Το κόμμα που ιδρύθηκε για τη λογοδοσία ξέχασε να γράψει τους κανόνες του

Ο Νίκος Μπρου­τζά­κης έγινε ο νεό­τε­ρος κρίκος σε μια αλυσίδα απο­χω­ρή­σεων από την Ελπίδα για τη Δημο­κρα­τία, με μια ανάρ­τηση που μοιάζει λιγό­τερο με παραί­τηση και περισ­σό­τερο με έκθεση ιδεών στο μάθημα της Πολι­τι­κής Αγωγής. Το πιο απο­λαυ­στικό σημείο των καταγ­γε­λιών του είναι η απο­κά­λυψη ότι το κίνημα αρνεί­ται να συντά­ξει κατα­στα­τικό επειδή αυτό απο­τε­λεί παλαιο­κομ­μα­τική δια­δι­κα­σία. Δηλαδή το κόμμα που γεν­νή­θηκε για να φέρει δια­φά­νεια και λογο­δο­σία στο πολι­τικό σύστημα ανα­κά­λυψε ότι οι κανόνες λει­τουρ­γίας είναι κατά­λοιπο του παρελ­θό­ντος. Με την ίδια λογική και τα φρένα στο αυτο­κί­νητο είναι παλαιο­αυ­το­κι­νη­τική δια­δι­κα­σία. Όσοι πάντως απο­χω­ρούν βαφτί­ζο­νται προ­δό­τες και πλη­ρω­μέ­νοι, που είναι πρω­τό­τυ­πος τρόπος να πείσεις τους υπό­λοι­πους να μείνουν.

Η ουσία βέβαια δεν είναι αστεία. Ένα κίνημα που ξεκί­νησε από πραγ­μα­τικό πόνο και τερά­στια κοι­νω­νική δυνα­μική κατα­να­λώ­νε­ται σε εσω­τε­ρι­κούς εμφυ­λί­ους πριν καν προ­λά­βει να κατέβει σε εκλογές, επι­βε­βαιώ­νο­ντας τον σιδε­ρέ­νιο νόμο της ελλη­νι­κής πολι­τι­κής ότι κάθε νέος φορέας δια­σπά­ται ταχύ­τερα απ’ όσο ιδρύ­ε­ται.

Στην Ελλάδα τα κόμματα δεν πεθαί­νουν από τους αντι­πά­λους τους, πεθαί­νουν από τις ομάδες Viber τους.