Η Λαϊκή Συσπείρωση Νοτίου Αιγαίου για τη χωροθέτηση αιολικών εγκαταστάσεων

Με αφορμή τη συζή­τηση στο Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο Νοτίου Αιγαίου (συνε­δρί­αση 18-11-2014) για την παρα­λαβή της Μελέτης του Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λίας µε τίτλο «Διε­ρεύ­νηση του Καθε­στώ­τος Χωρο­θέ­τη­σης Αιο­λι­κών Εγκα­τα­στά­σεων στα νησιά του Νοτίου Αιγαίου» η Λαϊκή Συσπεί­ρωση Νοτίου Αιγαίου τονίζει τα εξής :

Στην προ­σπά­θειά της η προη­γού­μενη περι­φε­ρειακή αρχή να υλο­ποι­ή­σει απρό­σκο­πτα την πολι­τική της Ε.Ε. και των Ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σεων στην ενέρ­γεια, με επεν­δύ­σεις των μονο­πω­λια­κών ομίλων στις Α.Π.Ε. (Ανα­νε­ώ­σι­μες Πηγές Ενέρ­γειας), φρό­ντισε να καλύψει με τον «ερευ­νη­τικό» μανδύα του πανε­πι­στή­μιου Θεσ­σα­λίας την εκπό­νηση της μελέτης «Διε­ρεύ­νηση του Καθε­στώ­τος Χωρο­θέ­τη­σης Αιο­λι­κών Εγκα­τα­στά­σεων στα νησιά του Νοτίου Αιγαίου». Παρά το γεγονός, ότι ο ρόλος των πανε­πι­στη­μίων δεν είναι να εκπο­νούν μελέτες, στην περί­πτωση αυτή, όπως και σε άλλες, καθι­στούν τα πανε­πι­στή­μια «λαγούς» των πολι­τι­κών επι­λο­γών στη βάση των οικο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων του μεγάλου κεφα­λαίου.

Η μελέτη αυτή μπήκε, στη πρό­σφατη συνε­δρί­αση του περι­φε­ρεια­κού συμ­βου­λίου, από την σημε­ρινή περι­φε­ρειακή αρχή, με σκοπό να παρα­λη­φθεί. Δηλ. να παρα­λη­φθεί μια μελέτη η οποία αφορά σε όλα σχεδόν τα νησιά χωρίς να έχουν γνώση οι κάτοι­κοι των νησιών και τα κατά τόπους συμ­βού­λια, τι προ­βλέ­πει γι΄αυ­τούς, σένα από τα σοβα­ρό­τερα θέματα όπως αυτό της ενέρ­γειας και των αιο­λι­κών πάρκων. Όταν είναι ήδη γνωστή η αντί­δραση των κατοί­κων των νησιών Πάρου, Νάξου, Τήνου και Άνδρου ενάντια στις 95 ανε­μο­γεν­νή­τριες που επρό­κειτο να εγκα­τα­στα­θούν από τους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς ομίλους και η προ­σφυγή τους μετά από κινη­το­ποι­ή­σεις στο Συμ­βού­λιο Επι­κρα­τείας. H προ­σω­ρινή αναβολή της παρα­λα­βής της μελέτης, προ­κει­μέ­νου να γίνει «δια­βού­λευση», πρέπει να βρει τους κατοί­κους σε ετοι­μό­τητα για να ματαιώ­σουν τα σχέδια σε βάρος τους.

Γιατί η μελέτη έρχεται να ανα­τρέ­ψει τις δια­τά­ξεις εκείνες που εμπο­δί­ζουν την υλο­ποί­ηση των σχεδίων των επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομίλων για τις αιο­λι­κές εγκα­τα­στά­σεις, έρχεται να δώσει τη δυνα­τό­τητα για ακόμα μεγα­λύ­τερο χώρο σε κάθε νησί για εγκα­τα­στά­σεις , επι­βε­βαιώ­νει για άλλη μια φορά ότι ο Χωρο­τα­ξι­κός και Πολε­ο­δο­μι­κός Σχε­δια­σμός, η πολι­τική Γης, συνο­λι­κό­τερα η έννοια της οργά­νω­σης του κοι­νω­νι­κού χώρου, είναι ανα­πό­σπα­στα συν­δε­δε­μένα με το πλαίσιο των σχέσεων παρα­γω­γής στις οποίες κινού­νται.

Για την Λαϊκή Συσπεί­ρωση, κρι­τή­ριο για τον όποιο σχε­δια­σμό δεν είναι η τεχνική επάρ­κεια μιας μελέτης ( η οποία εκπο­νεί­ται μέσα στα πλαίσια αυτού που την παραγ­γέλ­νει) αλλά η απά­ντηση στο κρίσιμο ερώτημα “χωρο­τα­ξι­κός σχε­δια­σμός για ποιον;» και στην προ­κει­μένη περί­πτωση «αιολικά πάρκα για ποιόν;», και κατ΄ επέ­κταση «ηλε­κτρική ενέρ­γεια κοι­νω­νικό αγαθό ή εμπό­ρευμα;»

Το πλαίσιο ανά­πτυ­ξης έργων ανα­νε­ώ­σι­μων πηγών ενέρ­γειας , στα οποία εντάσ­σο­νται και οι αιο­λι­κές εγκα­τα­στά­σεις, καθο­ρί­ζε­ται από την ελλη­νική νομο­θε­σία σύμφωνα με τις οδηγίες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης για την «απε­λευ­θέ­ρωση» δηλαδή παρά­δοση στους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς ομίλους της παρα­γω­γής ηλε­κτρι­κής, και όχι μόνο, ενέρ­γειας. Η πολι­τική αυτή, στη­ρί­ζε­ται παρά τις φρα­στι­κές δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις, από όλες τις πολι­τι­κές δυνά­μεις, παρα­τά­ξεις και παρά­γο­ντες που θεωρούν την Ευρω­παϊκή Ένωση μονό­δρομο για την χώρα.

Σήμερα, από το μετο­χικό κεφά­λαιο του ομίλου της ΔΕΗ ΑΕ, το 49% ανήκει σε ιδιώτες. Περίπου το 36% των μετοχών ανήκει σε διεθνή επεν­δυ­τικά σχήματα, κυρίως αμε­ρι­κα­νικά. Τα απο­τε­λέ­σματα της πολι­τι­κής αυτής τα βιώνουν ήδη τα λαϊκά στρώ­ματα με τις συνε­χείς αυξή­σεις στις τιμές του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος( σχεδόν τρι­πλα­σια­σμός της τιμής από το 2008 μέχρι σήμερα με μεγα­λύ­τερο βάρος στα πρώην φτηνά τιμο­λό­για των οικια­κών κατα­να­λώ­σεων).Οι χιλιά­δες οικο­γέ­νειες που στε­ρού­νται σήμερα ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος από αδυ­να­μία πλη­ρω­μής είναι απο­τέ­λε­σμα αυτής ακριβώς της πολι­τι­κής.

Στην περί­πτωση των αιο­λι­κών σταθμών αλλά και γενι­κό­τερα των ανα­νε­ώ­σι­μων πηγών ενέρ­γειας όπου δρα­στη­ριο­ποιού­νται κατά κόρον ιδιώτες με κυρί­αρ­χους τους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς ομίλους, η εφαρ­μο­ζό­μενη πολι­τική φτάνει στα όρια του «νόμιμου» σκαν­δά­λου αφού οι παχυλές επι­δο­τή­σεις που εισπράτ­τουν οι ιδιώτες παρα­γω­γοί τόσο για την κατα­σκευή των σταθμών, όσο και για την πώληση ενέρ­γειας, επι­βα­ρύ­νουν την τιμή του ρεύ­μα­τος. Ενδει­κτικά η τιμή πώλησης ρεύ­μα­τος στην χον­δρική από ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές, ξεπερνά σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις το πεντα­πλά­σιο του κόστους παρα­γω­γής ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος από λιγνίτη, ενώ σε άλλες περι­πτώ­σεις ( πχ φωτο­βολ­ταϊκά) η τιμή χον­δρι­κής είναι ακόμη μεγα­λύ­τερη! Το κόστος μετα­φέ­ρε­ται τελικά στους λογα­ρια­σμούς της ΔΕΗ που πλη­ρώ­νουν οι λαϊκές οικο­γέ­νειες.

Η εξα­σφά­λιση της ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας ως κοι­νω­νικό αγαθό δεν μπορεί να πραγ­μα­τω­θεί σε συν­θή­κες «επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας» και «αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας». Κοροϊ­δεύ­ουν ασύ­στολα τον λαό πολι­τι­κές δυνά­μεις που ενώ στη­ρί­ζουν την πολι­τική του ευρω­μο­νό­δρο­μου , ζητούν π.χ. την συνύ­παρξη δημό­σιου και ιδιω­τι­κού τομέα, «δημόσιο έλεγχο» ή την δημιουρ­γία μη «βιο­μη­χα­νι­κών» αιο­λι­κών σταθμών στα νησιά κ.λ.π

Η κατά­σταση μπορεί να αλλάξει μόνο μέσα από την οργα­νω­μένη πάλη των εργα­ζο­μέ­νων και των λαϊκών στρω­μά­των γενι­κό­τερα. Η αναμονή ή ανάθεση σε επί­δο­ξους «σωτήρες» διαιω­νί­ζει το σημε­ρινό καθε­στώς. Σήμερα, έχει ωρι­μά­σει αντι­κει­με­νικά η ανάγκη να γίνει η ηλε­κτρική ενέρ­γεια λαϊκή περιου­σία. Όχι στα χέρια ενός κράτους που λει­τουρ­γεί για λογα­ρια­σμό της πλου­το­κρα­τίας, αλλά στα χέρια του λαού, με κεντρικό σχε­δια­σμό της οικο­νο­μίας και εργα­τικό – κοι­νω­νικό έλεγχο στα μέσα παρα­γω­γής. Μόνο σε συν­θή­κες λαϊκής εξου­σίας με κοι­νω­νι­κο­ποί­ηση των μονο­πω­λίων και κεντρικό σχε­δια­σμό της οικο­νο­μίας θα μπο­ρέ­σει έτσι η παρα­γωγή ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας να στη­ρί­ξει την ανά­πτυξη για το λαό.