Μητσοτάκης για Στέλιο Ράμφο: Αποχαιρετώ με θλίψη και σεβασμό αυτόν τον λαμπρό Έλληνα

Με συγκί­νηση απο­χαι­ρετά τον Στέλιο Ράμφο ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας τον θάνατό του «εθνική απώλεια» και σημειώ­νο­ντας ότι ο ίδιος χάνει έναν φίλο και συνο­μι­λητή, ο οποίος πλού­τιζε κάθε συζή­τησή τους, ακόμη και όταν δεν συμ­φω­νού­σαν.

«Η Ελλάδα και ο κόσμος της δια­νό­η­σης θρηνούν από σήμερα την απώλεια ενός πιστού και ανυ­στε­ρό­βου­λου υπηρέτη τους. Αλλά και εγώ χάνω έναν φίλο και συνο­μι­λητή που πλού­τιζε κάθε μας συζή­τηση ανε­ξάρ­τητα αν συμ­φω­νού­σαμε πάντοτε και σε όλα», ανα­φέ­ρει ο πρω­θυ­πουρ­γός. Όπως σημειώ­νει, ο Στέλιος Ράμφος πίστευε ότι «οι ιδε­ο­λο­γίες φυλα­κί­ζουν τις ιδέες», γι’ αυτό και προ­τι­μούσε συνήθως το ρήμα «νομίζω» αντί του «πιστεύω».

Ιδιαί­τερη αναφορά κάνει και στον τρόπο με τον οποίο ο Στέλιος Ράμφος προ­σέγ­γισε την Ορθο­δο­ξία μέσα από ένα προ­ο­δευ­τικό πρίσμα, αλλά και στην ανά­γνωσή του για την ιστορία της χώρας, φέρ­νο­ντας στο προ­σκή­νιο τις συνέ­πειες του γεγο­νό­τος ότι η Ελλάδα δεν γνώρισε την Ανα­γέν­νηση μετά τον Μεσαί­ωνα. Κατά τον πρω­θυ­πουργό, με αυτόν τον τρόπο μπόρεσε να δώσει απα­ντή­σεις σε αντι­φά­σεις που δια­περ­νούν επί δεκα­ε­τίες τόσο το πολι­τικό σύστημα όσο και τις καθη­με­ρι­νές συμπε­ρι­φο­ρές.

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης χαρα­κτη­ρί­ζει επίσης τον Στέλιο Ράμφο «μονα­δικό κριτικό παρα­τη­ρητή της δημό­σιας ζωής», ο οποίος πρό­τασσε τη λογική και την ευθύνη απέ­να­ντι στον λαϊ­κι­σμό και εξη­γούσε ότι δεν υπάρχει παρά­δοση χωρίς εξέλιξη. Παράλ­ληλα, τονίζει ότι έζησε αθόρυβα και δια­κρι­τικά, συν­δυά­ζο­ντας τη συνέ­πεια των λόγων του με εκείνη του καθη­με­ρι­νού του βίου.

«Απο­χαι­ρετώ με θλίψη και σεβασμό αυτόν τον λαμπρό Έλληνα και γλυκό άνθρωπο», κατα­λή­γει ο πρω­θυ­πουρ­γός, εκφρά­ζο­ντας τη συμπα­ρά­στασή του στη σύζυγό του Ειρήνη, στις δύο κόρες του και στους χιλιά­δες μαθητές και φίλους του.

«Πρό­κει­ται για εθνική απώλεια. Είμαι σίγου­ρος, όμως, ότι όσα πρέ­σβευε ο Στέλιος Ράμφος θα γίνουν οδηγοί στη σκέψη και στη δράση όλων των πολιτών που θέλουν να είναι ελεύ­θε­ροι, αδέ­σμευ­τοι και χρή­σι­μοι στους άλλους», σημειώ­νει.

Η ανάρ­τηση του πρω­θυ­πουρ­γού

«Η Ελλάδα και ο κόσμος της δια­νό­η­σης θρηνούν από σήμερα την απώλεια ενός πιστού και ανυ­στε­ρό­βου­λου υπηρέτη τους. Αλλά και εγώ χάνω έναν φίλο και συνο­μι­λητή που πλού­τιζε κάθε μας συζή­τηση ανε­ξάρ­τητα αν συμ­φω­νού­σαμε πάντοτε και σε όλα. Ο Στέλιος Ράμφος, άλλωστε, πίστευε ότι οι ιδε­ο­λο­γίες φυλα­κί­ζουν τις ιδέες. Γι’ αυτό και το ρήμα που προ­τι­μούσε, συνήθως, ήταν το «νομίζω» και όχι το «πιστεύω».

Από τις πιο φωτει­νές προ­σω­πι­κό­τη­τες της προ­δι­κτα­το­ρι­κής Αρι­στε­ράς και, μέσω της ιστο­ρι­κής «Παν­σπου­δα­στι­κής», πρω­το­στά­τησε στις τότε ιδε­ο­λο­γι­κές και πολι­τι­στι­κές ανα­ζη­τή­σεις της. Ενώ στα χρόνια της δικτα­το­ρίας, ξεκί­νησε, στο Παρίσι, το μεγάλο ταξίδι του στη Φιλο­σο­φία. Για να το συνε­χί­σει, ύστερα, με επι­μέ­λεια στην Ελλάδα της Μετα­πο­λί­τευ­σης μέχρι και χθες. Μακριά από δόγματα και δεσμεύ­σεις.

Ο Στέλιος Ράμφος μελέ­τησε και δίδαξε όλους τους μεγά­λους δια­νοη­τές, δίνο­ντας νέα διά­σταση στη σκέψη τους και αξιο­ποιώ­ντας, παράλ­ληλα, δεδο­μένα της κοι­νω­νι­κής ανθρω­πο­λο­γίας και της ψυχα­νά­λυ­σης. Έτσι, στα περίπου 50 βιβλία που συνέ­γραψε τέμνει όλα τα προ­βλή­ματα της σύγ­χρο­νης ζωής. Και, μαζί της, της σύγ­χρο­νης Ελλάδας. Συνεπώς η προ­σφορά του δεν είναι μόνο ακα­δη­μαϊκή. Όσο, κυρίως, κοι­νω­νική.

Προ­σέγ­γισε την Ορθο­δο­ξία μέσα από ένα πρίσμα προ­ο­δευ­τικό. Και «διάβασε» την ιστορία της χώρας φέρ­νο­ντας στο προ­σκή­νιο τις συνέ­πειες που είχε το γεγονός ότι ο τόπος μας δεν γνώρισε την Ανα­γέν­νηση μετά τον Μεσαί­ωνα. Μπόρεσε, με αυτόν τον τρόπο, ν’ απα­ντή­σει σε πολλές αντι­φά­σεις που δια­περ­νούν επί δεκα­ε­τίες όχι μόνο το πολι­τικό μας σύστημα. Αλλά και τις καθη­με­ρι­νές μας συμπε­ρι­φο­ρές.

Με άλλα λόγια, ανάμεσα στα πολλά άλλα, ο Στέλιος Ράμφος ανα­δεί­χθηκε και σε έναν μονα­δικό κριτικό παρα­τη­ρητή της δημό­σιας ζωής. Προ­τάσ­σο­ντας πάντα τη λογική και την ευθύνη απέ­να­ντι στον λαϊ­κι­σμό. Και εξη­γώ­ντας ότι δεν υπάρχει παρά­δοση χωρίς εξέλιξη. Όλα αυτά, ζώντας ο ίδιος αθόρυβα και δια­κρι­τικά, συν­δυά­ζο­ντας τη συνέ­πεια των λόγων του με εκείνη του καθη­με­ρι­νού βίου του.

Απο­χαι­ρετώ με θλίψη και σεβασμό αυτόν τον λαμπρό Έλληνα και γλυκό άνθρωπο. Και στέλνω τη σκέψη μου στη γυναίκα του Ειρήνη, στις δύο κόρες του και στους χιλιά­δες μαθητές και φίλους του. Πρό­κει­ται για εθνική απώλεια. Είμαι σίγου­ρος, όμως, ότι όσα πρέ­σβευε ο Στέλιος Ράμφος θα γίνουν οδηγοί στη σκέψη και στη δράση όλων των πολιτών που θέλουν να είναι ελεύ­θε­ροι, αδέ­σμευ­τοι και χρή­σι­μοι στους άλλους.»

Πηγή: protothema.gr