ΠΟΞ: Το νέο Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό χρειάζεται μεγαλύτερο ρεαλισμό και ευελιξία

Η Πα­νελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Ξε­νο­δό­χων (ΠΟΞ) ανα­γνω­ρί­ζει τη ση­μα­σία της θε­σμο­θέ­τη­σης του Ει­δι­κού Χω­ρο­τα­ξι­κού Πλαι­σί­ου για τον Του­ρι­σμό, ως ενός ανα­γκαί­ου ερ­γα­λεί­ου εθνι­κού σχε­δια­σμού για τον κλάδο. Ωστό­σο, εκ­φρά­ζει την ανη­συ­χία της για το γε­γο­νός ότι βα­σι­κές προ­βλέ­ψεις του πλαι­σί­ου εξα­κο­λου­θούν να στη­ρί­ζο­νται σε ορι­ζό­ντιους πε­ριο­ρι­σμούς, οι οποί­οι δεν λαμ­βά­νουν επαρ­κώς υπόψη τα ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά κάθε προ­ο­ρι­σμού.

Ρυθ­μί­σεις όπως προ­κα­θο­ρι­σμέ­να όρια δυ­να­μι­κό­τη­τας και πρό­σθε­τες γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες δη­μιουρ­γούν εμπό­δια στην ανά­πτυ­ξη, αυ­ξά­νο­ντας τη γρα­φειο­κρα­τία, το κό­στος και την επεν­δυ­τι­κή αβε­βαιό­τη­τα ακόμη και για μι­κρές ξε­νο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις χωρίς να τεκ­μη­ριώ­νε­ται επαρ­κώς η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά τους. Ιδιαί­τε­ρα προ­βλη­μα­τι­κός είναι ο κα­θο­ρι­σμός ορι­ζό­ντιων ορίων κλι­νών, τα οποία μά­λι­στα ορί­ζο­νται αυ­θαί­ρε­τα, χωρίς τεκ­μη­ριω­μέ­να και αντι­κει­με­νι­κά κρι­τή­ρια που να συν­δέ­ο­νται με τα πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να κάθε προ­ο­ρι­σμού. Η εφαρ­μο­γή τέ­τοιων ορι­ζό­ντιων μέ­τρων δύ­να­ται να οδη­γή­σει σε ανε­πι­θύ­μη­τες συ­νέ­πειες όπως απα­ξί­ω­ση των ιδιο­κτη­σιών, κα­τά­τμη­ση της γης, αύ­ξη­ση της δο­μη­μέ­νης επι­φά­νειας, επι­βά­ρυν­ση του το­πί­ου, πε­ριο­ρι­σμό οι­κο­νο­μιών κλί­μα­κας και υπο­νό­μευ­ση της βιω­σι­μό­τη­τας των του­ρι­στι­κών μο­νά­δων.

Πα­ράλ­λη­λα, δια­πι­στώ­νε­ται σαφής ασυμ­με­τρία ανά­με­σα στη ρύθ­μι­ση της ξε­νο­δο­χεια­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και της βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης. Ενώ για τις νό­μι­μα αδειο­δο­τη­μέ­νες ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες προ­βλέ­πο­νται συ­γκε­κρι­μέ­νοι και δε­σμευ­τι­κοί πε­ριο­ρι­σμοί, για τη βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση το πλαί­σιο πε­ριο­ρί­ζε­ται σε γε­νι­κές και αό­ρι­στες ανα­φο­ρές, χωρίς σαφές χρο­νο­διά­γραμ­μα και συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα εφαρ­μο­γής. Δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει απο­τε­λε­σμα­τι­κός χω­ρι­κός σχε­δια­σμός όταν μια δρα­στη­ριό­τη­τα που ασκεί ολο­έ­να με­γα­λύ­τε­ρη πίεση στους προ­ο­ρι­σμούς αντι­με­τω­πί­ζε­ται χωρίς ξε­κά­θα­ρους κα­νό­νες και υπο­χρε­ώ­σεις.

Η βιώ­σι­μη του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη δεν επι­τυγ­χά­νε­ται μέσα από πε­ρισ­σό­τε­ρους πε­ριο­ρι­σμούς, αλλά μέσα από επεν­δύ­σεις σε κρί­σι­μες υπο­δο­μές: νερό, ενέρ­γεια, δια­χεί­ρι­ση απο­βλή­των, με­τα­φο­ρές. Η φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα κάθε προ­ο­ρι­σμού πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως δυ­να­μι­κό μέ­γε­θος, το οποίο προ­σαρ­μό­ζε­ται στις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες και ανά­γκες της κάθε πε­ριο­χής, και όχι ως στα­τι­κός, ενιαί­ος κα­νό­νας.

Ένα χω­ρο­τα­ξι­κό πλαί­σιο που πε­ριο­ρί­ζε­ται στην επι­βο­λή ορίων, χωρίς να δη­μιουρ­γεί ταυ­τό­χρο­να τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την αντι­με­τώ­πι­ση των πραγ­μα­τι­κών προ­βλη­μά­των, δεν προ­σφέ­ρει λύ­σεις. Απλώς με­τα­θέ­τει τις ευ­θύ­νες και ανα­βάλ­λει τις ανα­γκαί­ες πα­ρεμ­βά­σεις.