Όταν η εμπιστοσύνη γίνεται εργαλείο του εγκλήματος

Η αμε­τά­κλητη κάθειρξη 6 ετών που επι­κύ­ρωσε ο Άρειος Πάγος για τον 56χρονο δικη­γόρο της Κω δεν είναι απλώς η κατά­ληξη μιας ποι­νι­κής υπό­θε­σης. Είναι η ανα­το­μία του πώς μια σχέση εμπι­στο­σύ­νης 7 και πλέον ετών μετα­τρά­πηκε σε μηχα­νι­σμό συστη­μα­τι­κής εξα­πά­τη­σης, με ανύ­παρ­κτες νομικές ενέρ­γειες ύψους 104.229,69 ευρώ, 19 προ­ση­μειώ­σεις που ουδέ­ποτε εγγρά­φη­καν και απο­δεί­ξεις όπου τα 300 ευρώ γίνο­νταν 1.300 με την προ­σθήκη ενός ψηφίου. Η απλό­τητα της μεθόδου είναι ίσως το πιο ανη­συ­χη­τικό στοι­χείο, γιατί δείχνει πόσο εύκολα λει­τουρ­γεί η απάτη όταν κανείς δεν ελέγχει αυτόν που θεω­ρεί­ται εξ ορισμού αξιό­πι­στος.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανά­γνωση που αφορά το ίδιο το σύστημα. Οι πράξεις τελέ­στη­καν από το 2010 έως το 2012, η ανά­κριση ολο­κλη­ρώ­θηκε το 2017, η πρω­τό­δικη κατα­δίκη ήρθε το 2022 και το αμε­τά­κλητο το 2026. Δεκα­πέ­ντε χρόνια για να κλείσει μια υπόθεση με ομο­λο­γία από την πρώτη στιγμή και με πλήρη απο­δει­κτικά στοι­χεία από τον εσω­τε­ρικό έλεγχο της τρά­πε­ζας. Η δικαιο­σύνη έφτασε στο τέλος, αλλά η δια­δρομή της υπεν­θυ­μί­ζει γιατί η Ρόδος διεκ­δι­κεί εδώ και 30 χρόνια Δικα­στικό Μέγαρο και υπο­δο­μές αντά­ξιες του φόρτου της.

Η ποινή έγινε αμε­τά­κλητη το 2026 για πράξεις του 2012, και αυτό από μόνο του είναι μια δεύτερη ετυ­μη­γο­ρία, για την ταχύ­τητα της ελλη­νι­κής δικαιο­σύ­νης.