Το νούμερο που λείπει από τη γιορτή

Ο Χρήστος Μιχαλάκης λέει κάτι που όλοι ξέρουν αλλά ελάχιστοι το βάζουν σε πρόταση. Οι αφίξεις μπορεί να πηγαίνουν καλά και οι αεροπορικές θέσεις μέχρι τέλος Οκτωβρίου να είναι αυξημένες, όμως αυτό δεν λέει τίποτα για το τι μένει στην τοπική αγορά. Το ζητούμενο δεν είναι πόσοι ήρθαν, είναι πόσα ξόδεψαν και πού κατέληξαν, και αυτό το νούμερο η Δωδεκάνησος δεν το έχει. Χωρίς μετρήσιμα δεδομένα κάθε συζήτηση για υπερτουρισμό ή για επιτυχημένη σεζόν καταλήγει σε ανταλλαγή εντυπώσεων ανάμεσα σε ανθρώπους που βλέπουν διαφορετικά πράγματα από διαφορετικά ταμεία.

Η ουσία της τοποθέτησης βρίσκεται στα υπόλοιπα. Ο ΦΠΑ επανήλθε μειωμένος παντού πλην Ρόδου, ένα ζήτημα που παραμένει ανοιχτό επί χρόνια χωρίς πειστική εξήγηση. Το Μεταφορικό Ισοδύναμο αποζημιώνει μετά από δύο ή τρία χρόνια, όταν το κόστος έχει ήδη περάσει στις τιμές και καμία επιχείρηση δεν μπορεί να το εντάξει σε προγραμματισμό. Οι λιμενικές εγκαταστάσεις, τα απορρίμματα, το νερό, η ενεργειακή επάρκεια και κυρίως η υποστελέχωση στην υγεία των μικρών νησιών παραμένουν ίδιες, ενώ γίνεται λόγος για μετάβαση σε νέο τουριστικό μοντέλο. Και ενώ η γειτονική χώρα έχει επενδύσει σοβαρά σε μαρίνες, εδώ ο θαλάσσιος τουρισμός περιμένει υποδομές που δεν υπάρχουν. Το Παρατηρητήριο Βιώσιμης Ανάπτυξης και το συνέδριο της 20ής Νοεμβρίου με τον Economist είναι σωστά βήματα, με την προϋπόθεση ότι δεν θα καταλήξουν άλλο ένα κείμενο συμπερασμάτων σε συρτάρι.

Το σχέδιο υπάρχει, το ερώτημα είναι ποιος θα αναλάβει να το εφαρμόσει.