Το Εφετείο Δωδεκανήσου αναγνώρισε προσβολή προσωπικότητας αρχιτέκτονα από ψευδείς καταγγελίες σε υπόθεση αυθαιρέτου

Μία υπό­θε­ση που ξε­κί­νη­σε από την προ­σπά­θεια τα­κτο­ποί­η­σης ενός αυ­θαί­ρε­του τρο­χό­σπι­του στη Ρόδο, οδή­γη­σε σε μια σφο­δρή δι­κα­στι­κή δια­μά­χη με­τα­ξύ ιδιώ­τη αρ­χι­τέ­κτο­να και γνω­στών το­πι­κών επι­χει­ρη­μα­τιών του του­ρι­σμού.

Το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου, κλή­θη­κε να σταθ­μί­σει τα όρια ανά­με­σα στην ελευ­θε­ρία κα­ταγ­γε­λί­ας, την υπε­ρά­σπι­ση επι­χει­ρη­μα­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων και την προ­στα­σία της προ­σω­πι­κό­τη­τας ενός επαγ­γελ­μα­τία.

Η υπό­θε­ση ανέ­δει­ξε την πο­λυ­πλο­κό­τη­τα των συ­γκρού­σε­ων γύρω από την αυ­θαί­ρε­τη δό­μη­ση και τη δυ­να­τό­τη­τα ηλε­κτρο­δό­τη­σης αμ­φι­σβη­τού­με­νων κα­τα­σκευών, αλλά κυ­ρί­ως έφερε στο επί­κε­ντρο το ερώ­τη­μα πότε οι κα­ταγ­γε­λί­ες παύ­ουν να είναι θε­μι­τές και με­τα­τρέ­πο­νται σε δυ­σφή­μη­ση.

Η αφε­τη­ρία της δια­μά­χης

Το 2015, ο αρ­χι­τέ­κτο­νας που δια­τη­ρεί τε­χνι­κό γρα­φείο στη Ρόδο ανέ­λα­βε για λο­γα­ρια­σμό ομο­γε­νών ιδιο­κτη­τών οι­κο­πέ­δου στα Βληχά να νο­μι­μο­ποι­ή­σει αυ­θαί­ρε­τη κα­τα­σκευή, απο­τε­λού­με­νη από τσι­με­ντέ­νια βάση και στα­θε­ρά το­πο­θε­τη­μέ­νο τρο­χό­σπι­το. Η δια­δι­κα­σία έντα­ξης στον νόμο 4178/2013 προ­χώ­ρη­σε, ενώ ακο­λού­θη­σε αί­τη­ση ηλε­κτρο­δό­τη­σης στη ΔΕΔ­ΔΗΕ Ρόδου.

Η ενέρ­γεια αυτή προ­κά­λε­σε την έντο­νη αντί­δρα­ση του επι­χει­ρη­μα­τία, ο οποί­ος, εκ­προ­σω­πώ­ντας την εται­ρεία του, υπέ­βα­λε σειρά αι­τή­σε­ων και κα­ταγ­γε­λιών προς τη ΔΕΔ­ΔΗΕ, την Υπη­ρε­σία Δό­μη­σης του Δήμου Ρόδου και την Ει­σαγ­γε­λία, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι δεν υπήρ­χε ποτέ αυ­θαί­ρε­το κτί­σμα πριν το 2011 και ότι ο μη­χα­νι­κός υπέ­βα­λε ψευδή δή­λω­ση.

Οι αι­τιά­σεις αυτές συ­νο­δεύ­τη­καν από αί­τη­ση ακύ­ρω­σης της ηλε­κτρο­δό­τη­σης και μή­νυ­ση για ψευδή βε­βαί­ω­ση.

Ο αρ­χι­τέ­κτο­νας βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πος με ποι­νι­κές διώ­ξεις, οι οποί­ες στη­ρί­χθη­καν σε ισχυ­ρι­σμούς περί πα­ρα­πλα­νη­τι­κής δή­λω­σης στον νόμο περί αυ­θαι­ρέ­των και περί χρή­σης αθέ­μι­των με­θό­δων. Ωστό­σο, μετά την προ­κα­ταρ­κτι­κή εξέ­τα­ση και την ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία, απαλ­λά­χθη­κε από όλες τις κα­τη­γο­ρί­ες.

Η αγωγή και η πρώτη δι­κα­στι­κή κρίση

Ο μη­χα­νι­κός προ­σέ­φυ­γε στο Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ζη­τώ­ντας απο­ζη­μί­ω­ση 250.000 ευρώ για ηθική βλάβη. Το Δι­κα­στή­ριο, με από­φα­ση του έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή του, κρί­νο­ντας ότι οι κα­ταγ­γε­λί­ες υπε­ρέ­βη­σαν τα όρια της θε­μι­τής προ­στα­σί­ας συμ­φε­ρό­ντων και συ­νι­στού­σαν προ­σβο­λή της προ­σω­πι­κό­τη­τας.

Τόσο ο ενά­γων όσο και οι ενα­γό­με­νοι άσκη­σαν έφεση, οδη­γώ­ντας την υπό­θε­ση ενώ­πιον του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου.

Η από­φα­ση του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου

Το Εφε­τείο, εξε­τά­ζο­ντας συ­νεκ­δι­κα­ζό­με­νες τις δύο εφέ­σεις, επι­βε­βαί­ω­σε ότι η αρ­χι­κή δή­λω­ση του μη­χα­νι­κού δεν ήταν ψευ­δής και ότι οι ισχυ­ρι­σμοί περί “ανύ­παρ­κτου αυ­θαι­ρέ­του” δεν αντα­πο­κρί­νο­νταν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Ει­δι­κό­τε­ρα, δια­πι­στώ­θη­κε ότι στο ακί­νη­το υπήρ­χε πράγ­μα­τι τρο­χό­σπι­το το­πο­θε­τη­μέ­νο σε τσι­με­ντέ­νια βάση πριν το 2011, γε­γο­νός που κα­θι­στού­σε βά­σι­μη την προ­σπά­θεια τα­κτο­ποί­η­σής του.

Το Δι­κα­στή­ριο επε­σή­μα­νε ότι οι κα­ταγ­γε­λί­ες του ξε­νο­δό­χου δεν πε­ριο­ρί­στη­καν σε θε­μι­τή υπε­ρά­σπι­ση συμ­φε­ρό­ντων, αλλά προ­σέ­λα­βαν χα­ρα­κτή­ρα συ­κο­φα­ντι­κής δυ­σφή­μη­σης. Έκρι­νε ότι στοι­χειο­θε­τεί­ται ηθική βλάβη, καθώς ο μη­χα­νι­κός βρέ­θη­κε στο επί­κε­ντρο κα­τη­γο­ριών που υπο­νό­μευ­σαν την τιμή και την επαγ­γελ­μα­τι­κή του υπό­στα­ση.

Στην υπό­θε­ση πα­ρέ­στη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Νι­κό­λα­ος Σκορ­δί­λης εκ­προ­σω­πώ­ντας τον ενά­γο­ντα και εκ­κα­λού­ντα αρ­χι­τέ­κτο­να και Δέ­σποι­να Ζιώγα εκ­προ­σω­πώ­ντας τον επι­χει­ρη­μα­τία και την εται­ρεία του.