Γιατί μπαίνει φρένο στις ανεμογεννήτριες στα νησιά με το νέο χωροταξικό

Δεκα­ο­κτώ χρόνια μετά το ειδικό χωρο­τα­ξικό πλαίσιο του 2008, η κυβέρ­νηση, μέσω του υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας, επι­χει­ρεί να επα­να­χα­ρά­ξει τους κανόνες για την ανά­πτυξη των Ανα­νε­ώ­σι­μων Πηγών Ενέρ­γειας (ΑΠΕ), σε μια συγκυ­ρία όπου η ελλη­νική αγορά ΑΠΕ δεν θυμίζει σε τίποτα την περίοδο κατά την οποία σχε­διά­στηκε το προη­γού­μενο καθε­στώς.

Τότε η χώρα διέθετε περίπου 1 GW εγκα­τε­στη­μέ­νων ΑΠΕ, με τα φωτο­βολ­ταϊκά να απο­τε­λούν σχεδόν αμε­λη­τέο μέγεθος (μόλις 12 MW) και την αιολική ενέρ­γεια να κυριαρ­χεί ως η βασική μορφή πρά­σι­νης ηλε­κτρο­πα­ρα­γω­γής. Σήμερα, η εγκα­τε­στη­μένη ισχύς έχει φτάσει περίπου τα 18 GW, ενώ το συνο­λικό επεν­δυ­τικό pipeline -σε διάφορα στάδια ωρί­μαν­σης, αδειο­δό­τη­σης ή απλής εκδή­λω­σης ενδιαφέροντος- υπερ­βαί­νει κατά πολύ τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες του ηλε­κτρι­κού συστή­μα­τος, προ­σεγ­γί­ζο­ντας το «αστρο­νο­μικό» νούμερο των 110 GW. Η νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα αλλάζει εκ των πραγ­μά­των και τη λογική του χωρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού. «Αλλο Χωρο­τα­ξικό κάνεις με 1 GW και άλλο με 18 GW», έλεγε σε συνο­μι­λη­τές του τις προη­γού­με­νες μέρες ο υφυ­πουρ­γός Ενέρ­γειας Νίκος Τσάφος, μιλώ­ντας για μια σύνθετη εξίσωση που απο­τυ­πώ­θηκε και στη μεγάλη καθυ­στέ­ρηση των 18 ετών μέχρι η Πολι­τεία να δια­μορ­φώ­σει το νέο πλαίσιο.

Το βασικό δίλημμα δεν είναι πλέον αν η χώρα χρειά­ζε­ται ΑΠΕ. Η στρα­τη­γική επιλογή υπέρ της πρά­σι­νης μετά­βα­σης θεω­ρεί­ται δεδο­μένη, ειδικά σε μια περίοδο μεγάλων γεω­πο­λι­τι­κών προ­κλή­σεων όπως είναι η περί­ο­δος που δια­νύ­ουμε. Το ερώτημα είναι πού, με ποιους όρους και με ποια κοι­νω­νική και περι­βαλ­λο­ντική αντοχή μπορεί να συνε­χι­στεί η ανά­πτυξη. Το νέο πλαίσιο που παρου­σί­ασε το προη­γού­μενο διά­στημα ηγού­με­νες μέρες το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας -και βρί­σκε­ται ήδη σε δια­βού­λευση με τους φορείς της αγοράς- επι­χει­ρεί ακριβώς αυτή τη μετά­βαση: από ένα στάδιο επέ­κτα­σης χωρίς έντο­νους χωρι­κούς περιο­ρι­σμούς σε ένα στάδιο πιο επι­λε­κτι­κής χωρο­θέ­τη­σης, με περισ­σό­τε­ρους κόφτες, σαφέ­στε­ρους απο­κλει­σμούς και ισχυ­ρό­τερη διοι­κη­τική διά­κριση ανάμεσα σε ώριμα και πρώιμα έργα.

 Από το «βάζουμε ΑΠΕ», στο «πού μπαί­νουν ΑΠΕ»

Στο ΥΠΕΝ ανα­γνω­ρί­ζουν ότι η πολι­τική πίεση έχει αλλάξει. Αν πριν από μία δεκα­ε­τία η βασική προ­τε­ραιό­τητα ήταν η επι­τά­χυνση της διείσ­δυ­σης των ΑΠΕ, σήμερα που στη χώρα λει­τουρ­γούν 18 «πράσινα» GW το ζήτημα της χωρο­θέ­τη­σης έχει μετα­τρα­πεί σε πεδίο έντονων κοι­νω­νι­κών και πολι­τι­κών αντι­δρά­σεων. Σύμφωνα με την κυβερ­νη­τική ανά­γνωση, σημα­ντικό μέρος των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών ερω­τή­σεων που σχε­τί­ζο­νται με την ενέρ­γεια αφορά πλέον συγκε­κρι­μένα έργα ΑΠΕ, κυρίως αιολικά, και τοπικές αντι­δρά­σεις σε συγκε­κρι­μέ­νες περιο­χές. Το μήνυμα από πολλές τοπικές κοι­νω­νίες είναι σαφές: η ανά­πτυξη δεν μπορεί να συνε­χι­στεί χωρίς όρια, ειδικά σε περιο­χές με υψηλή περι­βαλ­λο­ντική ή του­ρι­στική ευαι­σθη­σία. Το νέο Χωρο­τα­ξικό επι­χει­ρεί να απα­ντή­σει σε αυτή την πίεση, χωρίς όμως να ακυ­ρώ­σει τη δυνα­μική του κλάδου, στέλ­νο­ντας ένα σαφές μήνυμα στην αγορά για τους περιο­ρι­σμούς και την επεν­δυ­τική συνέ­χεια της χώρας.

Δια­βά­στε περισ­σό­τερα στο newmoney,gr

Πηγή: newmoney.gr