Η Ρω αποκτά στέγη για τους φρουρούς της και το μήνυμα ταξιδεύει μακρύτερα από το Αιγαίο

Τα εγκαί­νια των 2 ξενώνων για τα στελέχη των Ενόπλων Δυνά­μεων στη Ρω στις 7 Αυγού­στου, δωρεά του Κων­στα­ντί­νου Τσου­βε­λε­κάκη, έχουν σημασία που ξεπερνά κατά πολύ τα τετρα­γω­νικά τους. Στα ακρι­τικά νησιά η καθη­με­ρι­νό­τητα των ανθρώ­πων που φυλούν τα σύνορα σπάνια απα­σχο­λεί τον δημόσιο διάλογο, και μια ιδιω­τική πρω­το­βου­λία που βελ­τιώ­νει απτά τις συν­θή­κες δια­μο­νής τους λέει κάτι ουσια­στικό: ότι η στήριξη της άμυνας δεν εξα­ντλεί­ται στις κορώνες των επε­τείων αλλά μετριέ­ται σε κτίρια, υπο­δο­μές και έμπρα­κτο ενδια­φέ­ρον. Το γεγονός μάλιστα ότι η δωρεά συνε­χί­ζει μια παρά­δοση ευερ­γε­σίας στο σύμπλεγμα της Μεγί­στης, στον τόπο όπου η Κυρά της Ρω ύψωνε μόνη τη σημαία επί δεκα­ε­τίες, δίνει στο έργο ένα ιστο­ρικό βάθος που δεν χωράει σε δελτία τύπου.

Ενδια­φέ­ρον έχει και η επόμενη ημέρα, με τα απο­κα­λυ­πτή­ρια του γλυπτού για τον Εμμα­νουήλ Κισθή­νιο στο Καστελ­λό­ριζο, έργο που παρου­σιά­στηκε στο Μονακό και φέρει την υπο­γραφή του πρί­γκιπα Αλβέρ­του Β’, με το ενδε­χό­μενο παρου­σίας του ίδιου αλλά και της Αμε­ρι­κα­νί­δας πρέ­σβει­ρας Κίμπερλι Γκίλ­φοϊλ. Όταν ένα νησί 500 κατοί­κων στην άκρη της επι­κρά­τειας συγκε­ντρώ­νει τέτοια διεθνή προσοχή, το διπλω­μα­τικό μήνυμα δια­βά­ζε­ται χωρίς μετα­φρα­στή, τόσο στην Αθήνα όσο και απέ­να­ντι. Η Μεγίστη υπεν­θυ­μί­ζει ότι δεν είναι υπο­ση­μεί­ωση του χάρτη αλλά ζωντανό κομμάτι της χώρας, με ιστορία, μνήμη και μέλλον.

Στα σύνορα η πατρίδα δεν κρί­νε­ται από τα λόγια, αλλά από το ποιος χτίζει και ποιος απλώς φωτο­γρα­φί­ζε­ται.