Ένα όνομα που ταιριάζει στην Ρόδο

Η Ρόδος απο­χαι­ρέ­τησε στον Καθε­δρικό Ναό του Ευαγ­γε­λι­σμού τον Ιάκωβο Γερο­νι­κόλα, τον Τζακ που έχτισε ένα κομμάτι από αυτό που ονο­μά­στηκε ροδιακό θαύμα και στήριξε την άλλοτε κραταιά Δωδε­κα­νή­σιακή ναυ­τι­λιακή εται­ρεία ΔΑΝΕ όσο κανένας άλλος. Πίσω όμως από τα ξενο­δο­χεία και τους του­ρι­στι­κούς οργα­νι­σμούς υπάρχει και μια λιγό­τερο γνωστή ιστορία που αξίζει να θυμη­θούμε ακριβώς τώρα. Το 1977, ως πρό­ε­δρος του Λιμε­νι­κού Ταμείου Δωδε­κα­νή­σου, πήρε την απόφαση να ανοίξει υπο­θα­λάσ­σια σήραγγα στην προ­βλήτα με τους μύλους για να ανα­σά­νει η κλειστή θάλασσα του Μαντρα­κίου που είχε γίνει βούρκος. Για αυτή του την επιμονή βρέθηκε επα­νει­λημ­μένα στο γραφείο του εισαγ­γε­λέα ως κατη­γο­ρού­με­νος, όχι για κάποιο όφελος αλλά επειδή βια­ζό­ταν να παρα­δώ­σει ένα έργο που καθά­ρισε τη θάλασσα και στέκει αθόρυβα μέχρι σήμερα.

Ο Δήμος Ρόδου εξέδωσε ομόφωνο ψήφισμα, παρέστη με αντι­προ­σω­πεία στην εξόδιο ακο­λου­θία και θα τηρήσει ενός λεπτού σιγή στην επόμενη συνε­δρί­αση. Όλα σωστά και όλα ανα­με­νό­μενα. Υπάρχει όμως και ένας τρόπος τιμής που δεν σβήνει με τη λήξη μιας συνε­δρί­α­σης. Η αρμόδια επι­τροπή του Δήμου θα έκανε καλά να εξε­τά­σει το ενδε­χό­μενο να δοθεί συμ­βο­λικά το όνομα του Τζακ Γερο­νι­κόλα σε μια δομή του λιμα­νιού, εκεί όπου ο ίδιος πάλεψε, δικά­στηκε και δικαιώ­θηκε.

Τα ψηφί­σματα δια­βά­ζο­νται μία φορά, τα ονόματα στα λιμάνια μένουν για πάντα.