Το νούμερο που λείπει από τη γιορτή

Ο Χρήστος Μιχα­λά­κης λέει κάτι που όλοι ξέρουν αλλά ελά­χι­στοι το βάζουν σε πρόταση. Οι αφίξεις μπορεί να πηγαί­νουν καλά και οι αερο­πο­ρι­κές θέσεις μέχρι τέλος Οκτω­βρίου να είναι αυξη­μέ­νες, όμως αυτό δεν λέει τίποτα για το τι μένει στην τοπική αγορά. Το ζητού­μενο δεν είναι πόσοι ήρθαν, είναι πόσα ξόδεψαν και πού κατέ­λη­ξαν, και αυτό το νούμερο η Δωδε­κά­νη­σος δεν το έχει. Χωρίς μετρή­σιμα δεδο­μένα κάθε συζή­τηση για υπερ­του­ρι­σμό ή για επι­τυ­χη­μένη σεζόν κατα­λή­γει σε ανταλ­λαγή εντυ­πώ­σεων ανάμεσα σε ανθρώ­πους που βλέπουν δια­φο­ρε­τικά πράγ­ματα από δια­φο­ρε­τικά ταμεία.

Η ουσία της τοπο­θέ­τη­σης βρί­σκε­ται στα υπό­λοιπα. Ο ΦΠΑ επα­νήλθε μειω­μέ­νος παντού πλην Ρόδου, ένα ζήτημα που παρα­μέ­νει ανοιχτό επί χρόνια χωρίς πει­στική εξήγηση. Το Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο απο­ζη­μιώ­νει μετά από δύο ή τρία χρόνια, όταν το κόστος έχει ήδη περάσει στις τιμές και καμία επι­χεί­ρηση δεν μπορεί να το εντάξει σε προ­γραμ­μα­τι­σμό. Οι λιμε­νι­κές εγκα­τα­στά­σεις, τα απορ­ρίμ­ματα, το νερό, η ενερ­γειακή επάρ­κεια και κυρίως η υπο­στε­λέ­χωση στην υγεία των μικρών νησιών παρα­μέ­νουν ίδιες, ενώ γίνεται λόγος για μετά­βαση σε νέο του­ρι­στικό μοντέλο. Και ενώ η γει­το­νική χώρα έχει επεν­δύ­σει σοβαρά σε μαρίνες, εδώ ο θαλάσ­σιος του­ρι­σμός περι­μέ­νει υπο­δο­μές που δεν υπάρ­χουν. Το Παρα­τη­ρη­τή­ριο Βιώ­σι­μης Ανά­πτυ­ξης και το συνέ­δριο της 20ής Νοεμ­βρίου με τον Economist είναι σωστά βήματα, με την προ­ϋ­πό­θεση ότι δεν θα κατα­λή­ξουν άλλο ένα κείμενο συμπε­ρα­σμά­των σε συρτάρι.

Το σχέδιο υπάρχει, το ερώτημα είναι ποιος θα ανα­λά­βει να το εφαρ­μό­σει.