Ένα «τέλος» χωρίς ημερομηνία λήξης

Τε­λι­κά αυτός δεν είναι ένας Αρ­χι­δά­μειος πό­λε­μος (έτσι κα­λεί­ται ένας πό­λε­μος που δεν τον θέλει αυτός που τον ξε­κι­νά­ει, όπως ο Αρ­χί­δα­μος Β’  βα­σι­λιάς της Σπάρ­της στην αρχή του Πε­λο­πον­νη­σια­κού πο­λέ­μου)

Είναι ο πό­λε­μος του πλη­θω­ρι­σμού και της ακρί­βειας που πρέ­πει να ρο­κα­νί­σει ταυ­τό­χρο­να το αμε­ρι­κα­νι­κό χρέος, να υπο­τι­μή­σει το δο­λά­ριο με όλα τα οφέλη που αυτό συ­νε­πά­γε­ται για τον αμε­ρι­κα­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό, να πε­ριο­ρί­σει την πα­ρα­γω­γή σε Κίνα -Ευ­ρώ­πη, να απο­δυ­να­μώ­σει την αγο­ρα­στι­κή δύ­να­μη άλλων νο­μι­σμά­των, σε άλλες οι­κο­νο­μί­ες.

Μόλις το πε­τρέ­λαιο έπεσε κάτω από τα 80$ ο Τραμπ ξε­κί­νη­σε τα χτυ­πή­μα­τα : ούτε εκε­χει­ρία, ούτε ει­ρή­νη, ούτε δι­πλω­μα­τία.

Οι ρου­κέ­τες κα­θο­ρί­ζουν τις εμπο­ρι­κές ροές, ανοι­γο­κλεί­νουν τις στρό­φιγ­γες των καυ­σί­μων, ρυθ­μί­ζουν την δια­κύ­μαν­ση των τιμών σε ενέρ­γεια και αγαθά – χωρίς φυ­σι­κά να υπο­λο­γί­ζουν κα­θό­λου τις αν­θρώ­πι­νες απώ­λειες.

Επι­μέ­νω μήνες, τώρα και θα επι­μέ­νω : πήγαν για να μεί­νουν εκεί οι αμε­ρι­κα­νό-ισ­ραη­λι­νές πο­λε­μι­κές δυ­νά­μεις. Δεν θέ­λουν ει­ρή­νη, δεν θέ­λουν δι­πλω­μα­τι­κή λύση, δεν τους νοιά­ζει ποσό κο­στί­ζει αυτό στην αν­θρω­πό­τη­τα και στις οι­κο­νο­μί­ες.

Το Βιετ­νάμ κατα και­ρούς θα επα­νέρ­χε­ται ( Ιράκ, Αφ­γα­νι­στάν, Σύρια, Ιράν).Γιατί χωρίς εγκλω­βι­σμό του μι­λι­τα­ρι­σμού της, η δυ­τι­κή ηγε­μο­νία δεν μπο­ρεί να δι­καιο­λο­γή­σει νέο φρέ­σκο χρήμα, ούτε να απο­συ­μπιέ­σει το υπερ­μο­χλευ­μέ­νο χρη­μα­τι­στη­ρια­κό σύ­στη­μα που απο­κό­πη­κε από την αλη­θι­νή πα­ρα­γω­γή και την υπερ­πα­ρα­γω­γή στο φθηνό ερ­γο­στά­σιο του πλα­νή­τη ( Κίνα) που εξά­γει εμπο­ρεύ­μα­τα και κέρδη.

Οι φού­σκες δεν σκάνε πλέον με απο­μό­χλευ­ση και ρύθ­μι­ση – χρειά­ζο­νται drones, βόμ­βες και εμπλου­τι­σμέ­νο ου­ρά­νιο. Ίσως και πυ­ρη­νι­κά..