Έφυγε από τη ζωή ο Ιάκωβος Γερονικόλας, ο άνθρωπος που έδεσε το όνομά του με το τουριστικό θαύμα της Ρόδου

Βαρύ πένθος στον επι­χει­ρη­μα­τικό και του­ρι­στικό κόσμο της Δωδε­κα­νή­σου – Ο γνωστός επι­χει­ρη­μα­τίας και ξενο­δό­χος άφησε την τελευ­ταία του πνοή σήμερα τα ξημε­ρώ­ματα στην κλινική Euromedica της Ρόδου, όπου νοση­λευό­ταν. Η πορεία του, από την Αυστρα­λία μέχρι τη Ρόδο, ταυ­τί­στηκε με τη γέννηση του σύγ­χρο­νου του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος του νησιού.

Υπάρ­χουν ονόματα που δεν χρειά­ζο­νται συστά­σεις σε αυτόν τον τόπο. Ο Ιάκωβος Γερο­νι­κό­λας, γνωστός σε όλους και ως Τζακ, ήταν ένα από αυτά. Ένας άνθρω­πος που είδε τη Ρόδο πριν από εκείνη γίνει αυτό που είναι σήμερα, που πίστεψε στις δυνα­τό­τη­τές της όταν ακόμη ελά­χι­στοι μιλού­σαν για μαζικό του­ρι­σμό, και που επέλεξε να ρίξει άγκυρα εδώ, αφή­νο­ντας πίσω του μια ζωή χτι­σμένη στην άλλη άκρη του πλανήτη.

Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα και προ­κά­λεσε βαθιά θλίψη στον επι­χει­ρη­μα­τικό κόσμο του νησιού, στον χώρο του του­ρι­σμού, αλλά και σε δεκάδες ανθρώ­πους που συνερ­γά­στη­καν μαζί του στις έξι και πλέον δεκα­ε­τίες της αδιά­κο­πης δρα­στη­ριό­τη­τάς του.

Από την Αυστρα­λία στη Ρόδο

Η δια­δρομή του υπήρξε αντι­προ­σω­πευ­τική μιας ολό­κλη­ρης γενιάς ομο­γε­νών που επέ­στρε­ψαν στην Ελλάδα κου­βα­λώ­ντας εμπει­ρίες, κεφά­λαια και, κυρίως, έναν δια­φο­ρε­τικό τρόπο σκέψης. Είχε ζήσει και εργα­στεί επί σειρά ετών στην Αυστρα­λία, ασχο­λού­με­νος με πολλά και δια­φο­ρε­τικά αντι­κεί­μενα, σε δια­φο­ρε­τι­κές πόλεις, ενώ οι επαγ­γελ­μα­τι­κές του ανα­ζη­τή­σεις τον είχαν οδη­γή­σει ακόμη και στην αφρι­κα­νική ήπειρο.

Όταν άρχισε να επι­σκέ­πτε­ται συστη­μα­τικά τη Ρόδο, διέ­κρινε κάτι που δεν ήταν προ­φα­νές σε όλους. Ένα νησί οργα­νω­μένο, με υπο­δο­μές, με δρόμους και φωτισμό, με αρχι­τε­κτο­νική παρα­κα­τα­θήκη από την ιταλική περίοδο και με δύο λιμάνια που μπο­ρού­σαν να λει­τουρ­γή­σουν ως πύλες εισόδου. Το συμπέ­ρα­σμά του ήταν απλό και απο­δεί­χθηκε προ­φη­τικό. Η Ρόδος είχε του­ρι­στικό μέλλον.

Δεν άργησε να το μετα­τρέ­ψει σε επι­χει­ρη­μα­τική πράξη. Στρά­φηκε στους μεγά­λους ταξι­διω­τι­κούς οργα­νι­σμούς της Ευρώπης, με έμφαση στη σκαν­δι­να­βική αγορά, και άνοιξε το πρώτο του γραφείο, το Interopa Tours, μαζί με συνερ­γά­τες που έμειναν στην ιστορία του ροδια­κού του­ρι­σμού. Ακο­λού­θη­σαν γραφεία στην Κρήτη, στην Κω, στην Κύπρο, στην Αθήνα, στη Θεσ­σα­λο­νίκη και στη Χαλ­κι­δική. Στον εισερ­χό­μενο του­ρι­σμό, όπως ο ίδιος είχε περι­γρά­ψει σε παλαιό­τερη συνέ­ντευξή του, βρέ­θη­καν να είναι από τους μεγα­λύ­τε­ρους της χώρας.

Η στροφή προς τα ξενο­δο­χεία

Η οικο­γέ­νειά του είχε ξεκι­νή­σει από εντελώς δια­φο­ρε­τικό χώρο. Ο πατέρας του υπήρξε αντι­πρό­σω­πος πετρε­λαιοει­δών για τα Δωδε­κά­νησα και ο ίδιος, στα πρώτα χρόνια της επι­στρο­φής του, επέν­δυσε σε νέες εγκα­τα­στά­σεις απο­θή­κευ­σης καυ­σί­μων, κατα­σκευα­σμέ­νες με αμε­ρι­κα­νι­κές προ­δια­γρα­φές, οι οποίες στέκουν μέχρι σήμερα.

Ήταν όμως μια δρα­στη­ριό­τητα που, όπως παρα­δε­χό­ταν ο ίδιος, δεν τον εξέ­φραζε. Παρότι επι­κερ­δής, την εγκα­τέ­λειψε για να επι­κε­ντρω­θεί εκεί που έβλεπε το μέλλον. Ξεκί­νησε από ένα μικρό ξενο­δο­χείο, το Royal, το επέ­κτεινε, στη συνέ­χεια απέ­κτησε πλειο­ψη­φικό ποσοστό στο Eden Rock και αργό­τερα προ­χώ­ρησε στη δημιουρ­γία του Olympic Palace. Πούλησε τη συμ­με­τοχή του στην εται­ρεία καυ­σί­μων για να χρη­μα­το­δο­τή­σει το ξενο­δο­χειακό εγχεί­ρημα, μια απόφαση που τότε φάνταζε τολμηρή και εκ των υστέρων απο­δεί­χθηκε καθο­ρι­στική.

Ο ίδιος δεν διεκ­δί­κησε ποτέ μόνος του τον τίτλο του δημιουρ­γού. Στην τελευ­ταία του συνέ­ντευξη στην «δημο­κρα­τική», όταν ρωτή­θηκε ποιοι έθεσαν τις βάσεις για το λεγό­μενο θαύμα της Ρόδου, ανέφερε ονο­μα­στικά μια σειρά από πρω­το­πό­ρους ξενο­δό­χους και επι­χει­ρη­μα­τίες της εποχής, τοπο­θε­τώ­ντας τον εαυτό του ανάμεσά τους και όχι πάνω από αυτούς.

Η προ­ε­δρία της ΔΑΝΕ

Σταθμός στην πορεία του υπήρξε η ανά­μειξή του με τη Δωδε­κα­νη­σιακή Ναυ­τι­λιακή Εται­ρεία. Είχε δηλώσει ότι δέχτηκε μετά από πιέσεις και παρα­κλή­σεις, σε μια περίοδο που η εται­ρεία αντι­με­τώ­πιζε σοβαρά προ­βλή­ματα, και ότι έθεσε συγκε­κρι­μέ­νους όρους πριν ανα­λά­βει. Διε­τέ­λεσε μέλος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου και στη συνέ­χεια πρό­ε­δρος, από τον Αύγου­στο του 1998 έως τον Αύγου­στο του 2000, οπότε και ανα­κη­ρύ­χθηκε επί­τι­μος πρό­ε­δρος.

Στη διάρ­κεια της θητείας του δόθηκε βάρος στην απο­κα­τά­σταση του στόλου. Πλοία που είχαν παρο­πλι­στεί ή παρου­σί­α­ζαν βλάβες επι­σκευά­στη­καν και επέ­στρε­ψαν σε δρο­μο­λό­για, ενώ ο ίδιος είχε πιέσει για πολύ μεγα­λύ­τερη αύξηση κεφα­λαίου από εκείνη που τελικά εγκρί­θηκε.

Ο αθλη­τι­σμός και η άλλη πλευρά

Πέρα από τον του­ρι­σμό και τη ναυ­τι­λία, το όνομά του συν­δέ­θηκε και με το ροδιακό ποδό­σφαιρο. Υπήρξε μέλος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της ΠΑΕ Ρόδος, σε μια εποχή που η ομάδα ανέβηκε από τη Γ΄ Εθνική στην Α΄ Κατη­γο­ρία, γρά­φο­ντας ίσως τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστο­ρίας της. Ήταν μια περί­ο­δος που ολό­κληρη η Δωδε­κά­νη­σος στοι­χή­θηκε πίσω από την ομάδα, με φιλά­θλους να ταξι­δεύ­ουν από τα γύρω νησιά για να την στη­ρί­ξουν.

Χαρα­κτη­ρι­στική της νοο­τρο­πίας του ήταν μια ιστορία που ο ίδιος διη­γού­νταν. Όταν, βρι­σκό­με­νος στο εξω­τε­ρικό για επαγ­γελ­μα­τι­κούς λόγους, πλη­ρο­φο­ρή­θηκε ότι υπήρχε πρόθεση να απο­μα­κρυν­θεί ο προ­πο­νη­τής της ομάδας, έθεσε ευθέως το δίλημμα ότι αν έφευγε εκείνος, θα απο­χω­ρούσε και ο ίδιος. Και έτσι έγινε.

Μια παρα­κα­τα­θήκη και μια συμ­βουλή

Μέχρι τα τελευ­ταία χρόνια της ζωής του παρέ­μενε παρών στο οικο­νο­μικό γίγνε­σθαι του νησιού, με άποψη για το μέλλον του του­ρι­σμού. Σε μία από τις τελευ­ταίες του δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις είχε απευ­θύ­νει στους ξενο­δό­χους μια σαφή προ­τροπή, να μην πουλούν τις μονάδες τους αλλά να τις κρατούν, θεω­ρώ­ντας ότι απο­τε­λούν περιου­σία στρα­τη­γι­κής σημα­σίας για την ίδια τη χώρα.

Με τον θάνατό του κλείνει ένας κύκλος περισ­σό­τε­ρων από 60 ετών επι­χει­ρη­μα­τι­κής δια­δρο­μής, που ξεκί­νησε στην άλλη άκρη του κόσμου και ολο­κλη­ρώ­θηκε στο νησί που ο ίδιος επέλεξε ως τόπο του. Η Ρόδος που παρα­δί­δει στις επό­με­νες γενιές φέρει, σε μεγάλο βαθμό, τη σφρα­γίδα ανθρώ­πων σαν κι εκείνον.

Ο τόπος και ο χρόνος της κηδείας του δεν έχουν ακόμη προσ­διο­ρι­στεί και ανα­μέ­νε­ται να ανα­κοι­νω­θούν από την οικο­γέ­νειά του.

Η «δημο­κρα­τική» εκφρά­ζει τα θερμά της συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οικο­γέ­νεια και στους οικεί­ους του, στη σύζυγό του Αντωνία και στα παιδιά του, Μαρία και Νικόλα.