Ανετράπη η καταδίκη καθηγητή για ψευδείς υπεύθυνες δηλώσεις στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

• Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο απέρ­ριψε την πρόταση της εισαγ­γε­λέως και έκανε δεκτούς τους ισχυ­ρι­σμούς της υπε­ρά­σπι­σης περί έλλει­ψης δόλου, ανα­τρέ­πο­ντας την πρω­τό­δικη κατα­δίκη σε ποινή φυλά­κι­σης έξι μηνών

Υπόθεση που κρίθηκε χθες ενώπιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου αφο­ρούσε ημεδαπό εκπαι­δευ­τικό, ο οποίος είχε κατα­δι­κα­στεί πρω­τό­δικα από το Β΄ Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου για το αδίκημα της ψευδούς υπεύ­θυ­νης δήλωσης κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, ο εκπαι­δευ­τι­κός φέρεται να είχε υπο­βά­λει στη Διεύ­θυνση Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης Δωδε­κα­νή­σου υπεύ­θυ­νες δηλώ­σεις του άρθρου 8 του ν. 1599/1986, με τις οποίες δήλωνε ότι δεν ασκούσε εμπορία κατ’ επάγ­γελμα, παρότι, σύμφωνα με τις διω­κτι­κές αρχές, δια­τη­ρούσε εται­ρι­κές ιδιό­τη­τες σε περισ­σό­τερα νομικά πρόσωπα και σε ατομική επι­χεί­ρηση με αντι­κεί­μενο λογι­στι­κές εργα­σίες.

Στον κατη­γο­ρού­μενο απο­δι­δό­ταν ότι κατά τις ημε­ρο­μη­νίες υπο­βο­λής των επί­μα­χων υπεύ­θυ­νων δηλώ­σεων εμφα­νι­ζό­ταν ως εταίρος ατο­μι­κής επι­χεί­ρη­σης με αντι­κεί­μενο λογι­στι­κές εργα­σίες, ως δια­χει­ρι­στής σε δύο ιδιω­τι­κές κεφα­λαιου­χι­κές εται­ρείες και ως αντι­πρό­ε­δρος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου ξενο­δο­χεια­κής ανώ­νυ­μης εται­ρείας.

Η κατη­γο­ρούσα αρχή υπο­στή­ριζε ότι ο σκοπός των δηλώ­σεων ήταν η πρό­σληψή του ως ανα­πλη­ρωτή εκπαι­δευ­τι­κού, καθώς η άσκηση εμπο­ρίας συνιστά κώλυμα διο­ρι­σμού στο Δημόσιο σύμφωνα με το άρθρο 31 παρ. 3 του ν. 3528/2007.

Με την πρω­τό­δικη απόφαση, ο εκπαι­δευ­τι­κός κρίθηκε ένοχος και του επι­βλή­θηκε ποινή φυλά­κι­σης έξι μηνών. Κατά της από­φα­σης αυτής άσκησε έφεση, η οποία εκδι­κά­στηκε χθες.

Η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή εστίασε στο γεγονός ότι, σε κάθε μία από τις επί­μα­χες ημε­ρο­μη­νίες υπο­βο­λής υπεύ­θυ­νης δήλωσης, ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε ήδη προβεί σε ενέρ­γειες ενώπιον των αρμό­διων φορο­λο­γι­κών αρχών για τη θέση των επι­χει­ρή­σεων σε αδρά­νεια.

Όπως κατά πλη­ρο­φο­ρίες υπο­στη­ρί­χθηκε, αν γίνει δεκτό ότι η πρώτη επίμαχη δήλωση φέρει ημε­ρο­μη­νία 3 Δεκεμ­βρίου 2018, την ίδια ακριβώς ημέρα ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε κατα­θέ­σει στη Δ.Ο.Υ. Ρόδου δήλωση μετα­βο­λής εργα­σιών, με την οποία η ατομική επι­χεί­ρηση τέθηκε σε αδρά­νεια. Στην εναλ­λα­κτική εκδοχή, αν γίνει δεκτή η ημε­ρο­μη­νία της 3ης Δεκεμ­βρίου 2019, η ίδια επι­χεί­ρηση είχε ήδη τεθεί σε αδρά­νεια από τις 27 Σεπτεμ­βρίου 2019, δηλαδή περισ­σό­τερο από δύο μήνες πριν την υπο­γραφή της δήλωσης.

Ως προς τη δεύτερη υπεύ­θυνη δήλωση, με ημε­ρο­μη­νία 23 Σεπτεμ­βρίου 2020, η υπε­ρά­σπιση εστίασε σε τέσ­σε­ρις δια­κρι­τές περι­πτώ­σεις εται­ρι­κών ιδιο­τή­των που επι­κα­λού­νταν οι διω­κτι­κές αρχές. Όπως υπο­στη­ρί­χθηκε, η ιδιό­τητα του αντι­προ­έ­δρου του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της ξενο­δο­χεια­κής ανώ­νυ­μης εται­ρείας απο­κτή­θηκε στις 7 Οκτω­βρίου 2020, δηλαδή σε χρόνο μετα­γε­νέ­στερο της υπο­βο­λής της δήλωσης, με συνέ­πεια να μην μπορεί να ληφθεί υπόψη για τη θεμε­λί­ωση της κατη­γο­ρίας.

Ανα­φο­ρικά με τη συμ­με­τοχή στην ατομική επι­χεί­ρηση, ο κατη­γο­ρού­με­νος υπο­στή­ριξε ότι στις 22 Σεπτεμ­βρίου 2020, μία ημέρα πριν την υπο­γραφή της επί­δι­κης δήλωσης, είχε ήδη υπο­βά­λει ηλε­κτρο­νικά στη Δ.Ο.Υ. Ρόδου το έντυπο Μ3 με αίτημα να τεθεί η επι­χεί­ρηση σε αδρά­νεια, μέσω ηλε­κτρο­νι­κού ταχυ­δρο­μείου, λόγω των συν­θη­κών που επι­κρα­τού­σαν την περίοδο της παν­δη­μίας. Σύμφωνα με τους ίδιους ισχυ­ρι­σμούς, η ολο­κλή­ρωση της σχε­τι­κής υπη­ρε­σια­κής κατα­χώ­ρι­σης φέρεται να έλαβε χώρα τελικά στις 20 Νοεμ­βρίου 2020, καθυ­στέ­ρηση η οποία απο­δό­θηκε σε υπη­ρε­σιακό φόρτο της φορο­λο­γι­κής αρχής.

Παράλ­ληλα, ως προς τις ιδιό­τη­τες του δια­χει­ρι­στή σε δύο ιδιω­τι­κές κεφα­λαιου­χι­κές εται­ρείες, προ­σκο­μί­στηκε έγγραφο του ΚΕ.ΦΟ.ΔΕ. Αττικής με αριθμό πρω­το­κόλ­λου 18454/29-04-2026, από το οποίο, σύμφωνα με τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας, προ­κύ­πτει ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε υπο­βά­λει στις 22 Σεπτεμ­βρίου 2020 αίτημα προς την τότε Δ.Ο.Υ. Χολαρ­γού με συνημ­μένα τα απα­ραί­τητα έντυπα Μ3 και τις σχε­τι­κές υπεύ­θυ­νες δηλώ­σεις, αίτημα το οποίο, όπως υπο­στη­ρί­χθηκε, δεν διεκ­πε­ραιώ­θηκε εκ παρα­δρο­μής.

Κεντρι­κός πυλώνας της υπε­ρά­σπι­σης υπήρξε ο αυτο­τε­λής ισχυ­ρι­σμός περί έλλει­ψης δόλου και έλλει­ψης γνώσης ανα­λή­θειας.

Παρά την πρόταση της εισαγ­γε­λέως της έδρας, η οποία τάχθηκε υπέρ της ενοχής του κατη­γο­ρου­μέ­νου, οι δικα­στές του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου έκαναν δεκτούς τους ισχυ­ρι­σμούς της υπε­ρά­σπι­σης.

Ο εκπαι­δευ­τι­κός κηρύ­χθηκε αθώος, με απο­τέ­λε­σμα να ολο­κλη­ρώ­νε­ται με δικα­στική δικαί­ωση μια υπόθεση που είχε ξεκι­νή­σει από διοι­κη­τι­κές δια­δι­κα­σίες πρό­σλη­ψης ανα­πλη­ρω­τών εκπαι­δευ­τι­κών.

Την υπε­ρά­σπιση του κατη­γο­ρου­μέ­νου άσκησε ο δικη­γό­ρος κ. Μανώλης Ζέζιος.