• Δεν εκδόθηκε απόφαση επί της αίτησης επανεξέτασης που ασκήθηκε υπέρ του Ροδίτη κατηγορούμενου και όρισε νέα συνεδρίαση για τις 17 Νοεμβρίου 2026 με αλλαγή εισηγητή
Η δικαστική ιστορία της υπόθεσης Τοπαλούδη απέκτησε νέο κεφάλαιο. Το Στ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, ενώπιον του οποίου εκδικάστηκε στις 21 Ιανουαρίου 2025 η αίτηση επανεξέτασης της υπ’ αριθμ. 747/23-5-2024 απόφασης του ίδιου δικαστηρίου, δεν κατέληξε σε ετυμηγορία.
Αντί αυτού, προσδιόρισε νέα συνεδρίαση για τις 17 Νοεμβρίου 2026, ορίζοντας και νέο εισηγητή για την υπόθεση.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που επιμηκύνει σημαντικά τη δικαστική διαδρομή μιας υπόθεσης που από τον Νοέμβριο του 2018 έχει συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία και έχει αναχθεί σε σύμβολο του αγώνα κατά της έμφυλης βίας.
Τι αφορά η αίτηση επανεξέτασης
Υπενθυμίζεται ότι με την υπ’ αριθμ. 747/2024 απόφαση, που εκδόθηκε στις 23 Μαΐου 2024, το Στ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου είχε απορρίψει τις αιτήσεις αναίρεσης που υπέβαλαν οι 2 τελεσιδίκως καταδικασθέντες για τη δολοφονία και τον ομαδικό βιασμό της 21χρονης φοιτήτριας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Πρόκειται για τον τότε 26χρονο ημεδαπό και τον τότε 24χρονο συγκατηγορούμενό του αλβανικής καταγωγής, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών σε ισόβια και 15 έτη κάθειρξης αντίστοιχα.
Στη συνέχεια, ο δικηγόρος κ. Χάρης Αμπράζης, συνήγορος του ημεδαπού, κατέθεσε αίτηση επανεξέτασης της εν λόγω απόφασης, ισχυριζόμενος ότι τυγχάνει εσφαλμένη. Το Τμήμα εξέτασε την αίτηση στις 21 Ιανουαρίου 2025 αλλά δεν εξέδωσε απόφαση, ορίζοντας επανεκδίκαση για τις 17 Νοεμβρίου 2026 με νέο εισηγητή.
Τα επιχειρήματα της υπεράσπισης
Στην αίτηση επανεξέτασης, ο κ. Αμπράζης επαναφέρει ουσιαστικά τα ίδια επιχειρήματα που είχαν προβληθεί και στις αιτήσεις αναίρεσης. Κεντρικός άξονας παραμένει η αμφισβήτηση της αξιολόγησης των αποδεικτικών στοιχείων από τα δικαστήρια που εξέτασαν την υπόθεση.
Ειδικότερα, η υπεράσπιση ισχυρίζεται ότι ο ημεδαπός κατηγορούμενος είναι αριστερόχειρας, ενώ τα περισσότερα τραύματα που βρέθηκαν στο σώμα της θύματος φέρεται να είναι συμβατά με δράστη δεξιόχειρα. Το στοιχείο αυτό, κατά την υπεράσπιση, δεν εξετάστηκε επαρκώς. Παράλληλα, διατείνεται ότι τα αποτυπώματα στο σίδερο σιδερώματος που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της επίθεσης ανήκουν αποκλειστικά στον συγκατηγορούμενο αλβανικής καταγωγής, όχι στον ημεδαπό, και ότι το μόνο χτύπημα που υποστηρίζει ο εντολέας του ότι κατέφερε ήταν ένα «δυνατό κροσέ».
Σε ό,τι αφορά τη μεταφορά της θύματος στη θάλασσα, ο κατηγορούμενος αρνείται ενεργή συμμετοχή, υποστηρίζοντας ότι ίχνη αίματος βρέθηκαν μόνο στα παπούτσια του συγκατηγορούμενου. Επίσης, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι κατά τη διαδικασία ενώπιον του εφετείου αναγνώστηκαν επικριτικά δημοσιεύματα, γεγονός που κατά την υπεράσπιση συνιστά παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας.
Η υπεράσπιση εγείρει επίσης ζήτημα δικονομικής ακυρότητας λόγω αναντιστοιχίας στις ημερομηνίες της κλήσης που επιδόθηκε στον κατηγορούμενο, καθώς και λόγω του ότι η κλήση επιδόθηκε στον κρατούμενο και όχι στον συνήγορό του. Τέλος, γίνεται λόγος για μη συλλογή ψηφιακών δεδομένων από τις ηλεκτρονικές συσκευές της θύματος, στοιχείο που, κατά τον κ. Αμπράζη, επηρεάζει την πληρότητα της αποδεικτικής διαδικασίας.
Η θέση της Εισαγγελίας και της πολιτικής αγωγής
Κατά τη συνεδρίαση της 21ης Ιανουαρίου 2025, η αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Ελένη Κοντακτσή είχε προτείνει την απόρριψη της αίτησης. Συγκεκριμένα, είχε τονίσει ότι η απόφαση του εφετείου περιέχει ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, ότι όλα τα αποδεικτικά μέσα αξιολογήθηκαν επαρκώς και αντικειμενικά και ότι δεν υπήρξε παραβίαση των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων. Υπογράμμισε επίσης ότι η υπόθεση διεκπεραιώθηκε εντός εύλογου χρονικού διαστήματος, αποτελώντας απόδειξη ταχείας και αποτελεσματικής λειτουργίας της δικαιοσύνης.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο συνήγορος της πολιτικής αγωγής κ. Ευάγγελος Γκιουγκής. Υποστήριξε ότι η διαδικασία τόσο στο πρωτοβάθμιο όσο και στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο ήταν απολύτως σύμφωνη με το δίκαιο και τις αρχές της δίκαιης δίκης.
Η εγκληματική πράξη και η πορεία ως τη δικαστική καταδίκη
Η υπόθεση ανάγεται στις 27 Νοεμβρίου 2018, όταν οι 2 κατηγορούμενοι παρέλαβαν την 21χρονη φοιτήτρια από την οικία της στη Ρόδο και την οδήγησαν σε εξοχική κατοικία στην περιοχή των Πεύκων Λίνδου. Εκεί, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τη βίασαν ομαδικά υπό συνθήκες ακραίας βίας. Η νεαρή γυναίκα δέχθηκε αλλεπάλληλα χτυπήματα με γροθιές και με σίδερο σιδερώματος, ενώ επιχειρήθηκε και στραγγαλισμός. Βαριά τραυματισμένη και σε ημιλιπόθυμη κατάσταση, μεταφέρθηκε στον βραχώδη όρμο «Φώκια», από όπου οι δράστες την έριξαν στη θάλασσα, με αποτέλεσμα τον θάνατό της από πνιγμό.
Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών τους καταδίκασε και τους 2 χωρίς να αναγνωρίσει ελαφρυντικά, κρίνοντας ότι τα εγκλήματα διαπράχθηκαν με ιδιαίτερη αγριότητα. Η απόφαση αυτή αποτέλεσε για την οικογένεια της Ελένης και για μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας την αναμενόμενη δικαίωση.
Η νέα συνεδρίαση στις 17 Νοεμβρίου 2026
Με την αναβολή που αποφάσισε το Στ’ Τμήμα, η υπόθεση επιστρέφει στον Άρειο Πάγο σχεδόν 8 χρόνια μετά τη δολοφονία. Η αλλαγή εισηγητή αποτελεί συνήθη πρακτική σε τέτοιες περιπτώσεις επανεκδίκασης, χωρίς να σηματοδοτεί εκ των προτέρων καμία μεταβολή στην εκτίμηση της υπόθεσης.
Το Τμήμα θα κληθεί να κρίνει εκ νέου αν η αίτηση επανεξέτασης είναι παραδεκτή και ουσιαστικά βάσιμη, ή αν θα την απορρίψει, επιβεβαιώνοντας το αμετάβλητο της ποινής.
Ως τότε, οι δύο καταδικασθέντες εξακολουθούν να εκτίουν τις ποινές τους, με την υπόθεση να παραμένει ανοιχτή τυπικά σε επίπεδο Αρείου Πάγου, αν και όλες οι ουσιαστικές καταδικαστικές αποφάσεις έχουν εκδοθεί και επικυρωθεί.
