Κούρεμα σχεδόν 1.000.000 ευρώ πέτυχε δανειολήπτρια για χρέη που ξεπερνούσαν το 1.400.000 ευρώ

Μία ακόμη περίπτωση ρύθμισης υπερχρεωμένου νοικοκυριού με εντυπωσιακό ποσοστό διαγραφής ήρθε να προστεθεί στον κατάλογο των υποθέσεων που ολοκληρώνονται μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού ρύθμισης οφειλών του Ν. 4738/2020.
Ημεδαπή δανειολήπτρια, με συνολικές οφειλές που έφταναν το 1.396.131,54 ευρώ προς χρηματοδοτικούς φορείς, το Ελληνικό Δημόσιο και τους Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης, πέτυχε τη διαγραφή 969.505,85 ευρώ, δηλαδή σχεδόν του 70% του συνολικού της χρέους.
Η σύμβαση αναδιάρθρωσης καταρτίστηκε στις 10 Ιουλίου 2026, σε συνέχεια αίτησης που είχε υποβληθεί οριστικά στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του μηχανισμού στις 14 Μαΐου 2026. Την υπόθεση χειρίστηκε ο δικηγόρος κ. Μιχάλης Διάκος.

Το ύψος και η διάρθρωση των οφειλών
Σύμφωνα με τα στοιχεία που αποτυπώνονται στη σύμβαση αναδιάρθρωσης, οι οφειλές προς τους χρηματοδοτικούς φορείς ανέρχονταν σε 1.370.457,88 ευρώ και αφορούσαν 26 επιμέρους δάνεια και πιστώσεις, τα οποία σήμερα διαχειρίζονται εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων για λογαριασμό αλλοδαπών εταιρειών ειδικού σκοπού, στις οποίες είχαν μεταβιβαστεί τα χαρτοφυλάκια στο πλαίσιο τιτλοποιήσεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι σημαντικό τμήμα του συνολικού ποσού, που υπερβαίνει τα 700.000 ευρώ, αφορούσε αποκλειστικά τόκους υπερημερίας που είχαν συσσωρευτεί επί σειρά ετών, στοιχείο που αναδεικνύει πώς οφειλές οι οποίες έμειναν χρόνια ανεξυπηρέτητες εκτοξεύθηκαν σε δυσθεώρητα επίπεδα.
Παράλληλα με τα τραπεζικής προέλευσης χρέη, στη ρύθμιση εντάχθηκαν οφειλές προς το Ελληνικό Δημόσιο συνολικού ύψους 24.723,75 ευρώ, εκ των οποίων 13.383,76 ευρώ βασική οφειλή, 300 ευρώ πρόστιμα και 11.039,99 ευρώ προσαυξήσεις, καθώς και οφειλές προς το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών ύψους 949,91 ευρώ. Οι βεβαιωμένες οφειλές προς τη φορολογική διοίκηση, όπως προκύπτει από τα σχετικά παραρτήματα, εκτείνονται χρονικά από το 2006 έως και το 2026, γεγονός που καταδεικνύει ότι επρόκειτο για χρέη 2 ολόκληρων δεκαετιών.

Η διαγραφή και το ποσό που τελικά θα καταβληθεί
Το συνολικό ποσό διαγραφής ανέρχεται σε 969.505,85 ευρώ και αφορά αποκλειστικά στις οφειλές προς τους χρηματοδοτικούς φορείς, καθώς για τις οφειλές προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν προβλέφθηκε διαγραφή αλλά μακροχρόνια τμηματική εξόφληση. Έτσι, από το 1.370.457,88 ευρώ των τραπεζικών οφειλών, το τελικό ποσό ρύθμισης περιορίστηκε σε 400.952,03 ευρώ, με το ποσοστό της διαγραφής να διαμορφώνεται περίπου στο 71%. Σε αρκετές μάλιστα επιμέρους οφειλές το ποσοστό αυτό αγγίζει το 80%, καθώς επρόκειτο για λογαριασμούς που αποτελούνταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από τόκους υπερημερίας.
Η αποπληρωμή του ρυθμιζόμενου ποσού προς τους χρηματοδοτικούς φορείς θα γίνει με μηνιαίες δόσεις, η διάρκεια των οποίων φτάνει κατά περίπτωση τους 240 και τους 324 μήνες, δηλαδή έως και 27 έτη, ενώ για μικρότερες οφειλές προβλέπονται συντομότερες περίοδοι 46 και 60 μηνών. Το επιτόκιο της ρύθμισης ορίστηκε σταθερό για τα πρώτα 3 δωδεκάμηνα, σε 3% για τις εμπραγμάτως εξασφαλισμένες οφειλές και 4% για τις ανεξασφάλιστες, και στη συνέχεια μετατρέπεται σε κυμαινόμενο με βάση το Euribor τριμήνου πλέον περιθωρίου 2,5% και 3% αντίστοιχα.
Οι οφειλές προς το Δημόσιο θα εξοφληθούν σε 240 μηνιαίες δόσεις, με το συνολικό ποσό πληρωμής, συμπεριλαμβανομένων των τόκων, να διαμορφώνεται σε 33.783,43 ευρώ. Η μηνιαία δόση ξεκινά από 68,56 ευρώ το πρώτο έτος και σταθεροποιείται στα 154,96 ευρώ από το πέμπτο έτος και μετά. Αντίστοιχα, οι ασφαλιστικές οφειλές προς το ΚΕΑΟ θα αποπληρωθούν σε 19 μηνιαίες δόσεις των 51,25 ευρώ, με συνολικό ποσό καταβολής 973,84 ευρώ.
Οι όροι και οι δικλείδες της ρύθμισης
Όπως προκύπτει από τους όρους της σύμβασης, η διαγραφή τελεί υπό την αναβλητική αίρεση της προσήκουσας και ολοσχερούς αποπληρωμής του ρυθμιζόμενου ποσού. Αυτό σημαίνει ότι το κούρεμα οριστικοποιείται μόνο εφόσον η οφειλέτρια τηρήσει στο ακέραιο το πρόγραμμα των δόσεων. Σε περίπτωση που το ποσό σε καθυστέρηση υπερβεί αθροιστικά την αξία 3 μηνιαίων δόσεων ή το 3% του συνολικά οφειλόμενου ποσού προς συγκεκριμένο πιστωτή, ο πιστωτής αυτός δικαιούται να καταγγείλει τη σύμβαση, οπότε οι απαιτήσεις αναβιώνουν στο ύψος που είχαν πριν από τη ρύθμιση, αφαιρουμένων μόνο των ποσών που εν τω μεταξύ καταβλήθηκαν.
Αντίστοιχες ρήτρες προβλέπονται και για το Δημόσιο, το οποίο διατηρεί το δικαίωμα καταγγελίας εφόσον ο οφειλέτης παραλείπει να υποβάλλει φορολογικές δηλώσεις ή δεν τακτοποιεί νέες οφειλές που γεννώνται μετά την έναρξη ισχύος της σύμβασης. Παράλληλα, από την έναρξη ισχύος της ρύθμισης αναστέλλονται τα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης κατά της οφειλέτριας για τις ρυθμιζόμενες οφειλές, καθώς και τυχόν ποινικές διώξεις για χρέη προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Το ενδιαφέρον στοιχείο της παρούσας υπόθεσης έγκειται στο ότι η πλειοψηφία των πιστωτών αποδέχθηκε διαγραφή που προσεγγίζει το 71%, αναγνωρίζοντας εμπράκτως ότι η ονομαστική αξία των απαιτήσεων, διογκωμένη επί χρόνια από τόκους υπερημερίας, δεν αντιστοιχούσε σε ρεαλιστική προοπτική είσπραξης. Για την οφειλέτρια, το πρακτικό αποτέλεσμα είναι ότι ένα χρέος που είχε καταστεί αντικειμενικά μη διαχειρίσιμο μετατράπηκε σε ένα πρόγραμμα αποπληρωμής προσαρμοσμένο στις πραγματικές οικονομικές της δυνατότητες, με ταυτόχρονη προστασία από μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης για όσο διάστημα η ρύθμιση τηρείται.