουν με τις ίδιες κα­τα­σκευ­ές, όπως γι­νό­ταν με­θο­δι­κά κάθε άνοι­ξη μετά από κάθε φθι­νο­πω­ρι­νή σφρά­γι­ση. Αν συμ­βεί αυτό, το μή­νυ­μα προς κάθε επι­χει­ρη­μα­τία του νη­σιού θα είναι απλό και κα­τα­στρο­φι­κό: η πα­ρα­νο­μία κο­στί­ζει μόνο όταν έχεις κακή χρο­νιά.

Το κρά­τος δεν κρί­νε­ται όταν σφρα­γί­ζει, κρί­νε­ται όταν όλοι έχουν πάψει να κοι­τά­ζουν.